Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/ Να το πάρουμε αλλιώς. Αφήνοντας στην άκρη κάθε, μα κάθε αγωνιστική πτυχή. Για τις ευθύνες Ιδιάκεθ-παικτών, για την (ακατανόητη και) συνεχιζόμενη χρησιμοποίηση του Σαμπορίτ ως αριστερό μπακ, για τις μεταγραφές Ιανουαρίου, για τους τραυματισμούς, για ότι αφορά επαναλαμβάνω το καθαρά αγωνιστικό μέρος που αφορά την ΑΕΚ, το οποίο θα αναλύσουμε σε επόμενο ρεπορτάζ.
Πάμε κατευθείαν στο δια ταύτα. Οι ποδοσφαιριστές γνώριζαν εκ των προτέρων για την ήττα της Ομόνοιας, συνεπώς κατ’ επέκταση για την χρυσή ευκαιρία που τους παρουσιαζόταν για να μειώσουν εκ νέου τη διαφορά από την κορυφή. Στο πρώτο 20λεπτο, η Ομόνοια Αραδίππου της έφτιαξε τρεις φάσεις. Τρεις.
Πάρα ταύτα πήρε το προβάδισμα από λάθος αντιπάλου που υπέπεσε στο πέναλτι κι εκεί που θα περίμενε κανείς πως στο δεύτερο ημίχρονο θα επιδιώξει να τελειώσει το ματς, φτιάχνει μια φάση (στο 55’, με τον Ιωάννου), πλην του ακυρωθέν γκολ του Μουντράζια. Μία φάση σ’ ολόκληρο το β’ ημίχρονο, δεχόμενη την ανατροπή από μια ομάδα που παλεύει για αποφυγή του υποβιβασμού. Μαγκιά της. Διαθέτοντας λιγότερη ποιότητα, με απουσίες βασικών παικτών της που διαλύει κάθε δικαιολογία από πλευράς ΑΕΚ περί τραυματισμών, αλλά βγάζοντας στοιχεία στο γήπεδο που θα έπρεπε να διαθέτει η ίδια η ΑΕΚ, αλλά δεν.
Με άλλα λόγια, ενώ οι ποδοσφαιριστές της θα έπρεπε να… μασάνε σίδερα με το άκουσμα της ήττας της Ομόνοιας, η αντιμετώπιση του αγώνα εκ μέρους τους ήταν τουλάχιστον απογοητευτική. Μα αυτή ακριβώς η προσέγγιση δεν συνέβη για πρώτη φορά και το πρόβλημα, είναι ακριβώς μπροστά μας. Ας σταματήσουμε επιτέλους να γυρίζουμε την πλάτη μας σ’ αυτό.
Το πρόβλημα της ΑΕΚ δεν είναι βαθμολογικό. Ούτε το -8, ούτε τίποτα. Είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας. Όλων. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Χθες βράδυ στα αποδυτήρια επικρατούσε η απόλυτη σιωπή. Κανείς δεν βρέθηκε να πει κάτι. Να ρίξει μια βρισιά. Μια γροθιά στο ντουλάπι. Να υπάρξει μια αντίδραση, έστω κι ακραία πάνω στον εκνευρισμό. Τίποτα. Το ίδιο, πιστέψτε με, ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ, συνέβη και πέρυσι.
Έχω την άποψη, όταν μου τίθεται το ερώτημα γιατί η ΑΕΚ δεν έχει καταφέρει ακόμη να πάρει το πρωτάθλημα, πως οι λόγοι σε κάθε σεζόν είναι διαφορετικοί. Την τελευταία διετία όμως, όπως συνέβη κι άλλες χρονιές στο παρελθόν, το σκηνικό επαναλαμβάνεται με ένα έργο κακόγουστο κι απογοητευτικό.
Είναι εμφανές κι ας σταματήσει ο καθένας να εθελοτυφλεί, εκτός κι αν θεωρείται η σεζόν ήδη πετυχημένη από την πρόκριση στους «16» του Conference League και το διπλό επί της Κρίσταλ Πάλας. Εξαρτάται, πού πραγματικά είναι τοποθετημένος ο πήχης της λεγόμενης επιτυχίας. Δεν είναι τυχαίο πως ο μοναδικός που έβγαλε απ’ το στόμα του τη λέξη πρωτάθλημα εδώ και καιρό είναι ο νεοφερμένος Μουντράζια, υποθέτω διότι ακόμη δεν έχει μπει στο… κλίμα.
Ο γράφων είχε ρωτήσει προσωπικά τον προπονητή της ΑΕΚ μετά το τέλος του αγώνα με την ΕΝΠ στην «Αρένα» για το αν μπορεί η ομάδα του να πάρει το πρωτάθλημα και η απάντησή του ήταν, μεταξύ άλλων, πως «θα προσπαθήσουμε, έπρεπε να ενισχυθούμε, είδαμε τι μεταγραφές έκανε και η Ομόνοια». Πέρυσι, με την ΑΕΚ στο -8 από την κορυφή, ο τότε προπονητής της, Χένινγκ Μπεργκ, είχε δηλώσει (στον γράφοντα) πως «κάνουμε μία πολύ καλή σεζόν». Θου, Κύριε, Φυλακήν Τω Στόματί Μου.
Επί της ουσίας, η ΑΕΚ ΔΕΝ πιστεύει στο πρωτάθλημα κι επειδή η ίδια βγάζει αυτό ακριβώς το feeling, έχει σταματήσει να την πιστεύει κι ο κόσμος της, ο οποίος απολύτως δικαιολογημένα έχει κουραστεί από την επανάληψη του ίδιου απογοητευτικού έργου.
Την τελευταία διετία, όπως συνέβη και σ’ άλλες σεζόν προηγουμένως, η ΑΕΚ θεωρείται διεκδικήτρια του τίτλου μέχρι ενός σημείου, μα επί της ουσίας πραγματική διεκδικήτρια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Δεν φτάνει καν στα πλέι οφ να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και περιορίζεται στο να παλέψει για την Ευρώπη, κάτι που θα πράξει και φέτος, πλην συγκλονιστικού απροόπτου.
Δικαιολογίες υπήρξαν πολλές την τελευταία δεκαετία, μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Τη μια ήταν το ΑΠΟΕΛ. Την άλλη η διαιτησία. Το μπάτζετ του Άρη και της Πάφου (παρεμπιπτόντως, φέτος που βρίσκονται πιο κάτω στη βαθμολογία, δεν άκουσα κάποιον να μιλάει για τα μπάτζετ όπως πέρυσι…). Την λανθασμένη έξοδο του Πίριτς, το λάθος του Ντιούνκου, το ότι ο Τόνγκια δεν πάσαρε στον αφύλακτο Σολ και πάει λέγοντας. Σύμφωνοι, κάποιοι εξ αυτών δεν απέχουν απ’ την αλήθεια, αλλά δεν άκουσα από κανέναν για το ότι πρόπερσι έχασε το πρωτάθλημα από απλήρωτους ποδοσφαιριστές, ας μου επιτραπεί η έκφραση.
Αν η ΑΕΚ θέλει να διεκδικήσει και να κατακτήσει το πρωτάθλημα, ας σταματήσει επιτέλους να καταφεύγει σε δικαιολογίες κι ας σταθεί απέναντι απ’ τον καθρέφτη της. Ο καθένας, από τη δική του μεριά. Η διοίκηση, ο τεχνικός διευθυντής, η ομάδα γενικότερα. ΟΛΟΙ. Μέχρι να αλλάξει κάτι, δικαιολογημένα ο καθένας μπορεί να φέρει στο μυαλό του τη φράση που αποδόθηκε λανθασμένα στον Άλμπερτ Αϊνστάιν, αλλά ανήκει στην Ρίτα Μέι Μπράουν και στο βιβλίο της, Sudden Death: Δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα…
