Πόσο ακόμη το αίμα στην άσφαλτο θα ρέει άφθονο; Πόσα άνθρωποι ακόμη θα γίνουν ακόμη ένας αριθμός στη μαύρη λίστα των θανατηφόρων τροχαίων δυστυχημάτων που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα;
Αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι η κύρια αιτία των τροχαίων ατυχημάτων είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Πόσες ακόμη αθώες ψυχές θα χρειαστεί να χαθούν μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι ένα τροχαίο ατύχημα θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα από εμάς όταν δεν τηρούμε τους κανόνες οδικής ασφάλειας και κυκλοφορίας.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, την πενταετία 2013-2017, προκλήθηκαν 5,203 οδικές τροχαίες συγκρούσεις, που αφορούσαν θανατηφόρα τροχαία, σοβαρά αλλά και με ελαφρά τραυματίες. 245 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, άλλοι 4,948 τραυματίστηκαν, εκ των οποίων οι 2,045 σοβαρά, ενώ οι υπόλοιποι ελαφρά.
Σε δηλώσεις του στην OffsiteCy, ο Εκπρόσωπος Τύπου της Τροχαίας Αρχηγείου Αστυνομίας, Χάρης Ευριπίδου ανέφερε ότι πολλά είναι τα δυστυχήματα που προκαλούνται από την απρόσεκτη οδήγηση και αυτό αφορά κυρίως τη χρήση κινητών τηλεφώνων, ενώ στην κορυφή της πρόκλησης σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων φιγουράρει η ταχύτητα. Σύμφωνα με έρευνες, ''η αλλαγή οδικής συμπεριφοράς επιτυγχάνεται με την αστυνόμευση, τη θέσπιση νομοθεσιών και την καλύτερη εκπαίδευση. '' Την ίδια ώρα, ο κ. Ευριπίδου θεωρεί ότι η επικείμενη τοποθέτηση καμερών θα βοηθήσει στις προσπάθειες της Αστυνομίας για πρόληψη των τροχαίων ατυχημάτων.
Στο πρόσφατο θανατηφόρο δυστύχημα στο οποίο έχασαν τη ζωή τους δυο 11χρονα κοριτσάκια, το γεγονός ότι τα παιδιά, σύμφωνα με την Αστυνομία, δεν έφεραν ζώνη ασφαλείας, προκαλεί έντονο προβληματισμό και καταδεικνύει την αδήριτη ανάγκη για αλλαγή νοοτροπίας. Πόσο δύσκολο είναι τελικά να φορέσουμε τη ζώνη μας;
'''Δεν συνηθίζεται ο πόνος των ανθρώπων, ούτε τα δάκρυα και οι ικεσίες για να σώσεις έναν άνθρωπο''
Μέσω των social media, η νοσηλεύτρια στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, Μαρία Λατζιά συγκλονίζει με τα όσα αναφέρει για την οδική απερισκεψία που οδηγεί έναν συμπολίτη μας στην ΜΕΘ, είτε γιατί δεν φόρεσε το κράνος του, είτε την ζώνη ασφαλείας του ή γιατί μιλούσε στο κινητό του τηλέφωνο και ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα:
''Πονά η ψυχή μας να γνωρίζουμε ανθρώπους στη χειρότερη τους κατάσταση, άψυχους χωρίς να έχουν να σου δώσουν οτιδήποτε άλλο εκτός από το κενό τους βλέμμα. Πολλές φορές ούτε καν εκείνο το κενό βλέμμα. Μάτια ερμητικά κλειστά, κίνηση καμιά. Αυτοί όμως συνηθίζουν στη νέα τους κατάσταση αναπόφευκτα ή τουλάχιστο έτσι δείχνουν... εκείνοι που πονάνε περισσότερο είναι αυτοί που μένουν πίσω, αυτοί που μένουν να κρατήσουν όλο αυτό το βάρος. Είναι οι άνθρωποι αυτοί που με δάκρυα στα μάτια σε εκλιπαρούν κάθε φορά που περνάνε την πόρτα της ΜΕΘ να κάνεις τα πάντα, να δώσεις ζωή στο παιδί τους, αυτή τη ζωή που με τόση αγάπη του έδωσαν και αυτός με τόση απερισκεψία πέταξε για να μιλήσει στο κινητό, για να μην βάλει κράνος, για να μην βάλει ζώνη ασφαλείας, για να πιεί και να οδηγήσει, για να τρέξει με ταχύτητα, για να, για να... γιατί απλούστατα δεν θα συμβεί σε αυτόν... Η λίστα είναι μεγάλη δυστυχώς.
Οι γονείς όμως συγχωρούν και θέλουν να του δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία, είναι μικρός για να πεθάνει, είναι μικρός για να μείνει ζωντανός νεκρός, είναι μικρός για να μείνει στο αναπηρικό καροτσάκι... Υπάρχουν όμως δεύτερες ευκαιρίες; Πολύ λίγες και αυτές έχουν το τίμημα τους.
Είσαι νοσηλευτής λένε, έχεις συνηθίσει να βλέπεις τον πόνο και το θάνατο.... Αν ποτέ συνηθήσεις τον πόνο και το θάνατο νεαρών ή όχι ατόμων τότε δεν θα είσαι νοσηλευτής αλλά ούτε και άνθρωπος. Διότι για να είσαι νοσηλευτής αυτό προυποθέτει να είσαι άνθρωπος πρώτα.
Πραγματικά δεν συνηθίζεται ο πόνος των ανθρώπων, ούτε τα δάκρυα και οι ικεσίες για να σώσεις έναν άνθρωπο''.
