Έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομα και την καριέρα του με την ΑΕΛ, αγαπήθηκε επί σειρά ετών από γενιές φιλάθλων και ουσιαστικά έγινε… ισόβια μέλος μίας αθλητικής οικογένειας.
Δεν κατάφερε να κατακτήσει κάτι με τους «γαλαζοκίτρινους» αλλά το πέρασμα του στην Κύπρο μένει ακόμη στο μυαλό πολλών ΑΕΛιστών.
Ο λόγος για τον Μιγκέλ Βάργκας που τώρα βρίσκεται στα 39α χρόνια του. 7 χρόνια μετά την παρουσία του στην ΑΕΛ, μας μιλάει για την ζωή του και γενικά για το διάστημα που πέρασε φωρόντας τα «γαλαζοκίτρινα».
Η μεταγραφή του στην ΑΕΛ το 2009 έφερε χαμόγελα. Ήταν ενας ποιοτικός ποδοσφαιριστής, εξαίρετος τεχνίτης με πλούσια χαρακτηριστικά. Ο Βάργκας αγαπήθηκε τρελά που αγωνίστηκε με την φανέλα της ΑΕΛ. Κάτι ο παιδικός του ενθουσιασμός με την κερκίδα, κάτι το πάθος του, κάτι το ότι ήταν έτσι κι αλλιώς παικταράς, δεν ήθελε και πολύ. Αγαπήθηκε και αγάπησε…
Όπως κάθε ταλαντούχος ποδοσφαιριστής που κάνει το παιδικό του χόμπι επάγγελμα και την εφηβική του φαντασίωση καριέρα έτσι και ο Βάργκας αυτό έκανε. Μόνο που στην συνέχεια της ζωής του μετά το ποδόσφαιρο, δεν επέλεξε να συνεχίσει στο χώρο του ποδοσφαίρου.
"Ήταν δική μου απόφαση. Δεν είδα ποτέ τον εαυτό μου να τελειώνω την καριέρα μου ως προπονητής η κάτι στο χώρο του ποδοσφαίρου. Είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω και να προχωρήσω στην επιχείρηση του πατέρα μου. Ήταν καθήκον μου να βοηθήσω αλλά ήταν και η πιο φυσική και σωστή απόφαση να πάρω!"
Οι εμπειρίες του με την ΑΕΛ ήταν πολλές. Ήταν από τους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από την ομάδα φουρτούνες, στραβοπατήματα, άσχημες και επώδυνες στιγμές όμως υπήρξαν και αυτές που μέχρι τώρα μένουν για τα καλά στο μυαλό τους και δεν λέει να ξεχάσουν ποτέ!
"Είχα θαυμάσιες στιγμές. Αγαπούσα τον καιρό που έπαιξα στην ΑΕΛ. Ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο και κομμάτι της ζωής μου. Νομίζω στα ημιτελικά του κυπέλλου που κερδίσαμε τον Απόλλωνα στην παράταση ήταν μια αξέχαστη στιγμή. Από την άλλη πλευρά, η χειρότερη στιγμή μου φυσικά ήταν στο τελικό που χάσαμε από τον ΑΠΟΠ Κινύρα Πέγειας και δεν μπορέσαμε να δώσουμε στους οπαδούς μας αυτή την ευτυχία αλλά και να φέρουμε το τρόπαιο στη Λεμεσό που τόσο πολύ θέλαμε.
Όλοι ήμασταν πολύ λυπημένοι και απογοητευμένοι. Όπως μπορείς να φανταστείς ήταν τεράστια ευκαιρία να κερδίσουμε το κύπελλο για την ΑΕΛ. Όταν χάνεις ένα τέτοιο σημαντικό παιχνίδι είναι πάντα άσχημο αλλά πρέπει να υψώνεις το κεφάλι και να προσπαθείς για ένα καλύτερο μέλλον".
Η αγάπη του για την ΑΕΛ και η σύνδεση του με τον κόσμο, έγινε μέσα σε τόσο λίγο διάστημα που όταν αποχώρησε του στοίχησε πολύ.
"Ήταν μια από τις πιο λυπημένες μου στιγμές στην καριέρα μου για να είμαι ειλικρινής. Όπως σας ξανά είπα είχα και ακόμη έχω τεράστια αγάπη για την ΑΕΛ. Έφυγα εκείνη την στιγμή που ένιωθα πιο δυνατός για να βοηθήσω. Ήταν μεγάλη απογοήτευση.
Τα σχέδια μου ήταν να συνεχίσω και για άλλα χρόνια στην ΑΕΛ, αλλά δυστυχώς ο προπονητής εκείνη την στιγμή θεώρησε πως είχε καλύτερες επιλογές από εμένα και έτσι αποχώρησα. Το ποδόσφαιρο έτσι είναι παντού και έτσι προσπάθησα να συνεχίσω δυνατός και στην μετά εποχή ΑΕΛ".
Οι συνθήκες το τότε διάστημα δεν ήταν όπως τώρα. Διαφορετικές συγκυρίες, κόσμος, εγκαταστάσεις και φροντίδες.
"Πάντα υπήρχε καλή ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια και η διοίκηση μας πρόσφερε πάντα τις καλύτερες συνθήκες και την κατάλληλη υπεράσπιση για να γίνεται καλή δουλεία. Οι προπονητές πάντα προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο που μπορούν αλλά κάποτε τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα θέλουμε".
Διάφοροι ξένοι παίκτες κατάφεραν να φορέσουν την φανέλα μιας ομάδας για ελάχιστο χρονικό διάστημα και παρ΄όλα αυτά όχι μόνο αγαπήθηκαν από τον κόσμο της αλλά ακόμα και χρόνια μετά την αποχώρησή τους όλοι έχουν να θυμούνται κάτι από το πέρασμά τους.
"Στην Κύπρο ιδιαίτερα τα παιχνίδια με τον Απόλλωνα ήταν πολύ ξεχωριστά και είχα την ευκαιρία να κερδίσω μερικά ντέρμπι της Λεμεσού και να δώσω ευτυχία στους φιλάθλους. Ήταν κάτι το ξεχωριστό και αξέχαστο στην καριέρα μου".
Συμπαίκτες το τότε διάστημα ήταν με τον Ντικουμάνα. Ένας ποδοσφαιριστής που άφησε και αυτός το όνομα του στο Κυπριακό πρωτάθλημα. Δυστυχώς όμως πριν λίγο καιρό μαθέυτηκαν τα άσχημα νέα ότι πήρε την πορεία προς τους αγγέλους.
"Αυτά είναι νέα που δεν περιμέναμε να ακούσουμε. Ο Ντικουμάνα ήταν καλός φίλος. Σοκαρίστηκα όταν άκουσα για τον θάνατο του. Ο θεός ανάπαυση την ψυχή του".
Το ότι έφυγε από την ΑΕΛ δεν σήμαινε σε καμιά περίπτωση πως θα έσβηνε αυτό το όνομα από το χάρτη του. Μέχρι και τώρα παρακολουθά παιχνίδια της ΑΕΛ και βλέπει γενικότερα το Κυπριακό πρωτάθλημα.
"Συνεχίζω να βλέπω την ΑΕΛ κάθε εβδομάδα. Έχω καλούς φίλους εκεί όπως τον Μάριο Νικολάου, Ντόσσα Τζούνιορ αλλά και τον προπονητή Μπρούνο Μπαλταζάρ που κάνει μια θαυμάσια δουλεία εκεί. Είναι δύσκολη η χρονιά, εξελίχθηκε αφάνταστα το Κυπριακό πρωτάθλημα, φοβερά ανταγωνιστικό αλλά είμαι σίγουρος πως στο τέλος της σεζόν θα πανηγυρίσουν το στόχο που έθεσαν στην ΑΕΛ και θα χαροποιήσουν τον κόσμο".
Άλλωστε η διάρκεια είναι μάλλον προϋπόθεση για να αγαπηθεί ένας ποδοσφαιριστής από το εξωτερικό. Αν δεν ξέρει την γλώσσα, τις ιδιαιτερότητες και την ιστορία μιας ομάδας είναι δύσκολο ένας ποδοσφαιριστής από άλλη χώρα να κάνει τους οπαδούς να ταυτιστούν μαζί του και να τον αγαπήσουν. Αυτό είναι βέβαια ο κανόνας. Γιατί υπάρχουν και εξαιρέσεις. Και η εξαίρεση για τον Βάργκας είναι ότι μέχρι και σήμερα... λαχταρά στιγμές του Τσιρείου, την τρέλα και την αγάπη του κόσμου αλλά και τον «γαλαζοκίτρινο» παλμό τους!
"Για τους οπαδούς της ΑΕΛ θέλω να τους ευχαριστήσω για την στήριξη και την αγάπη που μου έδειξαν για δυόμιση χρόνια όταν φορούσα την φανέλα της ΑΕΛ. Είναι οι καλύτεροι οπαδοί με διαφορά στην Κύπρο και δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ αυτά που έζησα όταν ήμουν εκεί. Πεθυμώ και λαχταρώ το Τσίρειο, να ακούω και να βλέπω την στήριξη και την αγάπη που έχουν για την ομάδα, τα τραγούδια τους, την τρέλα τους και έχω να τους πω να συνεχίσουν με το πάθος που έχουν μέσα τους να σπρώχνουν την ομάδα. Τους αγαπάω πάρα πολύ. Είμαι και θα είμαι ένα λιοντάρι και μόνο αυτοί που φορούν την φανέλα ξέρουν τι λέω".
