Κατά κοινή ομολογία, τα όσα ακούστηκαν από κόμματα και επιτελεία στην περίοδο που προηγήθηκε των προεδρικών εκλογών, δεν πρόσθεσαν οτιδήποτε ουσιαστικό στον πολιτικό διάλογο.
Κοινότυπες τοποθετήσεις διανθισμένες με πιασάρικες χωρίς ουσία ατάκες και αποφυγή συζήτησης της ουσίας των θεμάτων που απασχολούν τον πολίτη στην καθημερινότητά του.
Συνθήματα, ατάκτως ριγμένα στο τραπέζι και υποσχέσεις για παροχές που ούτε και οι ίδιοι που τις εξήγγειλαν δεν πίστευαν σε υλοποίηση τους.
Οι πολίτες μετά από τόσες κατραπακιές, υποψιασμένοι πια, απλά δεν ασχολούνταν με τα όσα τους βομβάρδιζαν καθημερινά υποψήφιοι και επιτελεία.
Και αυτή η απαξίωση καταγράφηκε με κάθε δυνατό τρόπο σε όλα τα επίπεδα, αμφιβάλω, όμως, αν και αυτή την φορά πέραν από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις θα ακολουθήσει κάτι ουσιαστικό για την αντιμετώπιση του φαινομένου.
Το αντίθετο θα έλεγα.
Και για όσο οι πολίτες δεν ασχολούνται και αφήνουν πεδίο δράσης στο σύστημα χωρίς έλεγχο, αυτό όχι μόνο δεν θα αλλάζει αλλά αναγεννιέται Αλώστε δεν χρειάζεται και μεγάλη προσπάθεια για να διαπιστώσει κάποιος ότι το λεκτικό των νέων σε ηλικία πολιτικών δεν διαφοροποιείται ποσώς από αυτό των πολιτικών τους πατεράδων.
Μια πρόταση που πρέπει να αντικριστεί με σοβαρότητα.
Από όλα αυτά, όμως, που παρακολούθησα και άκουσα την προεκλογική περίοδο θέλω να σταθώ σε μια πρόταση που, ίσως λόγο προσωπικών εμπειριών, προσέλκυσε το ενδιαφέρον μου.
Πρόκειται για την πρόταση του επιτελείου του υποψηφίου Νικόλα Παπαδόπουλου για δημιουργία Νοσοκομείου Παίδων και Εφήβων.
Μια πρόταση που όσο την μελετούσα, και σοβαρή μου φάνηκε και προπαντός υλοποιήσιμη υπό κάποιες προϋποθέσεις.
Δεν θα σταθώ στην αναγκαιότητα της δημιουργίας του συγκεκριμένου νοσηλευτικού Ιδρύματος διότι θα επαναλάβω αυτονόητα και χιλιοειπωμένα πράγματα.
Η ανάγκη και αυτονόητη είναι και επιβεβλημένη.
Όσοι γονείς είχαν την εμπειρία να περάσουν από κάποιο δημόσιο νοσηλευτήριο μαζί με το παιδί τους, έχουν βιώσει για τα καλά στο πετσί τους και τις ανάγκες και τις ελλείψεις αλλά και όλα όσα χρειάζονται για να μπορεί κάποιος να δηλώνει ότι η παρεχόμενη υγεία για παιδιά και εφήβους στον τόπο μας είναι αυτή που χρωστά ένα κράτος στους πολίτες τους.
Και αυτό, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση μομφή εναντίον γιατρών και νοσηλευτών που πραγματικά δίνουν και την ψυχή τους στην προσπάθεια τους να βοηθήσουν ένα άρρωστο παιδάκι.
Αυτό που πάσχει είναι το σύστημα και οι υποδομές που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες.
Θα σας πω ένα και μόνο παράδειγμα που θα βοηθήσει να αντιληφθείτε τις ανάγκες που υπάρχουν σε σχέση με την νοσηλεία παιδιών και εφήβων.
Όταν ένα παιδάκι από το παιδοογοκλογικό τμήμα στο Μακάριο Νοσοκομείο χρειάζεται να υποβληθεί σε αξονική τομογραφία MRI, θα πρέπει να μεταφερθεί, σε όποια κατάσταση και αν αυτό βρίσκεται, με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.
Θα εισέλθει από τις Πρώτες Βοήθειες υπό τα βλέμματα όλων των παραβρισκόμενων και να πάει στον χώρο του αξονικού όπου ασθενείς και συγγενείς τους αναμένουν ένα θέαμα που σίγουρα δεν είναι και το καλύτερο για ένα φοβισμένο, ταλαιπωρημένο παιδάκι.
Μετά την διενέργεια της αξονικής τομογραφίας και αφού αυτό το παιδάκι συνέλθει από την νάρκωση στην οποία έχει υποβληθεί, θα ξαναμπεί και πάλι στο ασθενοφόρο για να μεταφερθεί πίσω στο Μακάριο Νοσοκομείο.
Και πάλι δια μέσου του διαδρόμου του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, του τμήματος Πρώτων Βοηθειών και συναντώντας όποιον άλλον βρεθεί στο δρόμο του που θα κοιτάξει με περίεργο βλέμμα το παιδάκι.
Και επειδή είμαστε και «διακριτικοί» ως άνθρωποι θα ακούσει και το απαιτούμενο σχόλιο.
Για πολλούς ίσως να μην σημαίνει κάτι .
Αλλά για ένα γονιό που βρίσκεται σε έντονη συναισθηματική φόρτιση για μακρύ χρονικό διάστημα δεν είναι και η πιο ευχάριστη εμπειρία να βιώνει κάτι τέτοιο και συχνά μάλιστα.
Υπάρχουν περιπτώσεις που ένα παιδάκι θα πρέπει να μεταφερθεί για εξέταση ή κάποια ανάλυση από το Μακάρειο στο Ογκολογικό της Τράπεζας Κύπρου.
Και εκεί πιστέψτε με το περιβάλλον και για γονιούς και για παιδιά δεν είναι, όπως όλοι αντιλαμβάνεστε, και ότι καλύτερο.
Αυτό που μόλις σας περίγραψα και εύχομαι κανένας γονιός να μην το βιώσει ποτέ στη ζωή του είναι μόνο ένα παράδειγμα των πολλών ελλείψεων που δημιουργούν την επιτακτική ανάγκη δημιουργίας Νοσοκομείου Παίδων και Εφήβων.
Μαζί με πολλά πολλά άλλα που μπορούμε να παραθέτουμε επι ώρες.
Με τους κατάλληλους χειρισμούς, με εξοικονομήσεις και με σωστό έλεγχο για να μην ξεφύγει ο προϋπολογισμός λόγω της πεπατημένης που άλλο ποσό αποφασίζεις και με άλλο ποσό καταλήγεις, το έργο μπορεί να υλοποιηθεί.
Το ανθρώπινο δυναμικό το έχουμε και είναι πιστεύω από τα καλύτερα στον κόσμο.
Η πρόταση προήλθε από το επιτελείο του Νικόλα Παπαδόπουλου ο οποίος έχασε στις εκλογές. Αυτό για μένα ελάχιστη σημασία έχει. Μια καλή πρόταση δεν πρέπει να χάνεται από το προσκήνιο αλλά να υιοθετείται αν είναι σωστή.
Και ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία. Όχι μόνο δεν πρέπει να πετάξει την πρόταση αλλά να την συζητήσει και να εξετάσει αν αυτή μπορεί υλοποιηθεί και γιατί όχι να προχωρήσει.
Τότε θα αποδείξει με πράξεις ότι και τιμά τους πολιτικούς του αντιπάλους προσφέροντας παράλληλα μια τεράστια υπηρεσία στον τόπο την οποία και θα πιστωθεί. Μακάρι.
