Ο οπαδός μπορεί να στείλει πολλά μηνύματα στην ομάδα του. Στα καλά, τα κακά, τα άσχημα, το μήνυμα πηγαίνει στον κάτοχο του. Από εκεί και πέρα ο λήπτης αυτού, η διοίκηση παίρνει αποφάσεις, χαράσσει δρόμους, βάζει στόχους για να στείλει ο οπαδός το επόμενο μήνυμα, το πως δηλαδή εξέλαβε τις δράσεις των ιθυνόντων.
Οι οπαδοί της ΑΕΛ λοιπόν έστειλαν προ-μηνύματα πριν τον μεγάλο τελικό με την Ομόνοια. Έκαναν τα πάντα για να δείξουν στους ποδοσφαιριστές, το σταφ και την διοίκηση της ομάδας πόσο θέλουν αυτό το κύπελλο. Πόσο τους πιστεύουν ακόμα και σε μια χρονιά που η διαφορά δυναμικής της δικιάς τους ομάδας με τις υπόλοιπες μεγάλες ήταν μεγάλη.
Στο παιχνίδι, στο ΓΣΠ, με την παρουσία και το δυνατό τους τραγούδι καθ΄όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης έδειξαν πως αυτή ομάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγωνίζεται στο β΄γκρουπ. Πως αυτή η ομάδα τον επόμενο τελικό πρέπει να τον κερδίσει, όχι να τον χάσει. Πως το επόμενο σουτ από πλεονεκτική θέση σ΄ένα μεγάλο παιχνίδι δεν πρέπει να πάει πάνω στον τερματοφύλακα αλλά στο δίχτυ.
Το μπλέ, το κίτρινο και το μαύρο καπνογόνο που άναψαν στην υποδοχή των παικτών της ΑΕΛ στον αγωνιστικό χώρο είναι το πιο μεγάλο μήνυμα που έστειλαν λοιπόν. Και το πανό “ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΤΟ ΠΑΡΟΝ” επίσης. Το γαλαζοκίτρινο χρώμα της ομάδας, το κίτρινο του φωτός, το γαλάζιο της αισιοδοξίας για το μέλλον. Το μαύρο για το παρόν…
Η ΑΕΛ δείχνει αποφασισμένη να δώσει σ΄αυτόν τον κόσμο καλύτερες μέρες να χαρεί για την ομάδα. Αυτό βγαίνει από την πρωινή της ανακοίνωση την επομένη ενός χαμένου τελικού.
Έχω την εντύπωση πως ο ΑΕΛίστας έδειξε ξεκάθαρα το πως θέλει την δικιά του ομάδα. Η ΑΕΛ έδειξε στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα πως ακόμα κι΄έτσι, με αυτές τις δυσκολίες μιάς σεζόν, που οι ουσιαστικές χαρές που έδωσε στον κόσμο δεν ήταν πολλές, το κύπελλο θα μπορούσε να πάει Λεμεσό.
Τώρα, το κύπελλο τέλειωσε, το πρωτάθλημα τελειώνει. Ο ΑΕΛίστας περιμένει τις ενέργειες των ληπτών αυτών των μηνυμάτων…
