Η δίψα για διάκριση στο "γαλαζοκίτρινο" στρατόπεδο της Λεμεσού μέσω του Κυπέλλου ήταν αρκετά μεγάλη, αλλά το τρόπαιο δεν ήρθε παρά την μεγάλη υπερπροσπάθεια των παικτών.
Ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα της δίψας της ΑΕΛ, ήταν η μεγάλη ανυπομονησία των φίλων της, οι οποίοι επί καθημερινής βάσεως έδειξαν πόσο πίστεψαν πόσο κοντά είναι στην ομάδα και στα καλά αλλά και στα κακά. Όχι μόνο φούλαραν την δυτική και το νότιο πέταλο αλλά και στο ότι το Pre-Game ξεκίνησε εδώ και μέρες για τους Λεμεσιανούς.
Μετά από μία χρονιά ρόλερ κόστερ, μετά από μία χρονιά με τρεις διαφορετικούς προπονητές και με αρκετούς τραυματισμούς η ομάδα του Χρίστου Χαραλάμπους δήλωσε παρούσα στον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου, ήταν εκεί, το προσπάθησε, ωστόσο πήγε στην πηγή χωρίς να πιει νερό.
Η ΑΕΛ με την τρέλα του 12ου της, έχει τα φόντα για πολύ περισσότερα. Στο οικοδόμημα των "γαλαζοκιτρίνων" η χθεσινή παρουσία στον τελικό ελπίζουν να είναι το έναυσμα για κάτι καλύτερο την ερχόμενη αγωνιστική περίοδο. Πρέπει να αλλάξουν πολλά στην ΑΕΛ με το διοικητικό να είναι προ των πυλών αλλά υπάρχει η αισιοδοξία πως την σεζόν 2023-2024 θα παρουσιαστεί ακόμη πιο ανταγωνιστική.
