Τελέστηκε σήμερα 21 Ιουνίου 2015 στον ιερό Ναό της Παναγίας Χρυσαλινιώτισσας, μνημόσυνο τιμής των ηρώων μελών που θυσιάστηκαν στους εθνικούς αγώνες, μελών των Διοικητικών Συμβουλίων, των αθλητών και των μελών του Ολυμπιακού.
Αναλυτικά:
Στο μνημόσυνο παρευρέθηκαν ο δήμαρχος Λευκωσίας, κ. Κωνσταντίνος Γιωρκάτζιης, το Δ.Σ του σωματείου, παράγοντες, μέλη αλλά και απλοί φίλοι και υποστηρικτές της ομάδας μας.
Επιμνημόσυνο λόγο εκφώνησε ο βουλευτής Λευκωσίας Νίκος Νουρής και μετά το τέλος της τελετής ακολούθησε δεξίωση στο οίκημα του σωματείου μας.
Ακολουθεί αυτούσιος ο επιμνημόσυνος λόγος:
” Ομιλία στο Μνημόσυνο πεσόντων μελών του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ Λευκωσίας – Ιούνιος 2015
Στην τρισχιλιετή διαδρομή του ελληνισμού καταγράφονται άπειρες ημερομηνίες ορόσημα που φωτίζουν την αγωνιστικότητα και την ισχυρή θέληση του λαού μας για διάθεση αλλαγής της ιστορικής του μοίρας.
Κάθε μια από αυτές ξεχωριστή. Κάθε μια από αυτές με την δική της σημασία και το δικό της ειδικό βάρος. Φωτεινό ορόσημο υπέρλαμπρης και εκτυφλωτικής δόξας η εθνεγερσία του 1821. Άστρο οδηγός η 28η Οκτωβρίου του 1940. Φάρος για τις νεώτερες γενιές η 1η τ΄Απρίλη του 55-59.
Αυτοί οι ιστορικοί οδοδείκτες γεννήθηκαν μέσα από την εθνική δράση και την ανιδιοτελή προσφορά στην πατρίδα, απλών ανθρώπων και οργανωμένων συνόλων που με όραμα το μεγαλείο της ελευθερίας της πατρίδας, αρματώθηκαν την θαυματοποιό δύναμη του έλληνα και κάτω από συνθήκες εθνικής ενότητας στοχοπροσηλώθηκαν.
Ένα τέτοιο προεπαναστατικό εργαλείο αντίστασης στην αφελληνική καταπίεση των κατακτητών που συνέδραμε τα μέγιστα στην ακάματη προσήλωση των Ελλήνων της Κύπρου για εθνική αφύπνιση απετέλεσε και αποτελεί ο ιστορικός ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ Λευκωσίας. Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ των Κάτω Ενοριών της Λευκωσίας. Ο δικός μας ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ δεν είναι μια άυλη και απρόσωπη ιδέα. Είναι η ενσάρκωση και η προσωποποίηση του πάθους απλών ανθρώπων που τον Ιούνιο του 1931 αποφάσισαν την ίδρυση του. Έκτοτε μια στρατιά τέτοιων ιδεολόγων υπηρέτησαν την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ιδέα. Ο κάθε ένας από το δικό του μετερίζι. Πάντα όμως εμφορούμενοι από τα ίδια ιδανικά και την πίστη στην πατρίδα.
Σεβαστό ιερατείο, Ελληνίδες Έλληνες,
Αυτούς τους ιδεολόγους και ακάματους αγωνιστές της ελευθερίας τιμούμε σήμερα σαν ένα ελάχιστο φόρο τιμής για ότι προσέφεραν στην πατρίδα, τις Κάτω Ενορίες της Λευκωσίας αλλά και τον ίδιο τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.
Η απόδοση της πρέπουσας τιμής προς εκείνους που αγωνίστηκαν, αλλά και στους ήρωες που έπεσαν μαχόμενοι υπερασπιζόμενοι την ελευθερία και την ακεραιότητα της πατρίδας, είναι διαχρονικό χρέος της πολιτείας και των πολιτών. Και αυτό το χρέος εκπληρώνεται όχι με λόγια αλλά με πράξεις. Με πράξεις που βεβαιώνουν και μεταλαμπαδεύουν αξίες και ιδανικά που κρίνουν την αξιοπρέπεια και το ήθος των ανθρώπων.
Η αξιοπρέπεια και το ήθος των μελών του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ που σήμερα τιμούμε και μνημονεύουμε, κρίθηκαν από το έργο και την προσφορά τους, από την στάση και την αντίσταση τους σε ώρες κρίσιμες για την πατρίδα.
Τους μνημονεύουμε και πάλι σήμερα υποκλινόμενοι με σεβασμό στην ιερή μνήμη τους. Στη μνήμη που δεν τελειώνει με το τέλος του μνημόσυνου τους. Είναι μνήμη που διαρκεί και οφείλουμε να διαρκεί για να εμπνέει και να καθοδηγεί τους ζώντες στην πορεία για το μέλλον της πατρίδας. Λαοί που πάσχουν από ιστορική αμνησία είναι καταδικασμένοι σε αφανισμό και ο κυπριακός ελληνισμός αλλά και ο ίδιος ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ δεν συγκαταλέγονται σ΄αυτούς τους επιλήσμονες λαούς.
Από τα Οκτωβριανά, στο έπος του 40 και απ΄εκεί στον Όλυμπο του θρύλου της ΕΟΚΑ, την αιματοβαμμένη Τουρκανταρσία του 63 – 64 αλλά και την τραγωδία του 74 ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ και όλα τα μέλη του δήλωνε πάντα παρών.
Το ρολόι της ιστορίας μας πάει πίσω στον Ιούνιο του 1931, τρεις μόνο μήνες πριν τα Οκτωβριανά, όταν μια ομάδα φίλων, αποφοίτων του Παγκυπρίου Γυμνασίου, με κοινά ενδιαφέροντα στον αθλητισμό, την καλλιτεχνική και πολιτιστική δραστηριότητα, προεξάρχοντος του αείμνηστου Διαμαντή Μιχαηλίδη και συνεπικουρούμενου από τους Κώστα Καλησπέρα, Νίκο Πετρίδη, Μίκη και Σωτήρη Μιχαηλίδη, του δάσκαλου Φρίξου Πετρίδη, του Οδυσσέα Ιωάννου, του Νέαρχου Γαβριηλίδη, του Άδωνι Αναστασιάδη, του Χαράλαμπου Τσιμίλλη, του Σοφοκλή Σοφοκλέους, του Γεώργιου Σέρβου, του Κόκου Σαββίδη αλλά και του Μιχάλη Αδαμίδη απετέλεσαν τον ιδρυτικό πυρήνα του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ.
Τιμούμε σήμερα αυτή την ομάδα συμπατριωτών μας που μας έδωσε το δικαίωμα να ατενίζουμε περήφανα το μαυροπράσινο λάβαρο.
Έκτοτε άλλωστε, το μαυροπράσινο έμβλημα, με το μαύρο της πολυαιώνιας δουλείας του λαού μας και το πράσινο της ελπίδας και της πίστης για εκπλήρωση του προαιώνιου πόθου για ένωση με την μάνα Ελλάδα αλλά και το αντίσκηνο, σύμβολο των κατασκηνωτικών δραστηριοτήτων των μελών του Σωματείου, κοσμούν την σύγχρονη ιστορία του έθνους και του αθλητισμού.
Από την πρώτη στιγμή ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ κατέστη ένα εθνικό εκκολαπτήριο σφυρηλάτησης των εθνικών ιδεωδών. Από το πρώτο δευτερόλεπτο της ύπαρξης του κατέστη ο αυτονόητος ακρίτας θεματοφύλακας της Λευκωσίας, γύρω από τον οποίο κτίστηκε η εθνική απολυτρωτική προσπάθεια, πάντα με την φλογερή δράση των παθιασμένων μελών του. Μπροστάρης στα Οκτωβριανά που σημάδεψαν ανεξίτηλα την εθνική μοίρα αυτού του τόπου.
Τι κι αν οι κατακτητές απεφάσισαν το κλείσιμο του σωματείου λίγο μετά τα γεγονότα του Οκτώβρη του 31. Τι κι αν απαγόρευσαν την ανύψωση του εθνικού λάβαρου, την ανάρτηση των φωτογραφιών των ηρώων του 21 αλλά και την διοργάνωση συγκεντρώσεων. Το κρυφό σχολειό ξαναλειτούργησε στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Οι αγωνιστές της ελευθερίας δεν φιμώθηκαν. Εργάστηκαν μεθοδικά με υπέρμετρο αγωνιστικό πάθος, διατηρώντας το φρόνημα ψηλά και τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ σαν τον καθοδηγητικό φάρο που ξαναφώτισε τις Κάτω Ενορίες με το φως του, όταν του επετράπη να επαναλειτουργήσει ένα χρόνο αργότερα.
Αυτούς τους αγωνιστές πατριώτες τιμούμε σήμερα.
Τιμούμε ακόμα όλους εκείνους τους σκαπανείς του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ που λίγα χρόνια αργότερα όταν το Ελληνικό έπος του 40 όρθωνε το ανάστημα του στις γερμανοιταλικές φασιστικές ορδές, ταπεινά έστηναν στις Κάτω ενορίες ένα άπαρτο προπύργιο λευτεριάς. Ένα νέο Χάνι της Γραβιάς που πάνω του συντρίβονταν οι αλλεπάλληλες επιθέσεις ανθελληνικού μίσους των κατακτητών μας, δίνοντας ταυτόχρονα το έναυσμα για κινητοποιήσεις ενάντια στην αποικιοκρατική κατοχή.
Τα χρόνια περνούσαν και ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ανδρωνόταν εδραιούμενος στη συνείδηση του κυπριακού ελληνισμού σαν ο πόλος γύρω από τον οποίο με ασφάλεια μπορούσες να κτίσεις το οικοδόμημα της εθνικής αντίστασης. Σφυρηλατημένος με τις κακουχίες της κατοχής αλλά με όπλο τον απαράμιλλο ενθουσιασμό των εκλεκτών μελών και στελεχών του έμελλε να αποτελέσει, ίσως τον ακρογωνιαίο λίθο της οργανωμένης αντίστασης κατά την εποποιία του 55-59 στη Λευκωσία.
Το εγερτήριο σάλπισμα της 1ης τ΄Απρίλη του 55 δεν υπήρξε τίποτε άλλο παρά η έμπρακτη κορύφωση του προαιώνιου αλυτρωτικού μας πόθου. Ήταν η συνέχεια της κήρυξης της Ένωσης μετά της μητρός Ελλάδος από τον Μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημο Μυλωνά και της πρώτης αυθόρμητης εξέγερσης εναντίον των Βρετανών του Οκτώβρη του 1931. Και ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ που γεννήθηκε γι΄αυτό τον ίδιο σκοπό, δεν θα μπορούσε όχι απλά να είναι απών αλλά να μην είναι μπροστάρης στον υπέροχο εκείνο αγώνα.
Το «ουδέποτε» των Άγγλων όπλισε όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, τα απλά μέλη του σωματείου, τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές μας με θέληση ατσάλινη. Άπαντες συστρατεύθηκαν κάτω από τον αρχηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή στις τάξεις της θρυλικής ΕΟΚΑ, με στόχο το ακατόρθωτο. Στο εθνικό προσκλητήριο του «Ίτε παίδες ελλήνων», πρώτος ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.
Όλα τα μέλη μας, που πότε δεν έμαθαν ύμνους ξένους και ποτέ δεν συμβιβάστηκαν στη θέα καμιάς άλλης σημαίας παρά μόνο της γαλανόλευκης, σαν μια χούφτα τρελλών, οργανώθηκαν κάτω από τις οδηγίες του Τομεάρχη Πολύκαρπου Γιωρκάτζη αλλά και του Υποτομεάρχη Λευκωσίας Γιαννάκη Μάτση που στην περιοχή του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ έστηναν κρησφύγετα.
Μεταξύ όλων, ο ενθουσιασμός απερίγραπτος. Το τίμημα όμως και ο φόρος αίματος που ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ κατέβαλε στη δραματική αναμέτρηση με τον κατακτητή, βαρύτατος.
Ο πρώτος κύπριος αντάρτης που έπεσε σε σύγκρουση με τους βρετανούς, στις 15 Δεκεμβρίου του 55 ήταν ο φλογερός πατριώτης και μέλος του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ Χαράλαμπος Μούσκος που έπεσε στο Μερσινάκι. Στην ίδια μάχη συνελήφθει πληγωμένος και καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού ο επίσης ήρωας και μέλος του τιμημένου ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ Ανδρέας Ζάκος.
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 56 πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ο Νίκος Θεοφάνους.
Ακολούθησε στις 25 Ιανουαρίου του 57 ο Νίκος Γεωργίου που υπέκυψε στα φρικτά βασανιστήρια στα κρατητήρια των Πλατρών.
Στις 18 Αυγούστου του 57 έμελλε να χάσει την ζωή του από έκρηξη νάρκης στο Επισκοπειό ο Σταύρος Στυλιανίδης ακολουθούμενος από τον Παντελή Κατελάρη που σκοτώθηκε στις 18 του Γενάρη του 58 στο κρησφύγετο του στον Αη Γιάννη της Μαλούντας όταν κατασκεύαζε νάρκη.
Λίγες μέρες αργότερα στις 28 του Γενάρη του 58 υπέκυψε στα εγκαυματικά του τραύματα ο ήρωας αγωνιστής Κώστας Λοίζου ύστερα από επίθεση στον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό για να προστεθεί στον κατάλογο των ηρωικών μελών μας ο Παναγιώτης Τουμάζος που σκοτώθηκε από σφαίρα των κατακτητών στις 22 Οκτωβρίου του 58, ενώ ο αντάρτης Νίκος Κατσαρής ευτύχησε να ζήσει το τέλος του αγώνα και να πεθάνει λίγο μετά την λήξη του.
Σ΄αυτούς τους ήρωες της ελευθερίας, μέλη του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ υποκλινόμαστε και αποτίουμε ύστατο φόρο ξεχωριστής τιμής. Σ΄αυτές τις δυσθεώρατες μορφές όπως του τομεάρχη της ΕΟΚΑ και στη συνέχεια ΥΠΕΣ Πολύκαρπου Γιωρκάτζη που μαζί με τα ιδανικά του γένους ασπάστηκαν και τα ιδανικά του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ απογειώνοντας με τον αγώνα και την λεβεντιά τους τα όρια της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Τέτοιους ήρωες τιμούμε σήμερα.
Δυστυχώς όμως ο μακρύς κατάλογος των νεκρών μελών του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ στον επικό αγώνα του 55-59 δεν τελειώνει εδώ. Η μέγιστη άναδρη θηριωδία των τουρκικών στιφών την νύκτα της 7ης Ιουνίου του 1958 με την πυρπόληση του οικήματος του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, εδώ δίπλα μας στην γωνία Μίνωος και Ερμού άφησε πίσω της εκτός από αποκαήδια και δύο νεκρούς. Δύο νέα παιδιά τον 18χρονο Κώστα Ιωάννου και τον 20χρονο Φιντικλή που δολοφονήθηκαν άναδρα από τις τουρκικές ορδές που αλαλάζοντας «ταξίμ, ταξίμ» μπήκαν στις Ελληνικές συνοικίες της Χρυσαλινιώτισσας, του Αγίου Κασιανού, του Αη Γιάννη αλλά και του Αγίου Αντωνίου της Παλλουριώτισσας και του Καιμακλίου προβαίνοντες σε βανδαλισμούς εναντίον των Ελλήνων.
Αφού έδωσαν το στίγμα των άγριων διαθέσεων τους με το κάψιμο του αυτοκινήτου του Νάκου Αναστασιάδη και αριθμού εργαστηρίων, επιτέθηκαν στο οικοτροφείο του Παγκυπρίου Γυμνασίου για να καταλήξουν οπλισμένοι με περίστροφα, τσεκούρια και ρόπαλα μπροστά από τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.
Μπροστά στους οπλισμένους τούρκους, δυστυχώς δεν έφτασε ο μεγαλειώδης ηρωισμός των άοπλων Ελλήνων που δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την πυρπόληση του εθνικού προμαχώνα των Κάτω Ενοριών και κέντρου δράσης της ΕΟΚΑ, του οικήματος του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ.
Τιμή και δόξα σ΄όλους τους αγωνιστές πατριώτες που πρόταξαν τα στήθη τους στη τούρκικη θηριωδία.
Ελληνίδες Ελληνες,
Μπορεί με το τέλος του αγώνα οι καμπάνες των εκκλησιών να έστελναν το μήνυμα της νίκης όμως τα Χριστούγεννα του 63 η μοίρα του κυπριακού ελληνισμού έμελλε να σημαδευτεί από την νέα τουρκική πρόκληση με τα θλιβερά γεγονότα της Τουρκανταρσίας. Η συνεχής προετοιμασία, η εκπαίδευση όπως και ο εξοπλισμός των Τουρκοκυπρίων ήταν καλά γνωστοί στους διοικούντες με πρώτο τον αείμνηστο Υπουργό Εσωτερικών Πολύκαρπο Γιωρκάτζη που έχρισε σαν αρχηγείο της περιοχής του Τακτακαλά το σωματείο του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ώστε να συντονίζονται οι ενέργειες για προστασία της ευαίσθητης περιοχής του Αγίου Κασιανού όπως και των άλλων γειτνιαζόντων με τις Τουρκοκυπριακές περιοχές συνοικιών.
Το βράδυ της 21ης Δεκεμβρίου με αφορμή τον θάνατο μιας τουρκοκύπριας ιερόδουλης στην οδό Πάφου, η ανταρσία που τόσο καιρό προετοίμαζαν οι Τούρκοι εκδηλώθηκε. Λίγες μέρες αργότερα οι Τούρκοι πυροβόλησαν και σκότωσαν τον ενθουσιώδη αγωνιστή Στέρο στη περιοχή του Αγίου Κασιανού, ο οποίος ήταν και το πρώτο θύμα της τουρκανταρσίας στη περιοχή στην οποία έπεσαν πολίτες και αστυνομικοί. Το τέλος των συγκρούσεων βρίσκει τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ να θρηνεί τις δικές του βαρύτατες απώλειες και να κηδεύει με περηφάνια τους ευπατρίδες, Γιώργο Ζαχαρία, Κυριάκο Κακουλλή, Γιώργο Στόκκο αλλά και τους Ανδρέα Φιντικλή, Ανδρέα Χατζή και Κωστάκη Χριστοδούλου.
Ο κατάλογος των μαρτύρων μελών του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ έμελλε δυστυχώς να επιμηκυνθεί έντεκα χρόνια αργότερα με την εκδήλωση της μεγάλης εθνικής τραγωδίας του 1974. Η προαιώνια κατάρα του έθνους, άνοιξε την κερκόπορτα και ο τούρκος εισβολέας μαγαρίζει το καλοκαίρι του 74 τις πατρογονικές μας εστίες.
Ανάμεσα στις χιλιάδες συμπατριωτών μας οι οποίοι πολεμούν τον Αττίλα δολοφονούνται από τους τούρκους εισβολείς οι αείμνηστοι λεβέντες του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, ο Μίτσιγκας, ο Σεργίδης, ο Σκουφάρης, ο Μικαίος, ο Λαμπρίας, ο Χατζήκυριακος οι οποίοι έκτοτε κατατάσσονται στο μαρτυρολόγιο της κυπριακής ελευθερίας.
Ελληνίδες Ελληνες,
41 χρόνια μετά την εισβολή και κατοχή της πατρίδας μας, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε φαίνεται να δημιουργούνται προοπτικές εξόδου από την αποτελμάτωση και ακτίδα φωτός στο τούνελ μιας ενδεχόμενης λύσης του εθνικού μας προβλήματος. Θέλουμε και πρέπει να κλείσουμε οριστικά τους καταλόγους των μαρτύρων της ελευθερίας. Θέλουμε και πρέπει να τροφοδοτήσουμε την δική μας επανάσταση. Οι προοπτικές για λύση του κυπριακού δεν επιτρέπουν τον αποπροσανατολισμό μας σε άλλα μείζονα εσωτερικά ζητήματα. Δεν μας επιτρέπεται και ούτε έχουμε την πολυτέλεια να αναλώνουμε δυνάμεις μόνο για την αντιμετώπιση της διαπλοκής και της διαφθοράς τις οποίες επιτρέψαμε να εξελιχθούν σε γάγγραινα που επιβουλεύεται την πολιτειακή ευρυθμία προξενώντας κοινωνική απαξίωση.
Στις δεδομένες οικονομικές και πολιτικές αντιξοότητες οφείλουμε να αποδείξουμε για μια ακόμη φορά αυτό που οι τιμώμενοι ήρωες μέλη του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ μας απέδειξαν περίτρανα. Ότι κάτω από συνθήκες ομόνοιας και αδελφοσύνης μπορούμε να μεγαλουργήσουμε ώστε τα κατεχόμενα μέρη μας να μην αποτελέσουν άλλη μια χαμένη πατρίδα.
Αυτή είναι η υπέρβαση που θα δικαιώσει όσους θυσιάστηκαν διαχρονικά για το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας. Αυτό είναι το ιστορικό μας χρέος έναντι στα τιμώμενα μέλη του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ μας, αλλά κυρίως έναντι των επερχόμενων γενιών των Ελλήνων της Κύπρου.
Μόνο έτσι θα μπορούμε να τους κοιτάζουμε περήφανα, πιστοποιώντας την ρήση του εθνικού ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη ότι «η Ρωμιοσύνη εν να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει».
Τιμή και δόξα στα τιμώμενα μέλη του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ που θυσιάστηκαν στους εθνικούς αγώνες, τους αθλητές, τους Προέδρους και τα μέλη των ΔΣ αλλά και το κάθε μέλος του σωματείου ξεχωριστά.
Τιμή και δόξα σ΄όλους τους αθάνατους αγωνιστές του Ελληνισμού.
Αιωνία ας είναι η μνήμη τους.»
