Γράφει ο Ανώνης Παπαδόπουλος
Τεράστια νίκη πέτυχε η Γαλλία απέναντι στην Γερμανία και πλέον βρίσκεται στον τελικό του Euro. Έχει ήδη αναδείξει τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης, τον Γκριζμάν (δύσκολα θα καταφέρει να σημειώσει χατ τρικ ένας εκ των Ρονάλντο και Νάνι για να τον φτάσουν) ενώ έχει αποκλείσει και την πιο ‘γεμάτη’ ομάδα του Euro. Απέναντι της, θα βρει την Πορτογαλία.
Συνήθως σε τέτοιους τελικούς ο κόσμος τείνει να υποστηρίζει την πιο αδύναμη εκ των δύο, την Πορτογαλία σε αυτή την περίπτωση. Κι ας έχει τον Ρονάλντο. Ο οποίος, κακά τα ψέματα, δέχθηκε μεγάλη κριτική σε αυτό το Euro,και άδικα. Είτε τον πας είτε δεν τον πας, οφείλεις να αναγνωρίσεις ότι λίγοι παίκτες θα μπορούσαν να ‘πάνε τρένο’ μετά και από κατάκτησηChampionsLeague, και σε ενάμιση μήνα να βρεθούνσε τελικό Euro. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως.
Το θέμα μας είναι η Γαλλία. Η πονεμένη Γαλλία. Η λαβωμένη Γαλλία. Μπορεί οποιαδήποτε άλλη ομάδα να έβλεπε το Euro ως απλά ένα τρόπαιο, που στην ουσία αυτό είναι, αλλά για τη Γαλλία τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Καταρχάς, είναι η διοργανώτρια. Και όπως κάθε διοργανώτρια, θέλει να κερδίσει το τρόπαιο στο σπίτι της. Η υποστήριξη που λαμβάνει από τους Γάλλους είναι ισχυρή και σε καμία περίπτωση δεν θέλει να τους απογοητεύσει.
Δεύτερον, είναι καλύτερη ομάδα από την Πορτογαλία. Η Πορτογαλία έχει Ρονάλντο, συμφωνώ, αλλά αυτός ο Ρονάλντο είναι κουρασμένος. Ναι, θα πετάξει στο Θεό για να πάρει την κεφαλιά. Ναι, θα σου ρίξει μια βολίδα από τα 30 μέτρα. Και ναι, θα αποφύγει με χαρακτηριστική ευκολία και με ένα touchτον κακομοίρη αμυντικό. Αλλά δεν θα την πάρει από την άμυνα και να την τρέξει ως την επίθεση. Δεν θα ντριμπλάρει 3 αμυντικούς και να πετάξει ασίστ. Θα χάσει και κάνα κοντρόλ. Θα δώσει και λάθος πάσα. Η Γαλλία από την άλλη, μπορούσες να το δεις και από το δεύτερο ημίχρονο με τη Γερμανία. Έχει φρεσκάδα. Έχει πάθος. Έχει και έναν δαιμόνιο Γκριζμάν.
Τρίτον, ίσως και το πιο σημαντικό, η Γαλλία θέλει εξιλέωση. Θέλει έναν λόγο να βγει στους δρόμους με δάκρυα χαράς και όχι απελπισίας. Μπορεί η Γαλλία να φρουρείται λες και είναι Αλκατράζ, αλλά όλοι φοβούνται ακόμα ένα τρομοκρατικό κτύπημα. Έγινε το περιστατικό με την CharlieHebdoτον Γενάρη του 2015 και οι Γάλλοι έχασαν 12 συμπατριώτες τους. Έγινε τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου τρομοκρατικό κτύπημα στο Παρίσι, και οι Γάλλοι έχασαν 130 συμπατριώτες τους, με άλλους 100 σοβαρά τραυματισμένους.
Και τώρα, Euro. Κόσμος από κάθε γωνία της γης μαζεμένος, τα βλέμματα όλης της Ευρώπης (και όχι μόνο) στραμμένα στη διοργάνωση, με λίγα λόγια η ‘χαρά’ κάθε ψυχικά διαταραγμένου και θρησκευτικά φανατισμένου.Η Γαλλία θέλει να τελειώνει όσο πιο γρήγορα γίνεται με αυτή τη διοργάνωση, αν γίνεται, με αυτή νικήτρια.
Το θέλει για τον κόσμο. Τον μέσο Γάλλο φίλαθλο, που εδώ και ένα χρόνο ζει φοβισμένος, αγανακτισμένος, ανασφαλής. Τον μέσο Γάλλο φίλαθλο που παρ’ όλα αυτά ήταν στο Velodrome και έσπρωχνε τη χώρα του με όλη τη δύναμη της ψυχής του. Και οι ποδοσφαιριστές το ένιωθαν. Γι’ αυτό βλέπεις αυτό το πάθος. Θέλουν να ανταποδώσουν πάση θυσία αυτή τη στήριξη. Όχι μόνο σε αυτούς, αλλά σε όλη τη χώρα και σε κάθε Γάλλο αυτής της γης.Να την κάνουν να ξεχαστεί για λίγο…
