Αν και δεν ήταν κάτι που δεν μπορούσε εύκολα να κατανοήσει κανείς, εντούτοις στα τελευταία παιχνίδια, ιδιαίτερα με Ακρίτα και ΕΝΠ, φάνηκε ακόμη πιο ξεκάθαρα αυτό που οι πλείστοι οπαδοί της "Κυρίας" συζητούσαν για μήνες. Στην Ανόρθωση απουσιάζει παντελώς η νοοτροπία νικητή.
Θα μου πείτε «καλά εσύ τώρα το κατάλαβες»; Όχι, θα απαντήσω, παρ’ όλα αυτά έγινε ακόμα πιο έντονο σε αυτά τα δύο παιχνίδια. Είναι ξεκάθαρο ότι πολύ λίγοι ποδοσφαιριστές έχουν τον ποδοσφαιρικό τσαμπουκά για να φοράνε τη φανέλα της Ανόρθωσης ή έστω τον εγωισμό να μην δέχονται να βρίσκονται στη 2η θέση του β’ γκρουπ ή να ικανοποιούνται με ένα ισόπαλο αποτέλεσμα.
Το βασικότερο που καλείται να «χτίσει» από την αρχή ο Πριέτο μαζί και με τον Σάντη εσωτερικά του οργανισμού που ονομάζεται Ανόρθωση είναι η νοοτροπία νικητή. Αυτή απουσιάζει και δεν αποκτιέται εύκολα σε μερικούς μήνες, ούτε μονάχα με καλούς ποδοσφαιριστές οι οποίοι αγωνίζονταν σε ομάδες που ουδέποτε είχαν σαν στόχο την κατάκτηση τίτλων.
Πέρα από την έλλειψη ποιότητας στην πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών της Ανόρθωσης, λίγοι παίκτες μπορούν να εμπνεύσουν ή έχουν ηγετικά χαρακτηριστικά και αυτοί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται βεβαίως και οι Κύπριοι ποδοσφαιριστές, από τους οποίος θα περίμενε κανείς λίγο περισσότερο εγωισμό με βάση την καριέρα τους και το γεγονός ότι γνωρίζουν πολύ καλά ποια φανέλα φοράνε.
Ακόμα και η δήλωση του Βέσκο Μιχαϊλοβιτς μετά το παιχνίδι ότι δεν έχει κανένα παράπονο από τους παίκτες του μετά από μια ισοπαλία με την Ένωση, η οποία ήταν μάλιστα και καλύτερη στον αγωνιστικό χώρο, είναι ένα ακόμα δείγμα του σε ποια κατάσταση βρίσκεται η ομάδα αυτή την περίοδο και πόσο μακριά σε νοοτροπία βρίσκεται από το ιδανικό, ιδιαίτερα για μια ομάδα που θέλει να λέει ότι στόχος της είναι η κατάκτηση τίτλων.
Σάββας Πηλακούτας
