Η τουρκική εισβολή έχει στιγματίσει τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου όπως επίσης και των κατοίκων του νησιού.
Είναι όμως μερικοί άνθρωποι των οποίων η ζωή στιγματίστηκε από την εισβολή, χωρίς καν οι ίδιοι να το καταλάβουν.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή της 19χρονης τότε Κάντι Γουοτκινς, η οποία νεαρή τότε, βρέθηκε στην Κερύνεια για καλοκαιρινή δουλειά και είδε την εισβολή να της καθορίζει, όπως η ίδια λέει, την ζωή.
Σε μια εκ των υστέρων εξομολόγηση, αναφέρει πως στα 19 της χρόνια έψαχνε για μια περιπέτεια ζωής και αυτή ήρθε με τον πιο βάναυσο και ανέλπιστο τρόπο που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
Περιγράφει τη ζωή της στην Κερύνεια το καλοκαίρι του 1974, ως άκρως ανέμελη και όμορφη, καθώς δούλευε ως σερβιτόρα σε καφέ στο λιμανάκι της Κερύνειας και μοίραζε το χρόνο της μεταξύ δουλειάς και χαλάρωσης σε παραλία και αξιοθέατα.
Όπως η ίδια αναφέρει, χωρίς καλά καλά να κατανοήσει τι συνέβη, ένα πρωί μαθαίνει ότι έγινε πραξικόπημα κατά του Προέδρου της χώρας και αυτό έδωσε τις αμέσως επόμενες μέρες την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στο νησί.
Πως βίωσε την εισβολή
Το πρώτο πράγμα που κατάλαβα μόλις ξύπνησα το πρωί εκείνης της ημέρας ήταν στρατιώτες να τρέχουν έξω από το παράθυρο του δωματίου μου, αναφέρει η Κάντι.
Αμέσως, έτρεξα λίγα μέτρα πιο κάτω στο λιμάνι. Επικρατούσε χάος σε ολόκληρη την περιοχή. Πανικός, ο κόσμος να τρέχει. Ευτυχώς βρήκα ένα ζευγάρι Άγγλων που ήξερα ελάχιστα τότε, μπήκα στο ενοικιαζόμενο αμάξι τους και φύγαμε προς άγνωστη κατεύθυνση, αναφέρει.
«Καταλήξαμε σε ένα ορεινό χωριό, περίπου 20 λεπτά από την Κερύνεια. Βλέπαμε τα αεροπλάνα να βομβαρδίζουν την περιοχή, καθώς περνούσαν λίγα μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική από τους καπνούς».
«Μαζευτήκαμε καμιά 10ρια Βρετανοί σε ένα σπίτι εκεί κοντά, καθώς οι ντόπιοι έτρεχαν να καλυφθούν στα βουνά γύρω από την περιοχή για να γλυτώσουν», τονίζει στη μαρτυρία της.
«Τόσο αφελείς ήμασταν που βάλαμε στρώματα και κουβέρτες για να προστατευτούμε από τις βόμβες, λες και αυτό θα βοηθούσε».
«Μείναμε τελικά μόνοι μας στο χωριό, καθώς όλοι οι ντόπιοι είχαν φύγει. Εμείς δεν ξέραμε τι να κάνουμε, που να πάμε. Δεν είχαμε πολλά τρόφιμα και εφόδια και δεν ξέραμε πόσο θα κρατήσει αυτή η κατάσταση», αναφέρει η Κάντι.
Μόνη επικοινωνία με τον έξω κόσμο το ράδιο που είχαμε συντονισμένο στο BBC.
Ακούσαμε στο ράδιο ότι είχαν διασωθεί κι άλλοι Βρετανοί τουρίστες οι οποίοι μεταφέρονταν με ασφάλεια στις βρετανικές βάσεις στο νησί…
Η έξοδος από το σπίτι και η σωτηρία
Όλοι όσοι βρίσκονταν στο σπίτι, δηλαδή καμιά 10ρια άτομα, είχαν συνολικά 4 αυτοκίνητα, όπως λέει η ίδια.
Έβαψαν την οροφή των οχημάτων με κόκκινο, άσπρο και μπλε χρώμα μπογιάς και ετοίμασαν άσπρα σεντόνια για να τα κουνούν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής.
Τελικά μετά από αρκετές ώρες, ευτυχώς το BBC έκανε λόγο για επιχείρηση διάσωσης από κοντινή παραλία, αναφέρει η ίδια.
Γεμίσαμε το σπίτι με νερό και τρόφιμα
Συγκλονιστική η περιγραφή της Κάντι για το πως αντιμετώπισαν την φυγή τους από το χωριό. Όπως η ίδια λέει, «γεμίσαμε κάθε πιθανό μέρος που μπορούσαμε να σκεφτούμε με φαγητό, όσο απέμεινε, και με νερό, ακόμα και την μπανιέρα και ότι άλλο μπορούσαμε.
Το χωριό είχε μείνει πλέον ακατοίκητο. Θέλαμε τα ζώα που θα περνούσαν ή θα έμεναν μόνα εκεί, να έχουν νερό και τρόφιμα, καθώς υπήρχαν κατσίκια και γαϊδούρια στην περιοχή, όπως είπε.
Αρκετοί βρετανοί τουρίστες, με μοναδικά υπάρχοντα τα ρούχα που φορούσαμε, περιμέναμε στην παραλία και μόλις είδαμε το ελικόπτερο να πλησιάζει, όσα ζήσαμε τις τελευταίες μέρες περνούσαν σαν ταινία από μπροστά μας.
Το ελικόπτερο μας άφησε στο HMS Hermes, το οποίο έκανε βόλτες στην περιοχή για να μαζέψει και τους υπόλοιπους βρετανούς. Μαζί μας στο πλοίο ήταν και ο βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα ηθοποιός, Edward Woodward, ο οποίος βρισκόταν επίσης στην Κερύνεια τις μέρες αυτές.
Δεκαπέντε χρόνια μετά η Κάντι επέστρεψε με τον σύζυγό της για να επισκεφτεί την Κερύνεια, όμως τίποτα δεν είναι πια το ίδιο, όπως ανέφερε...
