Στον ΑΝΔΡΕΑ ΒΕΝΤΟΥΡΗ/ Ο Χρβόγιε Μιλίτσεβιτς δεν είναι από τα πρόσωπα που χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις στον πρόλογο. Από το 2021 στα μέρη μας, είναι (μαζί με τον Λέδες) ο πιο… παλαιός ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ. Πλέον με μία ξεχωριστή ιδιαιτερότητα, καθώς αποτελεί και τον πρώτο αρχηγό της. Μ’ αυτή την ιδιότητα, ο Βόσνιος αμυντικός παραχώρησε στο kerkida.net την πρώτη του συνέντευξη, που δεν περιορίστηκε απλά στα… ποδοσφαιρικά. Από το Μόσταρ στην εποχή του πολέμου, μέχρι την Κύπρο και την ΑΕΚ. Ο «Μίλι» μιλά για τα παιδικά του χρόνια, την πορεία του στο ποδόσφαιρο, τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του, αλλά και για τη ζωή του στο νησί μας και την ομάδα της Λάρνακας.
- Πώς ήταν ο Χρβόγιε Μιλίτσεβιτς όταν ξεκινούσε το ποδόσφαιρο στο Μόσταρ;
«Μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο στο δρόμο. Στη γειτονιά! Μετά στο σχολείο, όποτε είχαμε κενό από το σχολείο παίζαμε ποδόσφαιρο. Από την πρώτη στιγμή που άρεσε το ποδόσφαιρο, τότε ήμουν ο μικρότερος, στην αρχή με έβαζαν στην άκρη, αλλά μετά άρχισα να παίζω καλά και τότε με έβαζαν (γέλια). Αρχικά στο χωριό μου, στο Λούτι Ντόλατς, μετά στα 13 μου πήγα σε σχολείο στο Μόσταρ, περίπου 20-25 λεπτά απόσταση. Ο πατέρας μου ήταν αυτός που με έπαιρνε στην προπόνηση και μετά στο σχολείο».
-Άρα είχες την υποστήριξη της οικογένειάς σου για να παίξεις ποδόσφαιρο.
«Ναι, από τον πατέρα μου ειδικά, από την πρώτη μέρα. Πάντα ήταν εκεί για μένα, ακόμη κι όταν βρισκόταν στη δουλειά με έπαιρνε στις προπονήσεις».
-Σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για τη χώρα σου, στα πρώτα χρόνια της ανεξαρτησίας της μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο. Ήταν δύσκολα τα παιδικά σου χρόνια;
«Για να είμαι ειλικρινής, δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Γεννήθηκα το 1993 και ο πόλεμος τελείωσε δύο χρόνια αργότερα. Αλλά όταν ρωτάω την οικογένειά μου για το τι έγινε τότε, μου έλεγαν πως όταν άκουγαν τον συναγερμό έπρεπε να πάνε στα καταφύγια. Εγώ δεν θυμάμαι. Στα χρόνια που ακολούθησαν ήμουν μικρός, εκεί στο χωριό, δεν μπορώ να πω ότι βίωσα τον πόλεμο».
-Ξεκίνησες την καριέρα σου από τη Ζρίνσκι και στα 20 σου χρόνια, το 2014, παίρνεις το δρόμο για την ιταλική Πεσκάρα. Από την οποία δόθηκες και δανεικός σε δύο ομάδες (Teramo, L’ Aquila). Ήταν δύσκολη περίοδος για σένα; Το να προσαρμοστείς σε μια διαφορετική ποδοσφαιρική κουλτούρα;
«Ναι, ήταν δύσκολη περίοδος. Έπαιξα δυόμιση χρόνια στη Ζρίνσκι, στις μικρές Εθνικές της Κροατίας, είχα παίξει στο Μουντιάλ U21, πολύ καλές στιγμές και μετά πήγα στην Ιταλία. Στα 20 μου χρόνια, σε άλλη χώρα και ειδικά στην Ιταλία, ήταν πολύ δύσκολο γιατί έπρεπε να αρχίσω να μαθαίνω πολλά διαφορετικά πράγματα. Καταρχάς την γλώσσα, εκεί θέλουν να μιλάς μόνο ιταλικά. Το συζητάω τώρα με τον Αλμπέρτο (σ.σ Παλεάρι) και μου λέει πως έχω δίκιο. Ήταν παράξενο. Έπρεπε να μάθω την γλώσσα, να καταλαβαίνω τι θέλουν οι προπονητές από μένα. Ήμουν τυχερός τότε γιατί είχαμε 5-6 πρώην Γιουγκοσλάβους ποδοσφαιριστές, ήταν και ο Ούρος Τσότσιτς, ίσως τον θυμάσαι που είχε παίξει στην ΑΕΚ Αθηνών, ήξερε τη γλώσσα και μου εξηγούσε πράγματα στην προπόνηση, με βοήθησε πολύ. Ήμουν άτυχος μετά από 2-3 μήνες γιατί έσπασα το γόνατό μου, υποβλήθηκα σε χειρουργική επέμβαση κι έκανα καιρό να επιστρέψω. Μετά είχα κάποιους μικρούς τραυματισμούς και δεν μπόρεσα να αποκτήσω ρυθμό. Επίσης, πρέπει εκεί να αρχίσεις να καταλαβαίνεις την τακτική, εκεί είναι… τρελοί με την τακτική. Ήταν δύσκολη περίοδος, δεν αγωνίστηκα πολύ κι αποφάσισα να αποχωρήσω για να παίξω ποδόσφαιρο».
-Αρχικά αγωνιζόσουν ως μέσος και όχι ως κεντρικός αμυντικός. Πότε και γιατί άλλαξε η θέση σου; Ποιος προπονητής σε βοήθησε περισσότερο να καθιερωθείς στην άμυνα;
«Στην Ιταλία αγωνιζόμουν αρχικά στη μεσαία γραμμή. Μετά ήρθε στην ομάδα ο Ζντένεκ Ζέμαν, ήταν εξαιρετικός προπονητής κι άνθρωπος. Άρχισε να με χρησιμοποιεί ως κεντρικό αμυντικό. Ήθελε να παίξει 4-3-3, να κυκλοφορεί την μπάλα από την άμυνα. Ως μέσος, ξέρεις τι συμβαίνει γύρω σου, αλλά ως αμυντικός βλέπεις όλο το γήπεδο. Γνώριζα τι θα συμβεί στη μεσαία γραμμή αν έδινα εκεί την μπάλα, διότι προηγουμένως αγωνιζόμουν ως μέσος. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο, ήταν μια νέα θέση, αλλά αισθάνθηκα πιο άνετα. Μου άρεσε κι έτσι καθιερώθηκα».
-Το 2018 πας στο Καζακστάν για την Ακτόμπε, επιστρέφεις στη Βοσνία για τη Σεράγεβο με την οποία κατέκτησες πρωτάθλημα και Κύπελλο κι από το 2021 αγωνίζεσαι στην ΑΕΚ. Περίμενες τότε, ότι το 2026 θα σε έβρισκε ακόμη εδώ και μάλιστα ως πρώτο αρχηγό;
«Όχι, ποτέ δεν το φανταζόμουν ότι θα είμαι τώρα στην έκτη μου χρονιά στην ΑΕΚ. Ήρθα από τη Βοσνία και τη Σεράγεβο, έπρεπε να δείξω ότι είμαι έτοιμος γι’ αυτήν την ομάδα που παλεύει για την Ευρώπη, το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα πολύ καλά εδώ, με είχαν καλωσορίσει πολύ ωραία. Από την πρώτη σεζόν είχαμε επιτυχίες».
-Πόσο έχεις αλλάξει από τότε;
«Κοίτα, ποτέ δεν είχα αγωνιστεί σε ευρωπαϊκά παιχνίδια στο παρελθόν. Αυτοί οι αγώνες σε βοηθούν πολύ. Απέναντι σε μεγάλες ομάδες, σπουδαίους παίκτες. Όταν δίνεις παιχνίδια στις εγχώριες διοργανώσεις μετά τα ευρωπαϊκά, αισθάνεσαι μια αυτοπεποίθηση. Κάθε χρόνο είχαμε διαφορετική εμπειρία και κάθε χρόνο πρέπει να βελτιώνεσαι».
-Έχει υπάρξει στιγμή που σκέφτηκες να φύγεις από την ΑΕΚ αλλά τελικά έμεινες; Ή αν υπήρξαν προτάσεις αλλά δεν ήθελες να αποχωρήσεις;
«Όταν είχαμε προκριθεί στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, από τον Δεκέμβριο ο Τσάβι είχε φωνάξει εμένα και τον Τόμοβιτς κι ανανεώσαμε το συμβόλαιό μας. Μετά από μόλις μια χρονιά. Αισθάνθηκα ότι το κλαμπ με ήθελε, με πιστεύει και φυσικά όταν κάποιος σε πιστεύει δεν θες να φύγεις. Ήθελα να μείνω στην ΑΕΚ, τα πάντα είναι εξαιρετικά εδώ. Στην ομάδα, η χώρα. Ποτέ δεν σκέφτηκα να φύγω. Είμαι σε μια ομάδα που παλεύει για το πρωτάθλημα και κάθε χρόνο παίζει στην Ευρώπη. Αν π.χ έφευγα για μια ομάδα του Βελγίου και ήταν στη μέση της βαθμολογίας, τότε τι κίνητρο να είχα; Εδώ έχω κίνητρα».
«ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ»
-Αυτό που λείπει από την ΑΕΚ είναι προφανώς ένα πρωτάθλημα. Πιστεύεις ότι φέτος είναι η ευκαιρία σας, χωρίς να έχετε το βάρος της Ευρώπης;
«Ναι, φυσικά. Θα σου πω κάτι για την Ευρώπη. Παίζεις για παράδειγμα με την Κρίσταλ Πάλας, σε γεμάτο γήπεδο, όλα είναι ωραία και μετά από τρεις μέρες μπορεί να αγωνιστείς π.χ με την Ομόνοια Αραδίππου. Ναι, πρέπει να προσεγγίζεις όλα τα παιχνίδια όπως με την Κρίσταλ Πάλας, αλλά είναι λογικό ο ποδοσφαιριστής να το δει κάπως διαφορετικά. Δεν είναι εύκολο. Αυτό είναι πρόβλημα για όλες τις ομάδες. Αυτή τη χρονιά είμαστε συγκεντρωμένοι μόνο στο πρωτάθλημα, έχουμε μεγάλο ρόστερ, με έμπειρους ποδοσφαιριστές, ελπίζω να μην έχουμε τραυματισμούς όπως την περσινή σεζόν. Είμαστε σε καλό μομέντουμ. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τον κόουτς, τις ιδέες του».
-Είναι έτοιμη η φετινή ΑΕΚ να πάρει αυτό που παλεύει εδώ κι αρκετά χρόνια;
«Ναι, πιστεύω ότι είμαστε έτοιμοι. Η Ομόνοια και η Πάφος θα έχουν και τα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Δεν θα είναι εύκολο γι’ αυτούς».
-Το γεγονός ότι δεν υπάρχει η… δικαιολογία της Ευρώπης, σας βάζει περισσότερη πίεση για το πρωτάθλημα;
«Όταν είσαι απ’ έξω, είναι εύκολο να το λες. Αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. Πιστεύω προσωπικά ότι η πρώτη φορά που το κατακτάς είναι η δύσκολη και η πιο σημαντική, μετά είναι διαφορετικά. Η Πάφος για παράδειγμα, επένδυσε πολλά για να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα, μέχρι τότε κανείς δεν την έλεγε φαβορί. Πλέον αν ρωτήσεις κάποιους θα σου πουν ότι φέτος είναι το φαβορί, τα προηγούμενα χρόνια δεν το έλεγαν διότι δεν το είχε πάρει. Πλέον είναι πιο επικίνδυνη».
-Τι έφταιξε φέτος και η ΑΕΚ αποκλείστηκε πρόωρα από την Ευρώπη;
«Είχαμε αρκετούς νέους παίκτες, νέο προπονητή, αν θυμάσαι αγωνιστήκαμε στο πρώτο παιχνίδι με τέσσερις καινούριους ποδοσφαιριστές. Δεν είναι τόσο απλό να τους συνδέσεις όλους, να αποκτήσεις χημεία. Δεν ήταν εύκολος και ο αντίπαλος. Μπορεί να αποκλειστήκαμε στα πέναλτι, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν παίξαμε καλά. Έπρεπε να ήμασταν καλύτεροι».
-Η νίκη στο Λονδίνο απέναντι στην Κρίσταλ Πάλας ήταν κάτι ιστορικό. Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό από εκείνο το παιχνίδι στο «Selhurst Park»;
«Θεωρητικά, όταν αγωνίζεσαι με μεγάλες ομάδες, έχεις έναν… φόβο. Αλλά είχαμε παίξει τρία χρόνια πριν με τη Γουέστ Χαμ και είχα πει ότι είναι καλοί, αλλά όχι στο… top level. Είδαμε ότι είχαν προβλήματα όταν κρατούσαν την μπάλα. Έχει φανταστικούς παίκτες, αλλά στην Πρέμιερ Λιγκ αγωνιζόταν διαφορετικά, έπαιζε στην κόντρα. Είπαμε πως αν κλείσουμε τους χώρους, θα τους δημιουργήσουμε προβλήματα. Άρχισε το παιχνίδι και μετά τα πρώτα 15 λεπτά, πιστέψαμε ότι μπορούμε. Όσο περνούσε ο χρόνος μεγάλωνε η αυτοπεποίθησή μας. Ο Μπάγιτς σκόραρε ένα φανταστικό γκολ και κερδίσαμε. Ήταν τρελό, απίστευτο. Όλοι ήμασταν τόσο χαρούμενοι, ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές στην καριέρα μου».
-Στον επαναληπτικό για τα πλέι οφ, όταν χάθηκε η πρόκριση στην παράταση, τι σκεφτόσουν στα αποδυτήρια;
«Ήμασταν πολύ απογοητευμένοι, όχι γιατί χάσαμε από αυτούς, αλλά γιατί ήμασταν τόσο κοντά. Ειδικά μετά το 1-1, ο διαιτητής έδειξε αυτή την κόκκινη κάρτα… Σε τρία παιχνίδια κανονικής διάρκειας, δεν μας κέρδισαν σε κανένα».
«ΑΥΤΑ ΑΛΛΑΞΕ Ο ΣΕΓΙΕΣ...»
-Προηγουμένως είπες πως αρχίζετε να καταλαβαίνετε τι θέλει ο προπονητή σας. Τι ζητάει από εσάς o Ρουμπέν Σεγιές και τι άλλαξε με τον ερχομό του;
«Έχει φέρει θετική ενέργεια στην ομάδα. Άμεσα άρχισε να δουλεύει στα προβλήματα και δίνει μεγάλη έμφαση στην λεπτομέρεια. Στην κυκλοφορία της μπάλας, στο build-up, το πώς αμυνόμαστε και το πώς κινούμαστε στην επίθεση. Με πολλές λεπτομέρειες».
-Στα πρώτα χρόνια σου στην ΑΕΚ είχες παρτενέρ τον Τόμοβιτς και μετά τον Ρομπέρζ. Θεωρείς ότι χρειάζεται χρόνος για να «δέσεις» ξανά με άλλον κεντρικό αμυντικό, είτε τον Σαμπορίτ είτε τον Φαν Ντερ Χορν;
«Ναι, φυσικά. Πρέπει να ξέρει πώς σκέφτομαι και ταυτόχρονα πρέπει να γνωρίζω εγώ πώς σκέφτεται. Πώς να δώσω την μπάλα, πώς να τον καλύψω. Με τον Τόμοβιτς μιλούσαμε την ίδια γλώσσα και ήταν εύκολο να συνεννοηθούμε γρήγορα γιατί μιλούσαμε την ίδια γλώσσα. Ο Ρόμπι ήταν εξαιρετικός παίκτης, γνώριζε ήδη τα πάντα για το πρωτάθλημα, κάθε ποδοσφαιριστή. Επίσης, ήταν αριστεροπόδαρος κι εγώ δεξιοπόδαρος, είναι πιο εύκολο. Είναι πιο δύσκολο να είναι και οι δύο δεξιοπόδαροι, χρειάζεται χρόνος. Ο Φαν Ντάικ είναι δεξιοπόδαρος και αγωνίζεται αριστερά στην άμυνα. Απλά χρειάζεται χρόνος για να προσαρμοστείς».
-Πέρυσι κατέγραψες 52 συμμετοχές σ’ όλες τις διοργανώσεις. Ποια ήταν τα στοιχεία που σε κράτησαν σε αυτό το ψηλό επίπεδο απόδοσης, με τόσους πολλούς αγώνες;
«Είναι πολλά τα πράγματα. Να κάνεις σωστή αποθεραπεία, γρήγορη, να κοιμάσαι νωρίς. Έχω επίσης έναν προσωπικό γυμναστή στη Βοσνία, με βοηθάει πάρα πολύ. Μου δίνει ασκήσεις για το πότε να τις κάνω, πώς να τις κάνω, είμαι εδώ έξι χρόνια και δεν είχε κανέναν τραυματισμό. Κάθε χρόνο πρέπει να βελτιώνεσαι σ’ αυτά. Υπάρχουν πάντα νέες ιδέες και πρέπει να τις ακολουθείς».
ΤΑ ΠΕΝΑΛΤΙ-ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ…
-Τα 14 γκολ που πέτυχες πέρυσι, τα 13 εξ αυτών με πέναλτι, δεν το συναντάς συχνά από αμυντικό. Πώς προέκυψε αυτό με τα πέναλτι; Είναι θέμα εξάσκησης ή τεχνικής;
«Πριν την ΑΕΚ είχε εκτελέσει μόλις 2-3 πέναλτι. Δεν αισθάνομαι πίεση. Ήταν πριν δύο χρόνια, ο Αϊτόρ αναλάμβανε αυτός τις εκτελέσεις των πέναλτι. Είτε σκόραρε είτε αστοχούσε, παρέμενε αυτός. Στον επαναληπτικό με την Ομόνοια, στον δεύτερο ημιτελικό κυπέλλου, ο Αϊτόρ είχε αποβληθεί και κερδίσαμε πέναλτι στο δεύτερο ημίχρονο. Είπα δώστε μου την μπάλα, σκόραρα κι από τότε τα εκτελώ εγώ».
-Δίχως οδηγία από τον πάγκο για να το εκτελέσεις εσύ;
«Όχι, καμία οδηγία. Ένιωθα καλά, ανέλαβα την εκτέλεση και σκόραρα».
-Μόλις μάθαμε και το… story πίσω από τα πέναλτι. Πες μου, έχεις οψιόν ανανέωσης στο συμβόλαιό σου για ακόμη ένα χρόνο, σωστά;
«Ναι, σωστά».
-Τώρα στα 33 σου, έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι το μέλλον σου;
«Ναι, το σκέφτομαι. Πρώην ποδοσφαιριστές μου λένε να μην κάνω το λάθος που έκαναν αυτοί, να το σκεφτώ νωρίτερα κι όχι όταν ολοκληρώσουν την καριέρα τους. Ίσως αποκτήσω το δίπλωμα προπονητή και βλέπουμε. Μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο πάρα πολύ, θα δούμε».
-Θα έβλεπες δηλαδή τον εαυτό σου σε ρόλο προπονητή;
«Ίσως μια μέρα ναι. Δεν ξέρω, ίσως»!
-Βλέπεις τον εαυτό σου και τα επόμενα χρόνια εδώ; Ακόμη και να τερματίσεις την καριέρα σου στην ΑΕΚ;
«Ναι, θα ήταν υπέροχο να τερματίσω την καριέρα μου στην ΑΕΚ. Πέρασα εξαιρετικά χρόνια στην ομάδα, εδώ νιώθω σαν στο σπίτι μου. Ο κόσμος, η πόλη, το κλαμπ, οι άνθρωποι της ομάδας, θα ήθελα να ολοκληρώσω εδώ την ποδοσφαιρική μου καριέρα».
-Όταν πας κάπου για βόλτα και συναντάς οπαδούς της ΑΕΚ, όταν σου λένε συνεχώς για το πρωτάθλημα είναι κάτι που σου δημιουργεί μεγαλύτερη πίεση;
«Δεν θα έλεγα πίεση, αλλά μεγαλύτερη ευθύνη. Όμως, την ίδια στιγμή, δεν πρέπει να έχουμε απλά 3000 οπαδούς στο γήπεδο. Πίστεψέ με, αν έχουμε 4-5 χιλιάδες κόσμο στην Αρένα, όλα θα είναι διαφορετικά για μας. Η ατμόσφαιρα. Θέλουμε να το δούμε αυτό, διότι έχουμε τους φιλάθλους και στην Αρένα είναι εξαιρετικά για να ‘ρθεις να παρακολουθήσεις ποδόσφαιρο».
-Γίνεται λόγος κατά καιρούς περί πίεσης πρωταθλητισμού στα αποδυτήρια. Είναι καλό να υπάρχει μια τέτοια πίεση ή ενίοτε γυρίζει μπούμερανγκ;
«Κάποιες φορές είναι καλό, άλλες φορές όχι. Εξαρτάται από τη στιγμή, από το μομέντουμ. Όταν είσαι σε εξαιρετική κατάσταση, τότε ναι, εκεί πρέπει να σπρώξεις. Όταν υπάρχουν δύσκολες καταστάσεις, δεν μπορείς να ‘ρθεις εκεί και να αρχίσεις τις φωνές, πρέπει να στηρίξεις την ομάδα. Όλα εξαρτώνται από το μομέντουμ. Κοίταξε, δεν είμαστε μικρά παιδιά. Όλοι οι ποδοσφαιριστές στα αποδυτήρια έχουμε εμπειρία. Παίζουμε στην ΑΕΚ, μία από τις μεγαλύτερες ομάδες. Ξέρουμε ποια πίεση είναι πραγματική και ποια… ψεύτικη».
ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ ΚΑΙ Η… ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ
-Τι σημαίνει για σένα το να είσαι πλέον πρώτος αρχηγός;
«Σημαίνει πάρα πολλά. Ως αρχηγός, εκπροσωπείς την ομάδα. Ελπίζω ότι θα καταφέρουμε να φέρουμε τον τίτλο στην ομάδα».
-Το σκέφτεσαι; Να είσαι ο πρώτος αρχηγός που θα τα καταφέρει;
«Ναι, υπάρχουν στιγμές που το σκέφτομαι. Το φαντάζομαι. Να είμαι αρχηγός και να σηκώσω το τρόπαιο. Θα είναι κορυφαία στιγμή προτού ολοκληρώσω την καριέρα μου».
-Είσαι στα μέρη μας από το 2021 και θα ‘θελα την άποψή σου για την κυπριακή διαιτησία. Ποιο πιστεύεις είναι το πρόβλημα; Είναι θέμα ικανοτήτων, προσωπικότητας ή κάτι άλλο;
«Κοίτα, πιστεύω ότι δεν είναι απλό γι’ αυτούς. Εδώ είναι μικρή χώρα κι όπου κι αν πας, κάποιος θα σου πει για το λάθος σου. Κάθε άνθρωπος κάνει λάθη. Έχουν κάνει λάθη και οι ξένοι διαιτητές, αλλά την επόμενη μέρα παίρνουν το αεροπλάνο και πάνε στη χώρα τους. Δεν μένουν εδώ ν’ ακούσουν κάτι. Δεν είναι εύκολο γι’ αυτούς, αλλά ίσως πρέπει να γίνουν καλύτεροι. Να αναλάβουν μεγαλύτερη ευθύνη, να έρθουν πιο κοντά και στη ψυχολογία των ποδοσφαιριστών. Βλέπεις και στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, ότι έρχονται οι διαιτητές κοντά μας με χαμόγελο, να μας εξηγήσουν».
- Έχεις αγωνιστεί της μικρές εθνικές της Κροατίας, όμως το 2022 επέλεξες να αγωνιστείς στην Εθνική Ανδρών της Βοσνίας. Γιατί πήρες αυτή την απόφαση;
«Έχω και τα δύο διαβατήρια. Όταν ήμουν νεαρός δεν είχα κληθεί στις μικρές Εθνικές της Βοσνίας, κάτι που συνέβη από την Κροατία. Είχα αγωνιστεί και στο Παγκόσμιο Κύπελλο κάτω των 21 ετών. Όταν ήμουν στη Σεράγεβο, μετά από ενάμιση χρόνο έχοντας κερδίσει πρωτάθλημα και κύπελλο, τότε κλήθηκα στη Βοσνία. Ήταν εύκολη απόφαση, διότι τότε ήξερα πλέον περισσότερους παίκτες στη Βοσνία παρά στην Κροατία. Είχαμε πολύ καλές στιγμές, τώρα είναι η σειρά των νεαρότερων».
-Θεωρείς ότι έκλεισε ο κύκλος σου στην Εθνική;
«Ναι ναι, έχει κλείσει οριστικά».
-Πάμε λίγο στα πιο… προσωπικά. Τον Απρίλιο έγινες πατέρας. Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου από τότε και πόσο διαφορετικά βλέπεις πλέον το ποδόσφαιρο και την καριέρα σου;
«Ήταν σίγουρα η καλύτερη στιγμή της ζωής μου. Στην αρχή ξέρεις, όλα είναι δύσκολα αλλά τώρα όλα είναι μια χαρά. Είναι σημαντικό ότι κοιμάται όλο το βράδυ, έτσι μπορώ να κάνω σωστή αποκατάσταση και να κοιμάμαι (σ.σ γέλια). Σίγουρα όλα είναι διαφορετικά, μέχρι τώρα όλα είναι εξαιρετικά».
-Ποιο παιχνίδι της καριέρας σου θα ξανάπαιζες αν μπορούσες;
«Ένα παιχνίδι;».
-Ναι, μόνο ένα παιχνίδι σε όλη σου την καριέρα. Ποιο θα επέλεγες.
«Ο επαναληπτικός με την Κρίσταλ Πάλας, εδώ στην Αρένα. Γιατί πιστεύω αξίζαμε να προκριθούμε».
-Υπάρχει κάτι που μετάνιωσες; Θα ‘θελες να αλλάξεις μια απόφασή σου, αν μπορούσες;
«Πιθανόν τώρα να μην αποδεχόμουν την πρόταση από την Ιταλία. Ήταν πολύ μεγάλο βήμα, ίσως τότε να έπρεπε να πηγαίνω βήμα-βήμα στην καριέρα μου. Δεν είναι εύκολο από μια μικρή ομάδα, μιας μικρής χώρας, να πας στην Ιταλία. Από την άλλη δεν μπορείς να χάσεις μια τέτοια ευκαιρία».
-Αν μπορούσες να μιλήσεις στον 20χρονο Μιλίτσεβιτς που έφευγε για πρώτη φορά από τη χώρα του, τι θα του έλεγες;
(Αρχικά γελάει). «Θα του έλεγα να δουλέψει περισσότερο. Ίσως και να είναι πιο δυναμικός».
-Ποιο από τα γκολ σου έχει τη μεγαλύτερη συναισθηματική αξία;
«Με την ΑΕΚ θα σου πω αυτό που πέτυχα με την Ομόνοια, στον δεύτερο ημιτελικό πριν από δύο χρόνια όταν κατακτήσαμε το κύπελλο, αλλά και με τον Άρη στο πρωτάθλημα μια σεζόν προηγουμένως, στο τελευταίο λεπτό στη Λεμεσό».
-Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας σου;
«Η πιο δύσκολη ήταν ο τραυματισμός μου στην Ιταλία και χρειάστηκε να υποβληθώ σε επέμβαση. Βλέπεις πολλούς ποδοσφαιριστές να έχουν έναν τέτοιο τραυματισμό και να μην μπορούν να επιστρέψουν στο ίδιο επίπεδο, ή ακόμη και καθόλου».
«ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΤΣ…»
-Ποια ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση αλλά και ικανοποίηση που έζησες στο ποδόσφαιρο;
«Η μεγαλύτερη ικανοποίηση ήταν τα τρόπαια που κατέκτησα με τη Σεράγεβο και την ΑΕΚ, καθώς που αγωνίστηκα στην Εθνική ομάδα. Η μεγαλύτερη απογοήτευση ήταν ίσως το παιχνίδι με το ΑΠΟΕΛ πριν από δύο χρόνια, όταν χάσαμε το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική στο ΓΣΠ».
-Ακόμη το σκέφτεσαι αυτό το παιχνίδι;
«Κάποιες φορές ναι. Τι θα μπορούσαμε να κάναμε διαφορετικά, ίσως όχι μόνο σε εκείνο το παιχνίδι αλλά και σε προηγούμενα. Ίσως εκεί να κρίθηκε το πρωτάθλημα τότε».
-Υπήρξε στιγμή που σε έκανε να πεις “τα κατάφερα”;
«Ναι, στο πρώτο μου γκολ με την Εθνική μου ομάδα. Το ήθελα. Ήμουν εδώ στην ΑΕΚ, στην πρώτη σεζόν με τον Καταλά. Παίζαμε πολύ καλά τότε, είχαμε αυτοπεποίθηση και είχα κληθεί στην Εθνική μου».
-Έχεις κάποιο απωθημένο; Που θα ‘θελες να πετύχεις στην καριέρα σου;
«Να κατακτήσω το πρωτάθλημα με την ΑΕΚ».
-Διάβασα πάντως πως όταν ήσουν νεαρός, είχες πει ότι το όνειρό σου ήταν να παίξεις στην Ισπανία κι ότι το πρότυπό σου ήταν ο Λούκα Μόντριτς!
«Ναι, ισχύει! Είχε παίξει στη Ζρίνσκι! Τον θυμάμαι γιατί όταν αυτός αγωνιζόταν, εγώ ήμουν ball boy! Ήταν ένα μικρό παιδί που ήρθε από το Ζάγκρεμπ, μικροκαμωμένος, η Ζρίνσκι τότε δεν είχε καλή σεζόν αλλά ήταν ο καλύτερος παίκτης στη λίγκα από τότε. Εξαιρετικός, έβλεπες αμέσως ότι ήταν διαφορετικός από τους άλλους. Για την Ισπανία, απλά μ’ αρέσει το ποδόσφαιρό της».
-Είχες ποτέ την προοπτική να εκπληρώσεις το όνειρό σου και να παίξεις στην Ισπανία;
«Είχα κάποιες ευκαιρίες για να αγωνιστώ στη δεύτερη κατηγορία αλλά δεν ήταν κάτι που επιθυμούσα».
Ο ΤΡΙΣΚΟΦΣΚΙ ΚΑΙ ΤΟ… ΜΠΑΣΚΕΤ
-Ποιος είναι ο δυσκολότερος επιθετικός που έχεις αντιμετωπίσει;
«Εδώ στην Κύπρο θα σου πω τον Ζάιρο, ήταν πολύ καλός. Τον Κοκόριν την πρώτη του χρονιά στον Άρη αλλά και τον Κβιλιτάια».
-Ο καλύτερος παίκτης που έχεις παίξει μαζί του, στην ίδια ομάδα;
«Κοίτα, στην Ιταλία είχαμε μερικούς εξαιρετικούς παίκτες, όπως τον Τζιλαρντίνο προς το τέλος της καριέρας του. Αν όμως έπρεπε να επιλέξω μονάχα έναν, τότε θα επέλεγα τον Ιβάν Τρισκόφσκι».
-Σε μια συνέντευξή σου, είχες πει ότι σε βοήθησε πολύ.
«Ναι, με βοήθησε πάρα πολύ όταν ήρθα στην ΑΕΚ. Να προσαρμοστώ. Ήταν ήδη αρκετά χρόνια στην ομάδα ο ίδιος. Από την πρώτη στιγμή ήμασταν σαν αδέλφια. Είχε και τη σύνδεση με την ομάδα, έχω εξαιρετική σχέση μαζί του».
-Τι κάνεις στον ελεύθερο σου χρόνο;
«Βόλτες με την οικογένεια, εκεί στο Μακένζι ή στις Φοινικούδες, κάποιες φορές για καφέ. Φυσικά τώρα με το μωρό είναι διαφορετικά (γέλια)».
-Ποιες κυπριακές λέξεις έχεις μάθει και χρησιμοποιείς στην καθημερινότητά σου;
«Καλημέρα, καλησπέρα, τι κάνεις, είσαι καλά, όλα καλά… αυτά».
-Τώρα να πιστέψω μόνο αυτές;
(γέλια) «ΟΚ, ξέρεις, και τις γνωστές άλλες»!
-Σ’ αρέσει το μπάσκετ; Διάβασα ότι δεν χάνεις τους αγώνες της Παρτίζαν στην Ευρωλίγκα!
«Η Γιουγκοσλαβία είχε τότε φανταστική ομάδα. Το ίδιο μετά η Σερβία, η Κροατία. Κούκοτς, Ράτζα, Πέτροβιτς, φοβεροί παίκτες. Μ’ αρέσει η Ευρωλίγκα, το ΝΒΑ όμως όχι, δεν το παρακολουθώ. Δεν έχει την ίδια ατμόσφαιρα».
-Ναι αλλά δεν μου είπες πώς προέκυψε η Παρτίζαν!
«Είχαμε στην ΑΕΚ έναν Σέρβο τερματοφύλακα, τον Μίλος Γκόρντιτς, ο οποίος ήταν φανατικός οπαδός του Ερυθρού Αστέρα και πειραζόμασταν. Εγώ επέλεξα την Παρτίζαν, ήταν κι ο Τόμοβιτς εδώ και τον… ακολούθησα. Μου αρέσει το μπάσκετ, την έβλεπα την Παρτίζαν, είχε έρθει πίσω και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς…».
-Ναι αλλά τώρα έχουμε εμείς τον Ζέλικο (γέλια).
(Γελάει) «Χμμ ναι, τον έχετε εσείς. Είναι απίστευτος. Μύθος, πραγματικά».
-Για πες τότε. Ποιος νομίζεις θα την πάρει φέτος;
«Ο Παναθηναϊκός είναι πολύ δυνατός. Ο Ολυμπιακός επίσης. Αλλά ξέρεις καλά ότι ο τελικός είναι απλά ένα παιχνίδι. Θα σου πω δύο ομάδες που μπορούν να εκπλήξουν. Την Ντουμπάι και την Βαλένθια».
-Τελευταία ερώτηση. Όταν τελειώσεις την καριέρα σου, για ποιο πράγμα θα ήθελες να σε θυμούνται στην ΑΕΚ;
«Ότι πάντα έδινα σε κάθε παιχνίδι το 100%. Είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό είτε για φιλικό. Να με θυμούνται ότι ήμουν ένας παίκτης που έδωσα τα πάντα γι’ αυτήν την ομάδα».
