Ο Παναθηναϊκός μπορεί να τον αποκτήσει το καλοκαίρι. Ή μπορεί και όχι! Ό,τι κι αν συμβεί σε μερικούς μήνες, ο Σοτζέι Μασούντ είναι από τα πρόσωπα της χρονιάς και ο Πανιώνιος ζει το έργο σε επανάληψη.
«Ο Μασούντ είναι ο καλύτερος παίκτης του ελληνικού πρωταθλήματος για μένα»! Δε θα υπήρχε κανένας λόγος να γίνεται τόσο πολλή κουβέντα, αν ήταν η άποψη του ενός. Του Άντονι Λε Ταλέκ, εν προκειμένω. Είναι, όμως, η άποψη των περισσοτέρων. Κι αν για οποιονδήποτε λόγο αρνούνται να αναδείξουν τον Ιρανό μέσο ως τον κορυφαίο στη Super League, σίγουρα τον συγκαταλέγουν στους τρεις καλύτερους. Το έργο στον Πανιώνιο το έχουν δει ξανά. Η επανάληψη μέσα σε ένα χρόνο θυμίζει ελληνικό σίριαλ που παίζεται ξανά και ξανά, ελλείψει φρέσκου προϊόντος. Πέρυσι ήταν ο Καρίμ Ανσαριφάρντ, ο οποίος εντέλει… κράτησε 1,5 χρόνο και φέτος είναι ο Σοτζέι Μασούντ, που ήρθε με προτροπή του συμπατριώτη του. Κι όπως φαίνεται θα κρατήσει λιγότερο.
Μια μακρινή ιστορία…
Η Νέα Σμύρνη απέχει οδικώς πάνω από 4.000 χιλιόμετρα από το Σιράζ. Εκεί γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1984 ο Σοτζέι Μασούντ. Στη διαδρομή για την Ελλάδα, υπήρξαν δεκάδες παρακάμψεις. Και ανάμεσα σε διακλαδώσεις, διασταυρώσεις και μια μακρινή διαδρομή η ιστορία άλλαξε πολλές φορές. Για άλλους, ο Ιρανός είχε πατέρα στρατιωτικό και πέντε αδέρφια. Για άλλους τα αδέρφια ήταν εφτά και ο πατέρας του ήταν ναυτικός.
«Είμαι το τέταρτο παιδί από μια οικογένεια των εφτά. Πέντε αγόρια και δύο κορίτσια», διηγείται ο Σοτζέι συστήνοντας τον εαυτό του. «Γεννήθηκα στο Σιράζ κι έζησα εκεί μέχρι τεσσάρων-πέντε ετών. Λόγω της δουλειάς του πατέρα του, αλλάζαμε διαρκώς πόλεις. Μεγάλωσα στο Αμπαντάν. Έχω τις καλύτερες αναμνήσεις και κουβαλάω τα δύο μέρη μαζί μου παντού. Οι άνθρωποι ακόμα φοβούνται να ταξιδέψουν και να γνωρίσουν το Ιράν, αλλά ελπίζω ότι σε μερικά χρόνια θα απολαμβάνουν την ομορφιά της χώρας μας».
Στη μακρινή αυτή χώρα, που πρωταγωνιστεί στην ελληνική ιστορία ως ο μισητός εχθρός, ο Μασούντ δεν είναι οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής. Έχει δεκάδες fun-club, έχει ιστοσελίδες αφιερωμένες σε εκείνον, έχει κοσμοπολίτικα περιοδικά να κάνουν αναφορές στη ζωή του, έχει κοινωνικό έργο κι έχει κι ένα χλιδάτο σπίτι στο Zafaraniyeh, την ακριβότερη και καλύτερα φυλασσόμενη γειτονιά της Τεχεράνης. Μια γειτονιά όπου κατοικούν πρέσβεις και πολιτικοί, θεωρείται η πιο πολυτελής και φιλοξενεί τους ακριβότερους οίκους μόδας στον εμπορικό της δρόμο.
Φυσικά, δεν ήταν έτσι πάντα… Υπήρχε και μια εποχή που τα πρώτα 25 ευρώ που θα έπαιρνε σαν αμοιβή έτρεχε να τα κάνει πίτσες, φρούτα και γλυκά για όλη την οικογένεια. Υπήρχε η εποχή που έντυνε το πόδι του με κάλτσες για να μην χρειάζεται να του αγοράζει η οικογένειά του συνεχώς παπούτσια. Και η εποχή που έπαιζε στην Σαϊπά και αντί για λεφτά έπαιρνε «κοτόπουλο και ένα σακί ρύζι!». Σε όλες τις εποχές, πάντως, το ποδόσφαιρο ήταν η μοναδική του επιλογή και όσες αντιρρήσεις κι αν είχε ο πατέρας του, δύσκολα θα έβρισκε επιχειρήματα να τις προβάλει.
Ο Μοχάμεντ Ρέτζα ήταν κι εκείνος ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής. Ο μεγάλος αδερφός του Μασούντ έπαιζε ποδόσφαιρο (σ.σ. όπως παίζει και ο Βενιαμίν της οικογένειας), οπότε δεν υπήρχε τρόπος να τον αποτρέψουν. «Τα ρούχα του ήταν μονίμως γεμάτα χώματα και ήταν ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο. Τα πάντα ήταν για εκείνον το αθλητικό σακίδιο που έπαιρνε στο σχολείο και η μπάλα ποδοσφαίρου», θυμάται η μητέρα του, η οποία συχνά στέκεται δίπλα του σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Είναι ένας τρόπος κι αυτός για στον Ιρανό μέσο να προάγει την ισότητα των δύο φύλων. Μια διόλου εύκολη δουλειά στη χώρα του.
«Εύχομαι η μητέρα μου, η αδελφή μου, η γυναίκα μου και η κόρη μου να μπορούν να με δουν να παίζω για το Ιράν. Εύχομαι όλες οι γυναίκες και τα κορίτσια του Ιράν, τα οποία αγαπούν το ποδόσφαιρο να μπορούν να έλθουν στο γήπεδο και να νιώθουμε την παρουσία τους, ενόσω αγωνιζόμαστε».
Μια παρεκκλίνουσα πορεία!
Στα 20 του χρόνια ήταν βασικός στην Εθνική ομάδα του Ιράν κάτω των 23 ετών. Στα 20 του χρόνια κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή στην Εθνική ομάδα Αντρών και το 2006 βρέθηκε στην αποστολή για το μουντιάλ της Γερμανίας. Ο Σοτζέι Μασούντ έπαιξε μερικά αγωνιστική λεπτά απέναντι στην Αγκόλα και με δεδομένο ότι η χώρα του δεν προκρίθηκε στο Μουντιάλ του 2010, επανεμφανίστηκε στη… διεθνή σκηνή το 2014 στην Βραζιλία. Βασικός απέναντι στη Βοσνία και την Αργεντινή, αλλαγή στην πρεμιέρα κόντρα στη Νιγηρία. Σε επίπεδο συλλόγων, το Ιράν προφανώς και δε θα τον κρατούσε καιρό. Το 2006 έφυγε για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και ακολούθησε για έξι χρόνια η Ισπανία. Κάτι μοιάζει να λείπει από το παζλ, σωστά;
«Μόνο όταν έχεις πέσει καταλαβαίνεις πόσο σημαντική είναι η οικογένεια. Η αγάπη της οικογένειας, η αγάπη των φίλων σου και πόσο πολλά μπορούν να σου δώσουν. Ένιωσα πολύ και σκληρό πόνο. Ήμουν άτυχος, υπήρχαν μέρες και απλώς ήθελα να περπατήσω. Όμως, τελικά, τα κατάφερα».
Τον Απρίλιο του 2011 η καριέρα του κόπηκε στα δύο. Στις τρεις πρώτες σεζόν του στην Οσασούνα είχε 97 συμμετοχές σε La Liga και Copa Del Ray. Έπαιξε για τελευταία φορά απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης στις 3 Απριλίου για 15 λεπτά. Και μετά, όλοι φέρονταν σα να τον είχαν ξεχάσει. Ο Μασούντ χειρουργήθηκε στον πέμπτο μετατάρσιο και πάτησε ξανά χορτάρι σε αγώνα στις 21 Οκτωβρίου του 2012 απέναντι στη Σεβίλλη. «Θέλω να τον ευχαριστήσω. Μετά την ενέργειά του θυμήθηκαν από την ομοσπονδία ότι είμαι ζωντανός και με πήραν τηλέφωνο κάνα-δυο φορές», είπε σε συνέντευξή του – μετά το τέλος της περιπέτειάς του – αναφερόμενος στο φίλο και συμπαίκτη του Τζαβάντ Νεκουνάμ, που έδειξε τη φανέλα του έπειτα από το γκολ που σημείωσε κόντρα στη Σαραγόσα.
Μέχρι τέλος της σεζόν 2012-13, ο Μασούντ θα κατάφερνα να κερδίσει επιπλέον αγωνιστικά λεπτά, αλλά όχι και μια θέση στο ρόστερ της επόμενης σεζόν. Έφυγε για τη Secunda Division και τη Λας Πάλμας, όπου θα έμενε μόνο για ένα χρόνο.
Το τελευταίο σταυροδρόμι!
Ο Μπράνκο Μιλοβάνοβιτς δούλευε στην ισπανική ομάδα ως τεχνικός διευθυντής. Ένα χρόνο μετά ο ίδιος άνθρωπος ήταν στην ΑΕΚ και ο Σοτζέι Μασούντ ήταν ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που είχε προτείνει για την Ένωση. Ο Ιρανός θα έφευγε το καλοκαίρι του 2014 από την Ισπανία και παρότι δεύτερο πρωτάθλημα στις προτιμήσεις του είναι η Premier League, η διαδρομή του ήταν διαφορετική. «Όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαιζα για τα λεφτά. Λατρεύω το ποδόσφαιρο και το οικονομικό είναι δευτερεύον», είχε πει σε συνέντευξή του, όμως δύσκολα μπορούσε να φανεί πειστικός παίζοντας στο Κατάρ!
Αλ Σαχάνι, Αλ Γκαράφα, Αλ Νέα Σμύρνη! Μετά από δύο χρόνια στο Κατάρ, ήρθε η στιγμή για την Ελλάδα. Φαινόταν ότι φλέρταρε με τη ζωή του και ο Καρίμ Ανσαριφάρντ ήταν εκείνος που μεσολάβησε και προς τις δύο πλευρές για να έρθει ο Μασούντ στον Πανιώνιο. Ο νυν άσος του Ολυμπιακού είχε ξεκάθαρο λόγο για να έχει τα καλύτερα λόγια να πει για τον συμπατριώτη του. «Όταν ήμουν 19 ετών και κλήθηκα στην Εθνική Ιράν, ο Μασούντ ήταν 26. Όλοι στην Εθνική τότε ήταν 27, 28, 30 και πάνω. Περίμεναν στη γωνία για το πρώτο λάθος μου στην προπόνηση. Μου φώναζαν για μια λάθος πάσα. Ο μοναδικός που με υποδέχθηκε με αγάπη και ήταν «στοργικός» απέναντί μου ήταν ο Μασούντ. Είναι ένας άνθρωπος με εξαιρετικό χαρακτήρα, με καλή καρδιά».
Είναι εκείνο που λένε πως ό,τι καλό κάνεις θα το βρεις μπροστά σου. Κι ο Μασούντ – με έντονη φιλανθρωπική δράση και στην Ελλάδα – έχει κάνει πάρα πολλά καλά. Λογικό, να έχει πολλά ακόμα να τον περιμένουν…
