Ρετρό ιστορίες από την Κύπρο και τον διεθνή αθλητισμό...
Πολλές φορές αυτό που κρίνει την καριέρα ενός αθλητή, είναι οι στιγμές. Μια καλή στιγμή που μπορεί να σε Θεοποιήσει στα μάτια του κόσμου... Ένα σημαντικό γκολ, ένα τρίποντο, ένα κάρφωμα, μια μοναδική ντρίμπλα. Ομοίως, μια κακή στιγμή μπορεί να χαντακώσει την πορεία σου, να ρίξει σκιά σε όσα πέτυχες νωρίτερα.
Η καριέρα του Τιμούρ Κετσπάγια -σαν προπονητής και ποδοσφαιριστής- είναι γεμάτη με τέτοιες - θετικές προφανώς - στιγμές. Υπάρχει όμως και εκείνη, την 17η Ιανουαρίου 1998, στο "St James’ Park"... Μια άσχημη στιγμή που ο ίδιος θέλει να ξεχάσει.
Ταυτοχρόνως, όμως, μια στιγμή που τον έκανε ακόμα "μεγαλύτερο", που έβγαλε ακόμα πιο καθαρά το πόσο αυθεντικός είναι... Ο "τρελός", ο ποδοσφαιρικός αλήτης, αυτός που λέει πάντα αυτό που θέλει. Αυτός που δεν φοβάται να ξεσπάσει, να βγάλει συναίσθημα. Ένας χαρακτήρας πρωτότυπος και ειλικρινής, χωρίς καθωσπρεπισμούς. Ποιος φίλαθλος δεν ζητάει αυτά από έναν παίκτη της ομάδας του; Το ποδόσφαιρο, εξάλλου, είναι παιχνίδι συναισθημάτων και ίσως να είναι γι' αυτό που ο Κετσπάγια είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες στο Κυπριακό ποδόσφαιρο εδώ και δεκαετίες. Γιατί βγάζει όχι μόνο τα δικά του συναισθήματα αλλά προκαλεί και εκείνα των άλλων.
17 Ιανουαρίου 1998, λοιπόν, στο "St James’ Park". Η Newcastle υποδέχεται την Bolton και ο Τιμούρ είναι - ως συνήθως - στον πάγκο. Ο Kenny Dalglish δεν τον υπολογίζει και πολύ και η δυσαρέσκεια του Τιμούρ συσσωρεύεται. Στο 79' με το σκορ 1-1, τον βάζει στη θέση του Jon Dahl Tomasson και μόλις πριν το τέλος του αγώνα, ο Κετσπάγια είναι στην σωστή θέση. Ο τερματοφύλακας της Bolton (Keith Branagan) δεν μπορεί να απομακρύνει μετά από μια κεφαλιά του Alan Shearer, η μπάλα φτάνει στον Τιμούρ και αυτός σε κενή εστία σκοράρει το νικητήριο γκολ. Πετάει τη φανέλα, κλωτσά τις πινακίδες και βάζει τον εαυτό του σε όλα τα βίντεο που βγήκαν από τότε, με τους πιο χαρακτηριστικούς πανηγυρισμούς στην Premier League.
"Ήμουν πολύ απογοητευμένος γιατί χωρίς λόγο ήμουν εκτός ομάδας για 3-4 μήνες. Ήμουν πάντα στον πάγκο και ποτέ δεν έπαιζα. Κάποτε έβλεπα παίκτες απ' τις ρεζέρβες να παίζουν στην πρώτη ομάδα αλλά εγώ ήμουν πάντα στον πάγκο. Είναι ένα γκολ που απλά θέλω να ξεχάσω, είναι μια άσχημη ανάμνηση και από τότε ποτέ, ποτέ δεν έχω δει το βίντεο. Όταν το έδειχνε η τηλεόραση έφευγα, δεν θέλω να το δω γιατί ξέρω πως δεν είναι κάτι όμορφο" θα εξηγήσει ο Τιμούρ το 2001 όταν πήρε μεταγραφή στην Dundee.
Από τότε επανέλαβε αυτή την δήλωση, ότι δεν θέλει να δει το βίντεο. Δεν ξέρουμε αν άλλαξε γνώμη αλλά αν δεν άλλαξε, πρέπει να το κάνει. Γιατί είναι η στιγμή που τον μυθοποίησε ακόμα περισσότερο. Μια ανθρώπινη στιγμή ξεσπάσματος, που έκανε χιλιάδες φιλάθλους - ανεξαρτήτως ομάδας - να συσχετιστούν μαζί του και να τον λατρέψουν ακόμα περισσότερο. Γιατί αυτό που μετρά στον αθλητισμό, πάνω απ' όλα, είναι το συναίσθημα...
Νικόλας Γωγάκης
