Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/ Ήταν 23 Μαρτίου 2008. Σχεδόν, 18 χρόνια πίσω. Το θυμάμαι σαν χθες. Όχι την ημερομηνία. Τις εικόνες. Την ΑΕΚ, να κερδίζει τον Εθνικό στο ΓΣΖ με 1-0 με γκολ του Ράζιτς και να εξασφαλίζει θέση στην πρώτη τετράδα. Τους ποδοσφαιριστές της, να γίνονται ένα κουβάρι και να πανηγυρίζουν την παρουσία τους στο πρώτο γκρουπ. Δίχως πιθανότητες για Ευρώπη, απλά για την 4η θέση.
Τον «Φιλελεύθερο», να γράφει την επομένη: «Σφήνα στους μεγάλους, είναι από χθες η ΑΕΚ Λάρνακας». Να προσθέτει, μεταξύ άλλων: «Η ΑΕΚ αναδείχθηκε μεγάλη θριαμβεύτρια με τη νίκη της. Η νίκη χαιρετίσθηκε με έξαλλους πανηγυρισμούς από τον κόσμο της ΑΕK». Όλα αυτά, για μια θέση στην πρώτη τετράδα…
Από τότε, άλλαξαν πολλά. Κατ’ ακρίβεια, τα πάντα. Η ΑΕΚ είχε μια πορεία σαν καρδιογράφημα. Με τα πάνω και τα κάτω της, μέχρις ότου η πορεία, από τον Δεκέμβριο του 2013 κι έπειτα, να είναι μονάχα σταθερά ανοδική, οδηγώντας την σε αλλαγή μεγέθους. Η ΑΕΚ του 2026, δεν έχει ουδεμία σχέση με την ΑΕΚ του 2008.
Ο κόσμος, τότε, πανηγύρισε την είσοδο στην τετράδα διότι γνώριζε πως αυτό ήταν το ταβάνι της. Δεν ζητούσε κάτι περισσότερο. Το 2026, ζητάει το πρωτάθλημα διότι (το) πιστεύει. Διότι του δόθηκε το δικαίωμα να πιστεύει και να απαιτεί. Τι πιο όμορφο απ’ αυτό. Απαιτητικό, πιεστικό, μα μια μεγάλη ομάδα χρειάζεται να αισθάνεται την απαίτηση και την πίεση απ’ τον κόσμο της.
Χαρακτηρίστηκε μέχρι κι οπαδός του καναπέ. Κι όταν το απόγευμα της 1ης Μαρτίου έβγαλε για πρώτη φορά αντίδραση, θέλοντας να περάσει το δικό του μήνυμα σε ένα επίπεδο που δεν ξεπέρασε ποτέ το όριο, δίχως ύβρεις και μηδενισμούς, όταν ξέφυγε από την σκαλιώτικη νοοτροπία του συμβιβασμού και ζήτησε αυτό που η ομάδα του θεωρητικά διεκδικεί, τον καθίσαμε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Διαλέξτε. Αυτόν που κάθεται στο σπίτι του ή στην καφετέρια, όπως τόσες και τόσες φορές έχει κατηγορηθεί, ακόμη κι απ’ τον γράφοντα, έναν κόσμο δίχως άποψη ή έναν κόσμο με απαιτήσεις, που θα αποτελεί έναν επιπλέον μοχλό πίεσης και κινήτρου; Τον κόσμο δεν μπορείς (και δεν πρέπει) να τον αντιμετωπίζεις σαν remote control μπροστά απ’ την τηλεόραση. Ο ΑΕΚτζής έχει γνωρίσει την καλή, αλλά και την ανάποδη. Τα ταξίδια στο εξωτερικό, μα και την ξύλινη εξέδρα στη Νήσου. Στη Γεροσκήπου. Στην Αθηαίνου. Ποιος ξεχνά; Μόνο όποιος δεν τα ‘ζησε.
Μπερδέψαμε τη φιλοδοξία με την αχαριστία. Το μήνυμα «ακούστε τον κόσμο που την αγαπά», δεν… ακούστηκε όπως έπρεπε. Η αντίδραση δεν προήλθε από αχαριστία, μήτε από ουτοπικές απαιτήσεις που αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός, αλλά από αγάπη κι ενδιαφέρον, από στεναχώρια κι απογοήτευση, βλέποντας το ίδιο έργο να επαναλαμβάνεται.
Ζήτησε αλλαγή νοοτροπίας, όχι ηγεσίας. Για να επιτευχθεί αυτό που η ίδια η ΑΕΚ του έδωσε το δικαίωμα να αισθάνεται, πως αυτό που ούτε καν ονειρευόταν το 2008, μια εικοσαετία μετά είναι στόχος. Θα πρέπει να είναι στόχος. Όχι με ψύχωση, αλλά με ξεκάθαρο προσανατολισμό. Η ψύχωση φέρνει αντίθετα αποτελέσματα, οι σωστές ενέργειες για διόρθωση λαθών βάζουν ξανά το τρένο στις ράγες. Οτιδήποτε άλλο το εκτροχιάζει.
Ο πρωταθλητισμός θέλει άντερα, γερό στομάχι, αντοχή στην πίεση και στην κριτική. Της αυστηρής, της σκληρής, της υπερβολικής, ακόμη και της μηδενιστικής. Της καλόπιστης και της κακόπιστης. Αυτός είναι ο πρωταθλητισμός. Αδυσώπητος. Χρειάζεται ανθρώπους που θα απορροφούν τον κάθε κραδασμό. Που θα ακούν, θα φιλτράρουν και θα προχωρούν με αποκλειστικά δικές τους αποφάσεις, σωστές ή/και λανθασμένες. Όχι χέρι-χέρι, όχι όμως κι «απέναντι». Δίπλα.
Η ΑΕΚ του 2026 δεν είναι πλέον η ομάδα που μπαίνει σφήνα στους μεγάλους. Συγκαταλέγεται ήδη σ’ αυτό το «γκρουπ». Όπως όμως καμία ομάδα χωρίς κόσμο δεν λογίζεται μεγάλη, το ίδιο ισχύει και για την ομάδα που έχει κόσμο χωρίς απαιτήσεις.
Υ.Γ. Ο Άντρος Καραπατάκης έχει το κάθε δικαίωμα να αποχωρήσει γιατί βαρέθηκε, μπούχτισε, κουράστηκε. Η ιστορία δεν διαγράφεται ποτέ, ούτε η τεράστια προσφορά του και η ιστορία γράφει ήδη πως αυτός άλλαξε τη μοίρα της ΑΕΚ. Στην σκληρή όψη του αθλητισμού όμως, ενίοτε μένει η τελευταία γεύση. Με τον τρόπο και τη χρονική στιγμή που επιλέγει να αποχωρήσει, αδικεί πρωτίστως τον ίδιο του τον εαυτό. Του αξίζει να αποχωρήσει πολύ διαφορετικά. Όχι έτσι, πρόεδρε.
- ΕΞΕΛΙΞΗ/Πάει προς ΑΚΥΡΟ με Πίντο
- (ΑΠΟΨΗ) "Θα χάσει η ΑΕΚ...χωρίς Καραπατάκη"
- ΣΧΟΛΙΟ για παραίτηση Καραπατάκη/"Δεν είναι κάτι καλό για το Κυπριακό ποδόσφαιρο"
Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ της εκπομπής SUPER MONDAY με καλεσμένο τον Πάρη Ανδρέου:
