Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/Μετρώντας αντίστροφα για την έναρξη του πρωταθλήματος, ο Τσάβι Ρόκα βρίσκεται ξανά στο ψάξιμο για προπονητή. Προφανώς αποτελεί το χειρότερο σενάριο για τον ίδιο, μόνο που η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως τα δικά του χέρια.
Ο Μάουρο Καμορανέζι δεν έβγαλε καν Δεκαπενταύγουστο στην ΑΕΚ, μα την πόρτα της δεν την άνοιξε από μόνος του. Το σκηνικό του καλοκαιριού του 2024 επαναλαμβάνεται, μόνο που φέτος είναι πιο δυσκολοχώνευτο, ακριβώς διότι προηγήθηκε αυτό το πάθημα που-προφανώς-δεν έγινε μάθημα. Τότε λεγόταν Χουάν Φεράντο, τώρα Μάουρο Καμορανέζι. Τα ονόματα ωστόσο δεν έχουν σημασία.
Το ερώτημα είναι με ποια κριτήρια επιλέχθηκε ο πρώην, πλέον, προπονητής της, ενώ το διάστημα που είχε μπροστά του ο Καταλανός για να βρει τον αντικαταστάτη του Χάβι Ροθάδα ήταν μεγαλύτερο σε σχέση με το προ διετίας σκηνικό. Το να φορτωθεί το βάρος της αποτυχίας ο Ιταλοαργεντίνος είναι πανεύκολο, μόνο για όσους δεν θέλουν να δουν κατάματα την πραγματικότητα: η ΑΕΚ λειτουργεί με ένα συγκεκριμένο μοντέλο.
Πόσο εύκολο είναι για κάποιον προπονητή με κύρος και προσωπικότητα, να δεχθεί Μάιο ή Ιούνιο μήνα να αναλάβει μια ομάδα, στην οποία δεν θα έχει κανέναν λόγο ή έστω, άποψη, στις μεταγραφές και στο χτίσιμο του ρόστερ; Το ερώτημα μοιάζει ρητορικό.
Οι περιπτώσεις Ραν Μπεν Σιμόν και Χένινγκ Μπεργκ είναι διαφορετικές – ο Νορβηγός ήρθε Αύγουστο μήνα κι αμφιβάλλω αν θα αποδεχόταν κάτι τέτοιο δύο μήνες προηγουμένως. Εξ ου λοιπόν και οι περισσότερες επιλογές προπονητών εδώ και λίγα χρόνια, αποτελούν στοιχήματα ή/και πειράματα.
Εδώ βάζω στο κάδρο τον ίδιο τον πρόεδρο της ΑΕΚ. Στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου, στις 14 Μαΐου, ο Άντρος Καραπατάκης είχε δηλώσει σε σχετική ερώτηση για την επιστροφή του Τσάβι Ρόκα, πως πήρε αυτή την απόφαση διότι δεν επιθυμεί να κάνει πειράματα στην ΑΕΚ. Πώς είναι δυνατόν ωστόσο να αποδέχεται «πειράματα» στη θέση του προπονητή, σε μια επένδυση 10+ εκατομμυρίων;
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υπονοώ σε καμία περίπτωση πως ο πρόεδρος θα πρέπει να κάνει παρεμβάσεις στο έργο του τεχνικού διευθυντή, όποιος κι αν είναι αυτός. Στο θέμα του προπονητή ωστόσο, θα πρέπει γενικώς να τίθενται κάποια πολύ συγκεκριμένα κριτήρια, όταν μιλάμε για μια ομάδα που στοχεύει να κάνει πρωταθλητισμό. Σίγουρα ο Μάουρο Καμορανέζι δεν τα πληρούσε κι αυτό αποδείχθηκε στην πράξη, αφού δεν έκλεισε ούτε καν δίμηνο.
Η ευθύνη βαραίνει επιπλέον τον Τσάβι Ρόκα στο γεγονός ότι για ακόμη ένα καλοκαίρι, επί της ουσίας κάνει δύο προγραμματισμούς. Προσέξτε: είναι διαφορετικό (και βεβαίως κατανοητό, θεμιτό) να αφήνεις δύο ή τρεις θέσεις για να καλύψεις τον Αύγουστο όταν θα πέσουν οι τιμές ή όταν θα είναι πιο εύκολο να προσεγγίσεις ποδοσφαιριστές που δεν θέλουν καν ν’ ακούσουν για Κύπρο τον Ιούνιο κι αλλιώς να προχωρείς σε προσθαφαιρέσεις έως και πέντε ποδοσφαιριστών, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα.
Αυτό δείχνει πως το αρχικό πλάνο του καταρτισμού του ρόστερ δεν έχει πετύχει και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Βεβαίως, από την άλλη όψη του νομίσματος, ουαί και αλίμονο να μην γίνουν οι απαιτούμενες αλλαγές, τη στιγμή που είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίες. Αυτό ωστόσο δεν βγάζει κανέναν από το κάδρο των ευθυνών.
Στον Τσάβι έχει πιστωθεί δικαίως μεγάλο μέρος των επιτυχιών επί θητείας του, τόσο από αγωνιστικής όσο κι από οικονομικής πλευράς. Την ίδια ώρα ωστόσο, όπως του έχει πιστωθεί αυτό το κομμάτι, δεν γίνεται να του αφαιρείται το κομμάτι που του αναλογεί εκεί που δεν έχει πετύχει, κυρίως στο θέμα επιλογής προπονητών, που άλλωστε αποτελεί μέρος της δουλειάς του. Ασυλία δεν (πρέπει να) υπάρχει για κανέναν, όπως κι αν λέγεται αυτός.
Οι αντιδράσεις που προκύπτουν είναι φυσιολογικές και δεν θα κρυφτώ, σημειώνοντας την άποψή μου πως η προσπάθεια που αγγίζει τα όρια… θεοποίησής του, κάνει ζημιά τόσο στον ίδιο όσο και γενικότερα στην ΑΕΚ, αδικώντας σε μεγάλο βαθμό τα όσα έχει πετύχει. Η συνεχής δικαιολόγηση αποτυχημένων επιλογών, κάνει την κατάσταση χειρότερη. Κάτι παρόμοιο έγινε με τις μεταγραφές του περασμένου Ιανουαρίου. Δεν έχω την πρόθεση να ξύσω πληγές, πιστέψτε με, αλλά να τονίσω πως το να βλέπεις συνεχώς-κι εσκεμμένα-μονάχα τη μία όψη του νομίσματος, προκαλεί περισσότερη ζημιά. Ας σταματήσουμε επιτέλους να κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάκτυλό μας κι αυτό το «90% επιτυχίας», έχει πάψει να υφίσταται.
Το γεγονός ότι, κατά δήλωση του προέδρου, έχει συνδεθεί με την κοινωνία μας και τη Λάρνακα, δεν αποτελεί σοβαρό κριτήριο για τη δουλειά του. Κι εγώ λατρεύω την πόλη μου, αλλά δήμαρχός της δεν θα γίνω ποτέ.
Με τα όσα έχω καταγράψει πιο πάνω, σε καμία περίπτωση δεν κρίνω τις μεταγραφές που έγιναν το τρέχων καλοκαίρι και γενικώς την ομάδα από Αύγουστο μήνα. Επ’ ουδενί! Ενδεχομένως η νέα ΑΕΚ που φτιάχνεται να καταφέρει να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Κρίνουμε συγκεκριμένα πράγματα, βάσει των δεδομένων που έχουμε ενώπιον μας αποκλειστικά την υφιστάμενη χρονική περίοδο. Η ίδια η ομάδα και η προοπτική της, θα κρίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της νέας σεζόν -ας μην προτρέχουμε. Δεν μηδενίζουμε, ασκούμε κριτική εκεί που πρέπει, όταν πρέπει. Το πώς εκλαμβάνεται η κριτική φυσικά εναπόκειται στον χαρακτήρα του καθενός, αλλά αυτό είναι μια άλλη, εντελώς διαφορετική ιστορία.
Έχω την εντύπωση πως κανείς δεν έχει καταπιαστεί πραγματικά με την ουσία της όλης κατάστασης, που κατά την άποψή μου είναι μακράν το σημαντικότερο από καθετί που έχω ήδη καταγράψει. Η ΑΕΚ εδώ και χρόνια αποτελεί πρότυπο σταθερότητας, σε κάθε επίπεδο. Τι συνέβη στην ΑΕΚ τον τελευταίο χρόνο;
Άλλαξε τέσσερις προπονητές (έξι την τελευταία διετία), ο ένας εκ των οποίων επανήλθε για… τρίτη φορά (τον οποίο έδιωξε κι έφερε προπονητή από ομάδα που πάλευε για την αποφυγή του υποβιβασμού), παραιτήθηκε ο πρόεδρος κι επέστρεψε, παραιτήθηκε ο τεχνικός διευθυντής κι (επίσης) επέστρεψε, επέλεξε προπονητή δίχως να διαθέτει τις απαιτούμενες περγαμηνές για την επένδυσή της και τον απομάκρυνε δύο μήνες αργότερα (ενώ τον γνώριζε από τη θητεία του στην Κύπρο), αντικατέστησε τον βασικό της τερματοφύλακα που δεν τον κράτησε με έναν άπειρο (που ήταν μάλιστα και η πρώτη της καλοκαιρινή μεταγραφή!), τον οποίο πιθανόν να δώσει δανεικό αφού, λίγες μέρες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, ψάχνει εκ νέου για τερματοφύλακα.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν στοιχεία ομάδας που χαρακτηρίζεται για την σταθερότητά της. Οι «σταθερές» που αποτελούσαν εγγύηση για το οικοδόμημα της δεν δείχνουν τόσο… σταθερές τον τελευταίο χρόνο. Αν τα ‘λεγες σε κάποιον τρίτο, σίγουρα δεν θα σου απαντούσε «αυτή είναι η ΑΕΚ».
Η ΑΕΚ χρειάζεται έναν καλό προπονητή, ποιοτικές μεταγραφές, μα πάνω απ’ όλα να βρει τη χαμένη της ταυτότητα. Υπάρχουν σοβαρότερα θέματα από το να βαφτίζουμε «εχθρό» τον οποιονδήποτε ασκεί κριτική, είτε αυτός είναι δημοσιογράφος είτε απλός οπαδός στα social media (λες και στις άλλες ομάδες δεν συμβαίνει το ίδιο, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό). Για τ’ όνομα του Θεού.
Η κριτική ήταν, είναι και θα είναι μέρος του ποδοσφαίρου, ακόμη κι αν ενίοτε αγγίζει τα όρια της υπερβολής, ακόμη κι αν κάποτε είναι άδικη. Μακριά από κάθε μηδενισμό, αλλά συνάμα με πρόθεση πραγματικής αυτοκριτικής για διόρθωση των όποιων λαθών και δίχως να δικαιολογούνται ντε και καλά οι όποιες αποτυχημένες επιλογές, όπως και με αναγνώριση των πετυχημένων μακριά από εμμονές.
Η ΑΕΚ δεν έχει ανάγκη από τέτοια. Έχει ανάγκη από πραγματική ενότητα που δεν θα έρθει με τα λόγια, αλλά όταν βρεθεί ο τρόπος να ζεστάνει ξανά τον κόσμο της, να αγκαλιάσει ο καθένας τον διπλανό του μακριά από εγωισμούς και μ’ ένα καλό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα. Θα επαναλάβω κάτι που έχω γράψει και παλαιότερα: η ψύχωση για τον τίτλο θα φέρει αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα. Δεν σημαίνει όμως ότι το να ‘χεις αυτοσκοπό την κατάκτησή του οδηγεί σε ψύχωση. Ας μην βάζουμε στην ίδια πρόταση δύο έννοιες που είναι εντελώς διαφορετικές…
