Μπορούν να γραφτούν πολλά για το χθεσινό παιχνίδι της ΑΕΚ με την Ομόνοια. Μπορούμε να το δούμε από πλευρά στατιστικών, τακτικής, πλάνου... μα η πραγματικότητα είναι μία. Χθες στο γήπεδο υπήρχαν δέκα σκυλιά του πολέμου που αψήφησαν κάθε λογική και πήραν μια μάγκικη πρόκριση.
Αν πήγατε από νωρίς στην Αρένα χθες, ήδη ξέρετε το κλίμα που επικρατούσε. Μαζεμένοι όλοι, σύνθημα, μπύρες, κασκόλ, σημαίες, συζήτηση και μπόλικο άγχος. Άγχος γιατί στην τρέχουσα σεζόν η ΑΕΚ δεν νίκησε ποτέ την Ομόνοια. Άγχος γιατί σε δύο παιχνίδια που η ομάδα τους είδε τον αντίπαλο να δέχεται κόκκινη κάρτα δεν κατάφερε να πάρει νίκη.
Μια μαγική ατμόσφαιρα στη Λάρνακα με την έναρξη της αναμέτρησης. Η Αρένα φόρεσε τα γιορτινά της και ήταν έτοιμη να γιορτάσει. Αυτό κάπου "πάγωσε" μόλις ο Αϊτόρ δέχτηκε την κόκκινη και πήρε τον δρόμο των αποδυτηρίων. Ο κόσμος έξαλλος για την απόφαση αυτή. Δεν καθόταν κανείς, όλοι όρθιοι και κρατούσαν τα κεφάλια τους. Έλα όμως που ο Φαράζ είχε διαφορετική άποψη... Το 11 σκόραρε στο 11' και προκάλεσε πανικό. Τέτοιες εκφράσεις προσώπων που όσες φορές κι αν τις δεις δεν τις βαριέσαι ποτέ. Κι ας ήρθε το γκολ της ισοφάρισης, αυτοί δεν σίγησαν... αντιθέτως έγιναν θεριά ανήμερα. Κέρδισαν το πέναλτι και τη μπάλα πήρε ο αρχηγός. Κρύο αίμα ο Μιλίσεβιτς, νίκησε έναν κορυφαίο τερματοφύλακα και έφυγε σφαίρα προς το πέταλο. Ο ήσυχος, ψύχραιμος και λιγομίλητος Βόσνιος έτρεξε προς την εξέδρα με τις γροθιές σφιγμένες.
Μια ψυχωμένη ΑΕΚ που νίκησε κόντρα στη λογική του αριθμητικού μειονεκτήματος, μια ΑΕΚ κόντρα στη λογική του φετινού στατιστικού. Μια ΑΕΚ που θα έχει πάντα στο πλευρό της έναν κόσμο που δεν την άφησε ποτέ μόνη όσο κι αν πληγώθηκε. Μια ΑΕΚ που προκρίθηκε με μαγκιά, τσαμπουκά, νεύρο και χαρακτήρα. "Ουσίες και οινοπνεύματα, το τρόπαιο να πάρουμε να κάψουμε τη Λάρνακα", αυτό το σύνθημα ηχούσε ασταμάτητα. Και με αυτό το σύνθημα πορεύονται όλοι στον τελικό.
Βάνα Λειβαδιώτη
