Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης... «Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος», κατά το γνωστό λαϊκό άσμα του Στέλιου Καζαντζίδη.
Για τον Γέρσον Τσακόν ο δρόμος δεν ήταν τόσο μικρός που να τελείωνε με το σβήσιμο ενός τσιγάρου. Ήταν πολύ μεγαλύτερος. Από τις 23 Οκτωβρίου 2025, μέχρι τις 29 Αυγούστου 2026. Από το παιχνίδι με την Κρίσταλ Πάλας στο «Selhurst Park», όταν αποκόμισε τον σοβαρό τραυματισμό του, μέχρι την επιστροφή του στο πρόσφατο ντέρμπι με το ΑΠΟΕΛ.
Στο 65’ η «Αρένα» σηκώθηκε στο πόδι. Όχι για μία κραυγαλέα ευκαιρία ή για ένα γκολ, αλλά γιατί εκεί στη μεσαία γραμμή, στεκόταν ο βραχύσωμος μεσοεπιθετικός, έτοιμος να περάσει στον αγωνιστικό χώρο. Ένα ζεστό χειροκρότημα δόνησε την ατμόσφαιρα, για το αγαπημένο τους παιδί.
Χρειάστηκαν 15 λεπτά για να ξεσηκώσει εκ νέου τον κόσμο, αυτή τη φορά γιατί έβαζε τη δική του πινελιά, σκοράροντας το τρίτο γκολ της ΑΕΚ με το οποίο σφράγισε τη νίκη. Ο εσωτερικός του κόσμος κατακλύστηκε από συναισθήματα. Στο μυαλό του, προφανώς, πέρασε όλη η δύσκολη διαδρομή μέχρι την επάνοδό του. Τα δάκρυά του μαρτυρούσαν τον πόνο και τα εμπόδια που κλήθηκε να προσπεράσει.
Ήταν, μακράν, η πιο ανθρώπινη στιγμή σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Ήταν η στιγμή που δεν πρόκειται ποτέ να σβήσει από τη μνήμη του. Ο Ρονάλντο της ΑΕΚ επέστρεψε, αφήνοντας μεμιάς το στίγμα του. Τα (πολύ) δύσκολα πέρασαν, τα καλύτερα έρχονται. Ο Τσακόν είναι εδώ, σαν μια νέα μεταγραφή για την ομάδα της Λάρνακας. Εσωτερική, μα ίσως να αποδειχθεί και η σπουδαιότερη…
