Ο όλεθρος και η καταστροφή είναι η πραγματικότητα που ξημέρωσε για τους κατοίκους μετά το πέρασμα του πύρινου τέρατος.
Άνθρωποι έχασαν συγγενείς, φίλους, γείτονες, σπίτια, περιουσία, ρούχα αλλά και ένα κομμάτι από τον εαυτό τους. Οι περιοχές που πλήγηκαν μοιάζουν με βομβαρδισμένο τοπίο.
Αυτό που διαφάνηκε αμέσως μετά το πρώτο χαστούκι, από το σοκ, που έζησε ο κάθε Έλληνας, είναι η άμεση κινητοποίηση, με κάθε τρόπο, με κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη.
Η πρώτη σημαντική κινητοποίηση που έγινε ήταν οι εθελοντές που με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να βοηθήσουν, είτε ως προς τη φιλοξενία των ατόμων που έμειναν άστεγοι, είτε με την άμεση κινητοποίηση που έγινε για την περισυλλογή τροφίμων και προμηθειών.
Άνθρωπος που με αυταπάρνηση παρέχει νοσηλεία και φροντίδα σε πληγέντες από το πρώτο λεπτό μίλησε στην Offsite για την κινητοποίηση των εθελοντών και τονίζει πως μόνο δέος μπορεί να αισθανθεί κανείς.
"Μόνο δέος, περηφάνια και σεβασμό για άτομα νεαρής ηλικίας, 20 με 25 χρόνων, περήφανοι Έλληνες, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν άμεσα στο κάλεσμα για δωρεά αίματος. Άτομα που καρτερούσαν 4-5 ώρες στην αναμονή για να δώσουν αίμα", αναφέρει η μαρτυρία.
Οι ουρές που αντίκρισαν τα μέλη του προσωπικού των νοσοκομείων από άτομα που περίμεναν για να δώσουν αίμα ήταν πρωτάκουστος όπως επίσης και το νεαρό της ηλικίας των δοτών.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η νεολαία από τις γύρω περιοχές κοντά στις πληγείσες περιοχές, ανταποκρίθηκε άμεσα και ήταν πρόθυμη να βοηθήσει με κάθε τρόπο.
Οι άνθρωποι στους οποίους η πολιτεία δεν φέρθηκε και τόσο απλόχερα τα τελευταία χρόνια, οι νέοι των 20 ετών, μπαίνουν μπροστά και βοηθούν.
Παρέες που πάνε για αιμοδοσία, μαζί με άτομα που γνωρίζονται στις ουρές των νοσοκομείων, αύριο έκλεισαν ραντεβού να πιάσουν φτυάρια στις κατεστραμμένες από τη φωτιά περιοχές.
Να βοηθήσουν, να καθαρίσουν αυλές σπιτιών να μαζέψουν στάχτες και ερείπια. Να κτίσουν μαζί το αύριο.
Το φαινόμενο της ενωμένης γροθιάς στης Ελλάδος τα παιδιά μόνο σεβασμό μπορεί να προκαλέσει αλλά και παράδειγμα προς μίμηση από τον καθένα μας.
Μπράβο στον κάθε ένα που βάζει το μικρό του λιθαράκι σε αυτό που συλλογικά λέγεται ανθρωπιά.
