Στην εποχή των επενδυτών και των πολλών εκατομμυρίων που έχουν εισρεύσει στο κυπριακό ποδόσφαιρο, αυτή την στιγμή υπάρχουν διάφορα διοικητικά μοντέλα.
Το ένα είναι οι ξένοι ιδιοκτήτες όπως αυτοί της Πάφου και του Άρη.
Το άλλο είναι η περίπτωση Παπασταύρου που είναι μεν Κύπριος αλλά έκανε την περιουσία του στο εξωτερικό. Κάπως διαφορετική περίπτωση είναι η ΑΕΚ του Καραπατάκη και των υπόλοιπων συνεργατών του.
Αυτοί ο τρόποι διοίκησης φαίνονται ως ο πιο επιτυχημένοι της περσινής περιόδου αφού οι υπό αναφορά ομάδες είναι και αυτές που τερμάτισαν στις 4 πρώτες θέσεις αλλά και αυτές που εντέλει εξασφάλισαν τα ευρωπαϊκά εισιτήρια. Και οι 4 αυτές ομάδες στηρίζονται οικονομικά στους ιδιοκτήτες τους.
Απ' εκεί και πέρα έχουμε την περίπτωση Νίκου Κίρζη, με τον Απόλλωνα να είναι κατά το μεγαλύτερο του ποσοστό μονοϊδιοκτησία όμως αγωνιστικά δεν κατάφερε να σταθεροποιηθεί όσο θα το επιθυμούσαν στην Λεμεσό.
Το διοικητικό μοντέλο του ΑΠΟΕΛ, της Ανόρθωσης και της ΑΕΛ δεν μπορεί να αντλήσει κεφάλαια πέραν των εξασφαλισμένων από τηλεοπτικά και χορηγικά, εσόδων καθώς και τα εισιτήρια διαρκείας. Δεν έχουν κάποια άλλη πηγή εισοδημάτων.
Σαφώς και οι διοικούντες βάζουν το χέρι στην τσέπη και μάλιστα με σοβαρά ποσά όμως δεν μιλάμε για μερικά εκατομμύρια κάθε χρόνο.
Στο ερώτημα, ποιο διοικητικό μοντέλο μπορεί να είναι το πιο επιτυχημένο, η απάντηση είναι καθαρά ρητορική αφού αυτό κρίνεται μέσα από την διαχρονικότητα του.
Πλέον στο ποδόσφαιρο, τα λεφτά παίζουν καθοριστικό ρόλο και κάθε επόμενη σεζόν καθορίζει μια διαφορετική βάση για την κάθε ομάδα.
Μπορούν όμως ακόμα και οι ομάδες που βάζουν εκατομμύρια, να παρουσιάζουν κέρδος; Μεγάλα τα ερωτήματα και ακόμα μεγαλύτερες οι δυσκολίες και οι προκλήσεις όσων θα πρέπει να περιοριστούν στα εγχώρια έσοδα για να παλέψουν για μια διάκριση, την επόμενη αγωνιστική περίοδο.
