Η ξαφνική αλλαγή πλεύσης της ΑΕΚ στην υπόθεση Μπογέ είναι πλήρως εναρμονισμένη με τη γενικότερη μεταγραφική της φιλοσοφία. Γράφει ο Δημοσθένης Χριστόπουλος.
Ανάμεσα στις κλισέ φράσεις της αθλητικής δημοσιογραφίας, δεν υπάρχει πιο ξενερωτική και πιο αντιτουριστική από εκείνη που αναφέρεται σε κάποια «μεταγραφή εκ των έσω». Χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει την ξαφνική αγωνιστική αναβάθμιση ενός ποδοσφαιριστή, συνήθως και όχι τυχαία, μετά την έλευση ενός προπονητή που (ακολουθεί άλλη μια κλισέ φράση) «βρήκε το κουμπί του».
Όποιος ακούει (ή διαβάζει) τη φράση περί «μεταγραφής εκ των έσω» και γνωρίζει τα βασικά αναφορικά με το πως λειτουργεί η τέχνη του άλλου να λες και άλλο να εννοείς, μπορεί να αποκωδικοποιήσει άμεσα αυτό που βρίσκεται πίσω από τις λέξεις: αντί η ομάδα να κάνει μια μεταγραφή -ως όφειλε- σε μια θέση που «πονάει», θα την βγάλει με τον περσινούς, ελπίζοντας σε μεταμορφώσεις τους.
Φυσικά, πρέπει να το παραδεχθούμε: στο ζήτημα του Λούκας Μπογέ, τα πράγματα μοιάζουν λίγο πιο περίπλοκα. Και όσο εύκολο και αν μοιάζει ως ανάγνωση, το να ισχυριστεί κανείς ότι η ξαφνική άνοδος των μετοχών του Αργεντινού έπειτα από τις καλές εμφανίσεις του τελευταίου μήνα είναι μια διαδικασία τεχνητή για να καλυφθεί επικοινωνιακά η (διαχρονικά) περιορισμένων ορίων μεταγραφική κινητικότητα της ΑΕΚ, θα ήταν μάλλον άδικο.
Κοιτώντας κανείς την φετινή σεζόν του Μπογέ θα διαπιστώσει ότι κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με σιγουριά για την αληθινή του αξία. Είναι ένας παίκτης που σίγουρα ξέρει μπάλα αλλά η τακτική του παιδειά μοιάζει να είναι ελάχιστα δουλεμένη. Είναι ένας ποδοσφαιριστής που σε ομάδα πρωταθλητισμού μπορεί να αναδειχθεί μέσα από μια συλλογική λειτουργία και όχι μέσω ενός one man show με τον ίδιο πρωταγωνιστή.
Με βάση τα παραπάνω λοιπόν, δεν πολύ δύσκολο να εξηγηθεί το γιατί η έλευση Χιμένεθ έχει κάνει ξαφνικά τον Μπογέ να μοιάζει πιο χρήσιμος και πιο ελκυστικός για την ομάδα της ΑΕΚ. Δεν αναιρείται ωστόσο ένα πολύ συγκεκριμένο δεδομένο: σε αντίθεση με τον έτερο Αργεντίνο του ρόστερ της ΑΕΚ, τον Πόνσε (που, σε αντίθεση με τον Μπογέ, αν η Ένωση μπορούσε, θα τον κρατούσε χωρίς δεύτερη σκέψη), για τον Μπογέ η σεζόν τελειώνει και παραμένει ένας παίκτης-στοίχημα. Ένας παίκτης πολύ μακριά από το να θεωρηθεί σίγουρη και δοκιμασμένη λύση.
Τα ελαφρυντικά για τον Αργεντινό είναι προφανές πως υπάρχουν και επειδή μόνο άμπαλος δεν είναι, αυτά συνυπολογίζονται δυο και τρεις φορές όποτε εξετάζεται η περίπτωσή του. Διότι δεν είναι μόνο η έλλειψη τακτικής παιδείας του που κάνει άμεσα εξαρτώμενο το επίπεδο της χρησιμότητά του από το τεχνικό επιτελείο. Είναι ταυτόχρονα και το γεγονός ότι η σεζόν για τον Αργεντινό ξεκίνησε παντελώς ανορθόδοξα: δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο παίκτης τραυματίστηκε στους κοιλιακούς μόλις λίγα λεπτά πριν την έναρξη του Σέλτικ-ΑΕΚ, τον περασμένο Αύγουστο και -όπως ακριβώς και στην περίπτωση Αλμπάνη- οι ψίθυροι για ασόβαρη δουλειά όσον αφορά την διαδικασία αποκατάστασής του δίνουν και παίρνουν (και η κακή φήμη της προηγούμενης κατάστασης σε προπονητικό επίπεδο ενισχύεται).
Τίποτα φυσικά από όλα αυτά δεν απαντάει σε μια διαδεδομένη ανησυχία των φιλάθλων της ΑΕΚ όταν ακούνε πως τα δεδομένα με τον Μπογέ αλλάζουν και στην ΑΕΚ σκέφτονται τελικά να διακδικήσουν την παραμονή του: θα σημάνει μια τέτοια εξέλιξη μια απόκτηση λιγότερη; Η απάντηση είναι εύκολη: φυσικά! Αν ο Μπογέ μείνει στην ΑΕΚ, τότε -και με δεδομένη την απόκτηση του Ντέλετιτς- η ενίσχυση στην μεσαία της γραμμή θα έχει ολοκληρωθεί: όσοι πιστεύουν πως η ΑΕΚ θα επιχειρήσει να κρατήσει τον Μπογέ και ταυτόχρονα να πάρει και άλλο παίκτη για τις θέσεις πίσω από τον επιθετικό, μάλλον έχουν στο μυαλό τους άλλη ομάδα.
Ο πραγματικός προβληματισμός ωστόσο είναι άλλος: θα μπορούσε η ΑΕΚ να πάρει στη συγκεκριμένη θέση κάποιον καλύτερο από τον Μπογέ; Και εδώ η απάντηση είναι εύκολη: όχι βέβαια! Με δεδομένο πως η μεταγραφική της στρατηγική βασίζεται κατά βάση σε λύσεις ελεύθερων και δανεικών, παίκτες επιπέδου Μπογέ είναι το ταβάνι της. Υπό αυτή την έννοια, αντί κάθε χρόνο να προκύπτουν νέα στοιχήματα, είναι προτιμότερη μια διαδικασία διαχείρισης των παλιών (και μέχρι ένα σημείο ήδη δουλεμένων).
Στη συζήτηση αυτή τα δεδομένα είναι απλά. Αφού ο Μπογέ, με σωστή προπονητική διαχείριση, μπορεί να είναι χρήσιμος στην ομάδα είναι προτιμότερος από έναν «νέο Μπογέ», η παρουσία του οποίου θα επανεκκινήσει ερωτηματικά. Το καλοκαίρι, ο παίκτης θα γυρίσει στην Τορίνο. Αν ανανεώσει μαζί της για έναν ακόμα χρόνο, ίσως η ΑΕΚ να έχει ελπίδες να τον επαναποκτήσει ως δανεικό για έναν ακόμα χρόνο, αφού μπορεί η χρηματιστηριακή του αξία να έμεινε στάσιμη φέτος (σε αντίθεση με του Πόνσε) αλλά η ρήτρα αγοράς του, τα έξι εκατομμύρια δηλαδή, παραμένει τσουχτερή.
Προφανώς, μέχρι να υπάρξει τελική έκβαση στο ζήτημα του Μπογέ, θα αναζητηθούν και άλλες παρόμοιες λύσεις: ίσως η ΑΕΚ να καταλήξει σε έναν άλλο παίκτη τύπου Μπογέ. Προφανώς, ο Χιμένεθ προτιμάει τον Αργεντίνο που ήδη τον μαθαίνει παρά κάποιον με τον οποίο θα πρέπει να πει «φτου και από την αρχή».
Σε κάθε περίπτωση, η επαναθέρμανση ενδιαφέροντος της ΑΕΚ για τον Μπογέ είναι άμεσα εναρμονισμένη με τη μεταγραφική της φιλοσοφία. Οι οπαδοί της πρέπει να το καταλάβουν: για τον πλανήτη ΑΕΚ οι κλισέ φράσεις τύπου «παίκτης-στοίχημα», «μεταγραφή εκ των έσω», «πρέπει να βρει ο προπονητής το κουμπί του» περιγράφουν τον τρόπο που στήνεται η ομάδα. Έτσι χτίστηκε άλλωστε και η περσινή ΑΕΚ: «παίκτης-στοίχημα» ήταν ο Βράνιες, «μεταγραφή εκ των έσω» ο Χριστοδουλόπουλος, ποδοσφαιριστής που «πρέπει να βρει ο προπονητής το κουμπί του» ο Λιβάγια.
Η θέση πως η φετινή ΑΕΚ θα μπορούσε τώρα να διεκδικεί το πρωτάθλημα με τον ΠΑΟΚ αν είχε εξαρχής έναν καλό διαχειριστή όλης αυτής της φιλοσοφίας λιτότητας μοιάζει να κερδίζει όλο και μεγαλύτερο έδαφος και τμήμα της είναι και η αλλαγή κατεύθυνσης στην περίπτωση Μπογέ. Είναι όμως μια θέση ορθή; Η αντίστροφη μέτρηση για τη λήξη της φετινής απαράδεκτης χρονιάς έχει ήδη ξεκινήσει, η περίοδος που θα αρχίσει να απαντιέται το προαναφερθέν ερώτημα κοντοζυγώνει...
