Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/Η ΑΕΚ δεν έμεινε εκτός πρωταθλήματος λόγω της ήττας από την Ομόνοια, αλλά ουσιαστικά όταν έχασε από την Ομόνοια Αραδίππου κι απώλεσε την ευκαιρία να μειώσει τη διαφορά από την κορυφή. Αν θέλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς με τον ίδιο μας τον εαυτό, η αλήθεια είναι πως δεν διεκδίκησε ποτέ, πραγματικά, το πρωτάθλημα.
Το -11 από την κορυφή, εφτά αγωνιστικές πριν από το φινάλε, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Η φετινή σεζόν είναι μια επανάληψη αρκετών προηγούμενων, πλην της χρονιάς 2023-24. Συνεπώς, κάτι που επαναλαμβάνεται δεν μπορεί να αποτελεί και σύμπτωση.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, η ΑΕΚ πήρε το μάξιμουμ από τον συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας και δεν εννοώ το μοντέλο του τεχνικού διευθυντή, το οποίο ασφαλώς θα πρέπει να το συνεχίσει. Έχει πετύχει πάρα πολλά κι ουδείς το αμφισβητεί. Έφτασε ωστόσο ο καιρός να το αλλάξει, προκειμένου να φτάσει στο επόμενο επίπεδο.
Όχι εξ ολοκλήρου, αλλά να το εξελίξει, ώστε να μπορέσει να γίνει πραγματική διεκδικήτρια του τίτλου και κατ’ επέκταση να τον κατακτήσει. Δεν αφορά μονάχα τα πρόσωπα κι αν σταθεί κανείς μονάχα στον προγραμματισμό του Ιανουαρίου, απλά θα κρύβεται πίσω απ’ το δέντρο για να μην βλέπει το δάσος. Ποτέ άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάς και τα όσα έχουν επιτευχθεί.
Πρώτα απ’ όλα αφορά το mentality της. Δεν είναι, απλά, θέμα… δήλωσης στα Μ.Μ.Ε. Είναι (και) θέμα πράξεων. Η Ομόνοια δεν ετοιμάζεται να πανηγυρίσει την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τις μεταγραφές του Γενάρη, αλλά απ’ του καλοκαιριού. Όταν, αφότου προσέλαβε έναν προπονητή που γνωρίζει τα κατατόπια, προχώρησε στην απόκτηση των Τάνκοβιτς και Μαέ. Εκεί έδειξε πόσο πραγματικά θέλει τον τίτλο, με δύο ποδοσφαιριστές που της κάνουν τη διαφορά.
Η ΑΕΚ διαθέτει πολύ καλούς κι εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές. Πόσοι πραγματικά, απ’ αυτούς που απαρτίζουν το ρόστερ της, μπορούν να κάνουν τη διαφορά για να την οδηγήσουν στο πρωτάθλημα; Σύμφωνοι, της κόστισαν αφάνταστα οι πολλοί και σοβαροί τραυματισμοί, αλλά αυτό είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αυτό διορθώνεται, βελτιώνεται, φτάνει στο λεγόμενο upgrade, είτε με αύξηση του προϋπολογισμού, είτε με διαφορετική διαχείριση του υφιστάμενου. Η προ τριετίας αποτυχία στην περίπτωση Ντίμερς, δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία εσαεί περί συμβολαίων και ισορροπιών στα αποδυτήρια.
Χρειάζεται επένδυση, σε ποδοσφαιριστές και προπονητή με προσωπικότητα, αλλά και… τρέλα. Την καλώς νοούμενη ποδοσφαιρική τρέλα, όχι… ξεφεύγοντας (αυτό το «να πάρω πρωτάθλημα κι ας χρεωθώ» είναι τρομερά επικίνδυνο!), αλλά επενδύοντας. Έχει διαφορά.
Την κατεύθυνση για όλα τα παραπάνω, δεν τη δίνει ο (οποιοσδήποτε) τεχνικός διευθυντής, αλλά η ηγεσία. Η διοίκηση και πολύ περισσότερο, ο πρόεδρος. Να δείξει ότι έχει ακόμη τις αντοχές, τη δίψα, να προβεί στις όποιες κινήσεις απαιτούνται για να μπορέσει να μετατρέψει την ΑΕΚ από πρωταγωνίστρια σε πρωταθλήτρια. Με ξεκάθαρη κατεύθυνση προς αυτόν τον στόχο, με ενέργειες και «μηνύματα» που θα το αποδεικνύουν. Δίχως (ευρωπαϊκούς) συμβιβασμούς. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα το πάρεις, κανείς άλλωστε δεν σου εγγυάται την επιτυχία, αλλά από κάπου θα πρέπει ν’ αρχίσεις αυτό το «διαφορετικό».
Ο Άντρος Καραπατάκης ήταν αυτός που τοποθέτησε την ΑΕΚ στις ράγες για την αλλαγή του στάτους της. Καλείται να πάρει πάλι στα χέρια του το τιμόνι, πιο στιβαρά από κάθε άλλη φορά και να δώσει, ξανά, το όραμα στον κόσμο, προσφέροντας το βασικότερο: την πίστη ότι μπορεί να γίνει εφικτή η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Μια πίστη που με την πάροδο των χρόνων είναι φυσιολογικό να κλονίζεται, αλλά δεν πρέπει να χαθεί.
Όλα τα παραπάνω ισχύουν, ανεξαρτήτως αν εξασφαλιστεί ή όχι το ευρωπαϊκό εισιτήριο. Στην ΑΕΚ δεν είναι η ώρα της κριτικής, έχει γίνει ήδη αρκετή και δεν έχει ανάγκη από περισσότερη. Αυτοκριτική μεν, αλλά περισσότερο από καθετί άλλο χρειάζεται περισυλλογή και καθαρή σκέψη, για να παρθούν οι σωστές αποφάσεις και να δημιουργηθεί η επόμενη ΑΕΚ.
