Είναι ελληνικό φαινόμενο, γενικώς, το να αναζητούμε ενόχους, να τους δικάζουμε, να τους καταδικάζουμε και να τους στήνουμε στο απόσπασμα. Συμβαίνει και στο ποδοσφαιρικό κομμάτι της ζωής μας. Ο παίκτης που αυτό το διάστημα κάθε άλλο παρά δημοφιλίας τυγχάνει είναι ο Αρτούρ Μαζουακού.
Μεγάλο μέρος του κόσμου επιθυμεί να τον δει εκτός 11άδας, ακόμα και εκτός αποστολής. Χρεώνεται ο παίκτης με αγωνιστική απειθαρχία. Ότι την έχει… ψωνίσει. Ότι έχει καβαλήσει το καλάμι. Την σωστή απάντηση μόνο μέσα στο μυαλό του ίδιου του ποδοσφαιριστή μπορούμε να βρούμε. Όμως αυτό δεν γίνεται… Γι’ αυτό μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε κρίνοντας την εικόνα του στο γήπεδο.
Το σίγουρο είναι πως ο Μαζουακού, αγωνιστικά, δεν είναι αυτός που μπορεί και πρέπει. Εξίσου σίγουρο είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει την… πολυτέλεια να «χάσει» αυτόν τον παίκτη. Για τον αριστερό μπακ ήρθαν αρκετές και σημαντικές προτάσεις το καλοκαίρι. Και ο Ολυμπιακός τις αρνήθηκε επειδή, σωστά, εκτιμά ότι μπορεί να πάρει περισσότερα. Τί αξία έχει λοιπόν το κεφάλι του επί πίνακι; Καμία.
Αξία, αντιθέτως, έχει να συνετιστεί, αν όντως πρέπει, ο ποδοσφαιριστής. Ή, απλά, να βοηθηθεί να ξεπεράσει το όποιο ντεφορμάρισμά του. Ενδεχομένως να τού κάνει καλό να μείνει λίγο εκτός 11άδας. Ίσως, από την άλλη, να τού κάνει καλό να μη μείνει εκτός 11άδας. Ο κάθε άνθρωπος λειτουργεί διαφορετικά. Και οι άνθρωποι του Ολυμπιακού, με πρώτο τον Μάρκο Σίλβα, γνωρίζουν τί είναι το καλύτερο με την περίπτωση αυτή.
Το σίγουρο είναι πως όλοι οι απέξω δεν βοηθούν δείχνοντας με το δάχτυλο ενόχους ή παλιόπαιδα. Ας αφήσουμε τον Ολυμπιακό να κάνει τη δουλειά του (και) με τον Μαζουακού ώστε τον Γενάρη ή το καλοκαίρι να ωφεληθεί οικονομικά από τον Αρτούρ και, μέχρι τότε, και αγωνιστικά. Είναι ένα εξαιρετικό χαρτί και… καμμένο δεν θα προσφέρει απολύτως τίποτα…
