Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/ Ο απόηχος του ντέρμπι με τον Άρη έχει δύο όψεις για την ΑΕΚ. Από τη μία είναι ασφαλώς σημαντικό που κατάφερε στο φινάλε να μην αποχωρήσει με άδεια χέρια από τη Λεμεσό, από την άλλη, είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά που έπαιξε με τη φωτιά κι αυτό θετικό δεν είναι.
Είναι αλήθεια ότι δεν έθελξε με την απόδοσή της. Κάποια καλά διαστήματα τα είχε, αλλά στο σύνολό της η απόδοσή της δεν κυμάνθηκε στα επίπεδα που έπρεπε για τις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα.
Αν κάποιος θελήσει να σταθεί απλά στο (ένα ακόμη) γκολ του Αντερέγκεν και στο ότι απέφυγε την ήττα σε ένα εκτός έδρας ντέρμπι, θα βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο -κάτι που πάνω κάτω ίσχυσε για το παιχνίδι με την Ομόνοια Αραδίππου. Σε μία τέτοια περίπτωση όμως θ’ αφήσεις στην άκρη τα κακώς κείμενα και για μια ομάδα που θέλει να διεκδικήσει τον τίτλο, δεν είναι ο σωστός τρόπος. Η ανάγνωση του ντέρμπι με τον Άρη είναι διαφορετική σε σχέση με το προηγούμενο ματς.
Ο ένας βαθμός σε εκτός έδρας ντέρμπι δεν είναι κακός, ιδίως όταν η εικόνα της ήταν προβληματική. Διότι είναι γεγονός ότι ΑΕΚ παρουσίασε προβλήματα σε όλες τις γραμμές, κάτι που συμβαίνει για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι μετά τη διακοπή του πρωταθλήματος.
Με αρκετά λάθη, χωρίς σωστές αλληλοκαλύψεις, άφησε ελεύθερους χώρους στον αντίπαλο που βρήκε ξεκάθαρες ευκαιρίες και για δεύτερο γκολ, αλλά δεν το πέτυχε λόγω αστοχίας του και λόγω… Παλεάρι.
Οι αλλαγές την έκαναν (πάλι) τη δουλειά τους, όμως αυτό που εκπέμπει η ΑΕΚ είναι ότι χρειάζεται βελτίωση. Μια λέξη που χρησιμοποιείται κατά κόρον εδώ και καιρό κι όσο περνάει ο χρόνος, οι δικαιολογίες περί ανετοιμότητας κάποιων παικτών και της αλλαγής προπονητή θα πάψουν να υφίστανται.
Κακά τα ψέματα, η ομάδα της Λάρνακας δεν έχει κάνει μέχρι στιγμής ένα «γεμάτο» παιχνίδι από πλευράς απόδοσης. Το γεγονός ότι βγάζει χαρακτήρα στο τέλος των τελευταίων τριών αγώνων είναι προφανέστατα θετικό, αλλά δεν (πρέπει να) είναι λόγος που θα κρύψει τις αδυναμίες της. Αν συνεχίσει να παίζει με τη φωτιά, κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα κάψει το χέρι της.
