Άλλη μια αγωνιστική που η ΑΕΚ δεν κατάφερε να πάρει αυτό για το οποίο πήγε στο Δασάκι. Μετά την ήττα με τριάρα στην "Αρένα" από την Ομόνοια, ήθελε να κερδίσει τον Εθνικό και να δείξει ότι η ήττα από το "τριφύλλι" ήταν μια κακή παρένθεση.
Μια αδράνεια στην άμυνα έβαλε τον Εθνικό μπροστά στο σκορ. Λάθη που ο Μπεργκ είχε... εξαφανίσει από την ομάδα του, συνέβησαν στο πιο κομβικό σημείο. Τα κατάφερε και αντέδρασε με Αϊτόρ - Καμπρέρα αλλά εκεί που έπρεπε να "τελειώσει" το ματς και να σκοτώσει τις ελπίδες του αντιπάλου, απέτυχε.
Ορισμένες διαιτητικές αποφάσεις έπαιξαν τον ρόλο τους, ωστόσο αυτά συμβαίνουν σχεδόν σε κάθε αγώνα. Είχε ευκαιρίες και μπορούσε να φύγει με το "διπλό" από το Δασάκι, η αναποτελεσματικότητα όμως της άφησε για άλλη μια φορά πικρή γεύση. Επαναλαμβάνει το κακό της ξεκίνημα στον πρώτο γύρο σε ένα σημείο που ο κόσμος της άρχισε πραγματικά να τρέφει ελπίδες για το πρωτάθλημα.
Ομόνοια και Εθνικός ας είναι ένα γερό χαστούκι για επαναφορά στην πραγματικότητα. Έχτισαν πολλά στις πρώτες 15 αγωνιστικές και ξαφνικά τα βλέπουν να γκρεμίζονται. Αυτές οι εικόνες σίγουρα δεν την αντιπροσωπεύουν και άπαντες στην ΑΕΚ οφείλουν να συνέλθουν. Αρχικά "θυσιάζουν" τον δικό τους κόπο, τον ιδρώτα τους και όλα όσα δούλεψαν. Μα πάνω από όλα, το χρωστούν στον κόσμο τους γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερός της σύμμαχος. Γνώρισαν πίκρα, χαρά, λύπες αλλά δεν την εγκατέλειψαν ποτέ, το ίδιο οφείλει να κάνει και η ομάδα για αυτούς.
