Ο Μπίμπρας Νάτχο πάει να διαδεχθεί τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο στον ρόλο του κορυφαίου game-changer της Super League. Μήπως τελικά είναι καλύτερο να έρχεται από τον πάγκο και όχι να ξεκινάει βασικός, όπως ουρλιάζει ο κόσμος;
Ένα παλιό μπασκετικό τρικ του Παναθηναϊκού (στον προηγούμενο αιώνα) ήταν να φέρνει τον Νίκο Οικονόμου από τον πάγκο για να αλλάζει το μομέντουμ του αγώνα. Ερωτηθείς για το περίεργο τότε αυτό γεγονός (παλιά στην πεντάδα ξεκινούσαν στάνταρ οι καλύτεροι πέντε που υπήρχαν) ο Έλληνας φόργουορντ είχε πει κάτι που κόλλησε σαν τσίχλα στο μυαλό μου: «σημασία δεν έχει ποιοι ξεκινούν ένα παιχνίδι, αλλά ποιοι το τελειώνουν».
Πολλά χρόνια μετά ο Θοδωρής Παπαλουκάς το έκανε μόδα το να κάθεται λιγάκι στον πάγκο στην αρχή, να διαβάζει τα δεδομένα της αναμέτρησης, να αποκρυπτογραφεί όλα τα... data και να έρχεται φουριόζος και να παίρνει τον απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού.
Στο μπάσκετ είναι εύκολο να κρατήσεις καλούς παίκτες στον πάγκο. Οι αλλαγές είναι συνεχείς. Στην μπάλα; Πως μπορείς να κρατήσεις στον πάγκο κάποιον που φωνάζει πως είναι καλύτερος από αυτούς που παίζουν;
Η ΑΕΚ στήριξε σε μεγάλο βαθμό την εντυπωσιακή της πορεία σε ένα τρικ που πιστώνεται στον Μανόλο Χιμένεθ. Η δική του διαχείριση ήταν αυτή που απογείωσε τον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο και τον έκανε τον μεγαλύτερο game-changer του περσινού πρωταθλήματος. Κάθε φορά που ένα ματς της Ένωσης στράβωνε, ο Ισπανός τεχνικός δεν χρειαζόταν να το σκεφτεί πολύ: «Λάζαρε σήκω, μπαίνεις».
Από τα 47 επίσημα παιχνίδια που έδωσε πέρσι με την ΑΕΚ, ο Λάζαρος ήρθε 16 φορές από τον πάγκο κι άλλες 27 φορές βγήκε ως αλλαγή. Δεν γινόταν αλλιώς. Με άλλη διαχείριση, θα «έσκαγε». Σίγουρα πάντως, δεν θα ήταν τόσο φρέσκος στα κρίσιμα, στα καθοριστικά.
Ο Πέδρο Μαρτίνς τρώει μεγάλο κράξιμο που αρνείται πεισματικά να ξεκινήσει τον Μπίμπρας Νάτχο. Λογικό. Κάθε φορά που ο «Τσάβι της Κιρκασίας» μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο είναι σαν να έρχεται το φως το αληθινό. Ο Ισραηλινός μέσος είναι μία όαση ποιότητας. Κάθε του άγγισμα με την μπάλα κρύβει και μία στιγμή μαγείας, ο τύπος βλέπει χώρους που δεν υπάρχουν. Δεν τον μάθαμε σήμερα, τα ίδια έκανε στην Ρούμπιν Καζάν -όταν είχε ψηφιστεί κορυφαίος μέσος του ρωσικού πρωταθλήματος-, στον ΠΑΟΚ, στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Θέλει μεγάλα άντερα (sic) για να κρατήσεις παίκτες, όπως ο Λάζαρος και ο Νάτχο στον πάγκο. Θέλει τόλμη, μαγκιά και στεγανοποιημένα αυτιά, διότι πρόκειται για παίκτες που ο κόσμος γουστάρει παράφορα. Τέτοιες αντιλαϊκές επιλογές, δύσκολα εξηγήσιμες στον κοινό νου, είναι αυτές που ερεθίζουν, αυτούς που αναλώνονται στο να ξεσκίζουν προπονητές.
Είναι τρελός ο Χιμένεθ που δεν ξεκινούσε σε κάθε ματς πέρσι τον σούπερ φορμαρισμένο Λάζαρο; Είναι ψυχασθενής ο Πέδρο Μαρτίνς που δεν ξεκινάει την ενδεκάδα του από τον πιο επιδραστικό του χαφ; Η ερώτηση είναι ρητορική.
Ο Νάτχο αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό στις 6 Αυγούστου, δεν έκανε ποτέ προετοιμασία με την ομάδα και για ένα σκαρί σαν το δικό του, που δεν το λες και το πρότυπο αθλητή, ο χρόνος που χρειάζεται το κορμί για να επανέλθει είναι μεγαλύτερος. Ο κόσμος που ουρλιάζει για να τον βλέπει σε κάθε ματς βασικό πιθανώς να αγνοεί τα εργομετρικά ή τις καθημερινές μετρήσεις που δείχνουν πια με ακρίβεια πόσα λεπτά μπορεί να βγάζει σε κάθε παιχνίδι το κορμί ενός αθλητή.
Ο Νάτχο δεν είναι ακόμα έτοιμος να βγάζει ολόκληρα παιχνίδια κι αυτό φαίνεται από τα 163 αγωνιστικά λεπτά στην Super League και τα 157 στην Ευρώπη. Προς το παρόν αρκείται στον ρόλο του guest-star, που μπαίνει στην κορύφωση του έργου για να πει τις δικές του μετρημένες ατάκες και να αλλάξει την πλοκή. Με τον Αστέρα Τρίπολης αυτό μεταφράστηκε με νικητήριο γκολ στις καθυστερήσεις, με ένα σουτ που έμοιαζε απλό, αλλά δεν ήταν. Ειδικά, όταν γίνεται στο 92ο λεπτό, όταν το ματς έχει στραβώσει και το ματς ζεματάει. Με τον ΟΦΗ ήταν αυτός που γλύκανε το παιχνίδι των «ερυθρόλευκων», έστω κι αν αυτό δεν μεταφράστηκε με αποτέλεσμα / βαθμούς.
Σε μία άλλη καυτή έδρα ήρθε μία «άρρωστη» 35άρα διαγώνια μπαλιά, που ενώ καμία στατιστική υπηρεσία δεν θα την χρεώσει ως ασίστ, όλοι όσοι είδαν, ξέρουν ότι αυτή η έμπνευση χάρισε στον Ολυμπιακό το τρίποντο. Ο Νάτχο δημιούργησε κάτι από το τίποτα. Έφτιαξε κάτι, εκεί που δεν υπήρχε τίποτα. Γι’ αυτό και αν σήμερα τελείωνε το πρωτάθλημα θα έπαιρνε το άτυπο βραβείο του καλύτερου 12ου παίκτη της Super League.
Ο Νάτχο έχει στοιχεία που δεν έχει κανένας άλλος κεντρικός χαφ του Ολυμπιακού. Έχει φαντασία, τεχνική, ηγετικά χαρίσματα. Ωστόσο, έχει και τρωτά σημεία. Δεν έχει πια πνευμόνια, ούτε τρεξίματα, ούτε αντοχές. Είναι δύσκολο να τον ταιριάξεις χαμηλά στην μεσαία γραμμή και να τον «κρύψεις» ανασταλτικά. Στην πραγματικότητα, ταιριάζει μόνο με τον Καμαρά ή τον Γκιγιέρμε δίπλα του και κυρίως σε παιχνίδια που ο Ολυμπιακός έχει τον έλεγχο, την κατοχή, όχι σε αυτά που ο ρυθμός ανοίγει.
Στην πραγματικότητα, ο Ισραηλινός είναι ένας μέσος ειδικών συνθηκών, ειδικών ρόλων, ειδικών αποστολών. Ο κόσμος μπορεί να γκρινιάζει, μα αυτός που τον ζει κάθε μέρα ξέρει καλύτερα. Ο Πέδρο Μαρτίνς -κόντρα στην λαϊκή κατακραυγή- μέχρι στιγμής παίρνει ότι καλύτερο μπορεί από έναν παίκτη που ακόμα δεν είναι έτοιμος, κάνοντας του κεφαλιού του. Μήπως τελικά ο Νάτχο είναι χρησιμότερος, όταν βρίσκει απέναντι του κουρασμένες και καταπονημένες άμυνες; Μήπως τελικά ο ρόλος του 12ου παίκτη, του game-changer είναι αυτός που του ταιριάζει καλύτερα;
