31 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τον τελικό Κυπέλλου ανάμεσα σε ΑΕΛ και Άρη, στον οποίο οι "γαλαζοκίτρινοι" έφτασαν στην κατάκτηση του τροπαίου, με... ήρωα τον Παύλο Σάββα. Τότε, στις 10 Ιουνίου 1989 δηλαδή, η ΑΕΛ επικράτησε με 3-2 στην παράταση με τον Παύλο να σκοράρει δις. Η ιστοσελίδα μας www.kerkida.net επικοινώνησε μαζί του για να θυμηθεί μαζί μας εκείνες τις στιγμές...
Το αρχικό του σχόλιο: "Ήταν ακόμα ένα ντέρμπι στη Λεμεσό ανάμεσα στην ΑΕΛ και τον Άρη. Αξιοσημείωτο ήταν πως η κερκίδα του Άρη ήταν κατάμεστη κι αυτό βοήθησε να γίνει ένας συναρπαστικός τελικός γεμάτος σασπένς".
Για τα γκολ του που πέτυχε: "Ήταν πολύ σημαντικό για μένα που πέτυχα το 1ο και το 3ο γκολ της ομάδας μου. Το πρώτο ήρθε μετά από σέντρα από τα δεξιά από τον Κολιαντρή και πριν να κατέβει η μπάλα με το στήθος του δεξιού ποδιού την έστειλα στην κλειστή γωνία. Ήταν κάτι που είχαμε κάνει την Παρασκευή και στην προπόνηση. Ο Χρίστος (Κολιαντρής) μου είπε μακάρι να το κάνουμε και στο ματς. Και τελικά τα καταφέραμε. Ήμασταν πάντα δυάδα και όποιος ήταν στην επανορθωτική έκανε τα τελείωμα. Το άλλο γκολ ήρθε στην παράταση, πάνω στην κόψη του ξυραφιού αφού ο Άρης είχε το ψυχολογικό πλεονέκτημα γιατί ενώ είχαμε προηγηθεί με 2-0 ο Άρης ισοφάρισε σε 2-2. Σε μια φάση που ξεκίνησε γύρω στο κέντρο μου πάσαρε ο Λοΐζος και αποφάσισα να πάρω πάνω μου τη φάση, έκανα μια κούρσα από τα δεξιά και όταν βρήκα τον αντίπαλο μπακ συνέκλινα προς το κέντρο της επανορθωτικής και σούταρα με το αριστερό πόδι αυτή τη φορά, στέλνοντας την μπάλα στην ίδια γωνιά με το πρώτο γκολ. Ήταν μάλλον το καλύτερο ματς της καριέρας μου, ήταν αξέχαστο για μένα".
Για τους πανηγυρισμούς… "Ήταν έξαλλοι οι πανηγυρισμοί! Εκείνον τον καιρό ήταν μια απόλαυση να πηγαίνεις τελικό και πριν και μετά ιδιαίτερα όταν κέρδιζες. Η πόλη της Λεμεσού ζούσε έντονα αυτούς τους τελικούς. Ο παίκτης θέλει να έχει φιλάθλους πάνω στην κερκίδα και εκείνο τον καιρό οι κερκίδες ήταν κατάμεστες σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή. Ο κόσμος σου μετέφερε θετική αύρα και κάπως έτσι η απόδοσή μας έφτανε στο μάξιμουμ".
Για το… γούρι του τελικού: "Στο ξενοδοχείο Ηλίας που ήμασταν πριν τα ματς είχαμε σαν γούρι να ρίχνουμε κάποιον στην πισίνα κι αυτό ήταν ένα γεγονός σημαδιακό για να κερδίζουμε. Πριν τον τελικό ρίξαμε τον Γιώργο Αναστασίου και όπως φαίνεται το γούρι… δούλεψε".
Για τις διαφορές της τότες εποχής με το σήμερα: "Ήταν εποχές που ο κόσμος εκτιμούσε περισσότερο τους ποδοσφαιριστές. Ακόμα και τώρα εισπράττουμε εμείς οι παλιοί την αγάπη του κόσμου. Μας θυμούνται και όταν μας βλέπουν κάπου είναι πρόθυμοι να μας κεράσουν κάτι. Πλέον δεν το βλέπεις αυτό το πράγμα. Άμα σε αναγνωρίζουν μετά από τόσα χρόνια νιώθεις μια ικανοποίηση ότι έκανες τη δουλειά σου σωστά".
