Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/ Η ισοπαλία με την Krasava ΕΝΥ δεν αποτελεί καταστροφή για την ΑΕΚ. Βαθμούς έχασαν κι άλλες ομάδες -πιθανότατα θα χαθούν κι άλλοι. Ωστόσο, αν κάποιος περιμένει να διαβάσει απλά και μόνο για την αντίδραση στο δεύτερο ημίχρονο, για τον χαρακτήρα που έβγαλε σ’ αυτό το διάστημα και για… μισογεμάτα ποτήρια, ας πατήσει στο κινητό του ή στον υπολογιστή το… βέλος που δείχνει προς αριστερά.
Η φετινή ΑΕΚ κρίνεται αυστηρότερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Δεν έχει καμία Ευρώπη πάνω απ’ το κεφάλι της με όλα τα συνεπακόλουθα (κούραση, τραυματισμοί), με ένα ματς τη βδομάδα μπορεί να είναι απόλυτα επικεντρωμένη στο πρωτάθλημα, ενώ επισήμως γίνεται λόγος για ένα πλήρες ρόστερ. Επί της ουσίας, οι (οποιεσδήποτε) δικαιολογίες δεν έχουν θέση τη φετινή σεζόν.
Το πρόβλημα με την Krasava ENY δεν είναι η απώλεια δύο βαθμών, αλλά η προσέγγιση και ο επαναλαμβανόμενος τρόπος που μπαίνει στα παιχνίδια της. Αυτό θα καταγραφόταν ακόμη κι αν είχε πετύχει την ολική ανατροπή.
Ο πρώτος που φέρει ευθύνη για την ισοπαλία στο «Αμμόχωστος» είναι ο Ρουμπέν Σεγιές, ο οποίος διατήρησε το σχήμα με τριάδα στα στόπερ που είχε επιλέξει με την Ομόνοια, αλλά δεν του βγήκε καθόλου -άλλο Ομόνοια κι άλλο Krasava.
Η ΑΕΚ πέταξε ένα ημίχρονο και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Το γεγονός ότι κατέγραψε την πρώτη ουσιαστικά καλή φάση σ’ αυτό το διάστημα ήταν στο 42’, μιλάει από μόνο του. Στο δεύτερο μπήκε δυναμικά στο ξεκίνημα, έφτιαξε ευκαιρίες αλλά πραγματικά πολύ καλύτερη έγινε όταν άλλαξε το σύστημά της και με τετράδα στα στόπερ ανέβασε περισσότερο τις γραμμές, η ανάπτυξή της έγινε πιο ορθολογιστική κι εν πάση περιπτώσει, έκανε ότι έπρεπε να κάνει απ’ το πρώτο ημίχρονο.
Μπορεί να πει κανείς πως η ανατροπή έφτασε ένα… δοκάρι μακριά (Κέλερ στο 90’). Τα «αν» όμως στο ποδόσφαιρο, μου θυμίζουν το παλιό «αστείο» με τη γιαγιά και τις ρόδες. Στα δίχτυα να κατέληγε η μπάλα, δεν θα αναιρούσε το οτιδήποτε αφορά την λανθασμένη προσέγγιση του αγώνα από την ΑΕΚ και τον προπονητή της.
Ο Ισπανός τεχνικός καλείται επιτέλους να βρει τον τρόπο να αποκτήσει η ομάδα μια ισορροπία και σταθερότητα στην απόδοσή της. Παίζει συχνά με τη φωτιά και δεν θα βρίσκεται συνεχώς ένας «Παλεάρι» (όποιος κι αν είναι αυτός, γι’ αυτό χρησιμοποιούμε τα εισαγωγικά) να βγάζει τα κάστανα απ’ αυτήν. Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει η γνωστή παροιμία, «μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και την κακή του μέρα». Αυτή τη φορά την κακή της μέρα την πλήρωσε.
Το καταγράψαμε ακόμη και μετά τη νίκη επί της Ομόνοιας: η ΑΕΚ δεν ήταν καλύτερη, ήταν πιο αποτελεσματική και είχε σε σούπερ βραδιά τον τερματοφύλακά της, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για βελτίωση ενόψει της συνέχειας. Η ανάγκη αυτή παραμένει.
Θα το επαναλάβω: η ισοπαλία με την Krasava δεν φέρνει σε καμία περίπτωση την καταστροφή, αλλά επαναφέρει εν μέρει τον προβληματισμό και κάποια ερωτηματικά. Αυτό είναι χειρότερο από τους δύο βαθμούς που χάθηκαν. Εμφανίσεις σαν αυτές του πρώτου ημιχρόνου επιτρέπουν την επιστροφή της αμφιβολίας. Στο χέρι της είναι να την διώξει.
