Ομόνοια και ΑΕΛ λοιπόν στον τελικό του κυπέλλου. Ένα τρόπαιο για μία ομάδα που ψάχνει την εξιλέωση της κούπας και του ευρωπαϊκού εισιτηρίου σε μία σεζόν που κύλησε σε μία ροή μετριότητας, μουρμούρας και ενίοτε αποδοκιμασιών.
Δύο μεγάλες ομάδες του νησιού διεκδικούν το τρόπαιο το οποίο έχει μεγάλη σημασία για παρόμοιους ίσως και τους ίδιους λόγους. Είναι ένας τρόπος αντίδρασης… Πάντα το κύπελλο προσφέρει αυτή την δυνατότητα στις ομάδες που για διάφορους λόγους μένουν εκτός της μάχης του πρωταθλήματος.
Ο δρόμος προς τον τελικό δεν ήταν καθόλου εύκολος ούτε για την ΑΕΛ ούτε για την Ομόνοια. Αμφότερες οι ομάδες καλέστηκαν να υπερβούν εαυτόν, να παραμείνουν συγκεντρωμένες, να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και στο τέλος τα κατάφεραν. Αλλαγές προπονητών, πίεση από τον κόσμο, δύσκολοι αντίπαλοι στο διάβα τους και άλλα που πιθανόν να έγιναν και να μην γνωρίζουμε.
Σε κάθε περίπτωση, πράσινοι και γαλαζοκίτρινοι της Λεμεσού είναι ένα βήμα μακριά από τον μεγάλο τους στόχο. Πάρα πολλά κίνητρα, μεγάλη θέληση και δίψα. Πλέον στα δύο προπονητικά η προσμονή για την ημέρα του αγώνα γίνεται ολοένα και εντονότερη. Όπως και στις τάξεις των φιλάθλων τους…
