Οι όποιες ελπίδες για διεκδίκηση του πρωταθλήματος έλαβαν τέλος για την Ανόρθωση, η οποία πλέον καλείται να ρίξει το βάρος στην προσπάθεια της για διεκδίκηση ενός εισιτηρίου που οδηγεί στην ευρώπη είτε μέσω του πρωταθλήματος είτε μέσω της κατάκτησης του Κυπέλλου.
Αν πρέπει να ψάξουμε τους λόγους που έφεραν την ήττα, αυτοί είναι αρκετοί και δεν είναι μόνο το λάθος του Ρισβάνη στο τέλος του αγώνα. Την προηγούμενη αγωνιστική ήταν το λάθος του Λόρια και πιθανό την επόμενη κάποιου άλλου. Η ευθύνη ωστόσο είναι συνολική και όχι ατομική. Και αυτή σαφώς αγγίζει και τον ίδιο τον προπονητή.
Η ενδεκάδα που παράταξε ο Τιμούρ Κετσπάγια είχε λογική με την έννοια ότι επέλεξε μια πιο επιθετική προσέγγιση σε σχέση με τον αγώνα με αντίπαλο στον Άρη, παρ’ όλα αυτά κάτι τέτοιο δεν αποδείχτηκε και στην πράξη.
Οι αργές επιστροφές των Ουάρντα και Ντέλετιτς δημιουργούσαν πάρα πολλά κενά στο αμυντικό τρίτο της «Κυρίας», κάτι που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρον οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, οι οποίοι δημιούργησαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, εννέα τελικές προσπάθειες εκ των οποίων οι πλείστες αρκετά επικίνδυνες.
Ο Γεωργιανός τεχνικός βλέποντας με την πάροδο του χρόνου να μην αλλάζει η εικόνα της ομάδας θα μπορούσε να κάνει νωρίτερα κάποια αλλαγή, έτσι ώστε να έχει τον απαιτούμενο χρόνο με μια επιπλέον κίνηση στην συνέχεια να το διορθώσει. Αντιθέτως χαραμίστηκε ένα ολόκληρο ημίχρονο στο οποίο η ομάδα της Αμμοχώστου είχε παθητικό ρόλο και ήταν ξεκάθαρο τι ακριβώς πήγαινε λάθος.
Στο δεύτερο μέρος με τις διορθωτικές κινήσεις στις οποίες προχώρησε ο Τιμούρ Κετσπάγια η εικόνα άλλαξε, καθώς ο Βερχόβετς βοήθησε αρκετά το να επέλθει ισορροπία στη μεσοαμυντική γραμμή ενώ η φρεσκάδα και τα τρεξίματα του Χρυσοστόμου έκαναν την Ανόρθωση πολύ καλύτερη ως προς το πρέσινγκ στην αντίπαλη άμυνα, κερδίζοντας μάλιστα σε κάποιες στιγμές και την μπάλα, χωρίς ωστόσο την ανάλογη αξιοποίηση της.
Οι κινήσεις αυτές μπορεί να περιόρισαν την ΑΕΚ ως προς τις ευκαιρίες που δημιουργούσε αλλά την ίδια στιγμή η Ανόρθωση δεν μπορούσε να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνη, πέρα από μερικές ατομικές ενέργειες του Χριστοδουλόπουλου.
Αυτό επιδίωξε να κάνει ο Τιμούρ Κετσπάγια με τις υπόλοιπες αλλαγές που πραγματοποίησε, ωστόσο αυτό που φάνηκε και πάλι στον αγωνιστικό χώρο ήταν ότι με τέσσερις μέσους (Αρτυματάς, Βερχόβετς, Ιωάννου και Χρυσοστόμου) η «Κυρία» όχι μόνο δεν μπορούσε να γίνει επικίνδυνη, αλλά αντιθέτως οι ποδοσφαιριστές της δεν μπορούσαν να «συντονιστούν» ως προς την ανάπτυξη και τη δημιουργία μιας ορθολογικής επίθεσης.
Αν συνυπολογίσουμε σε όλα αυτά και την όχι και τόσο καλή εμφάνιση του Ουάρντα που αποτελεί ένα από τους πιο ποιοτικούς ποδοσφαιριστές της ομάδας, αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν είναι και τόσο δύσκολο να αντιληφθεί κανείς τους λόγους που ήρθε η ήττα.
Δεν έφταναν όλα αυτά, ήρθε και το πέναλτι το οποίο ήταν και η «ταφόπλακα» για τις όποιες ελπίδες υπήρχαν είτε θετικού αποτελέσματος είτε κάποιας ευκαιρίας που ίσως να μετατρεπόταν σε τέρμα προς το τέλος του αγώνα και θα «ξυπνούσε» άλλους πόθους στον κόσμο της «Κυρίας».
Πλέον τα εμπόδια που οδηγούν προς επίτευξη των στόχων της ομάδας της Αμμοχώστου για διάκριση είναι πολύ περισσότερα απ’ ότι πριν το παιχνίδι στην ΑΡΕΝΑ και καλείται άμεσα σε ανασύνταξη για να βρεθεί ο τρόπος να ξεπεραστούν.
Ποιότητα υπάρχει στην Ανόρθωση και αυτό φάνηκε πολλάκις άλλωστε τη φετινή σεζόν. Το θέμα είναι πως αυτή θα παρουσιαστεί στον αγωνιστικό χώρο στα παιχνίδια που απομένουν.
Στα δικά μας μάτια, με βάση τα όσα γνωρίζουμε από ποδόσφαιρο και χωρίς να είμαστε... προπονητές, αυτό που θεωρούμε ότι πρέπει να αλλάξει είναι η επιμονή του τεχνικού τιμ ως προς την χρησιμοποίηση συγκεκριμένων προσώπων ενώ επανειλημμένα έχουν δείξει ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν και την ίδια στιγμή η επιλογή ποδοσφαιριστών σε θέσεις που δεν μπορούν να αποδώσουν βάσει της ποιότητας τους.
Σε διαφορετική περίπτωση το φταίξιμο θα πέφτει στον ποδοσφαιριστή που έκανε το μεγαλύτερο λάθος ή αυτό που στο τέλος θα στοιχίσει. Και δεν βλέπουμε να υπάρχει ακόμη μεγάλη πολυτέλεια και περιθώριο για άλλα λάθη εδώ που έφτασε η Ανόρθωση.
Σάββας Πηλακούτας
