Στα πρώτα λεπτά του αγώνα με τον τρόπο που εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο η Ανόρθωση, σαν να έδινε μερικές ελπίδες ότι κάτι θα άλλαζε σε σχέση με την εικόνα και πολύ περισσότερο με τα αποτελέσματα που είχε σε προηγούμενους αγώνες. Μάταια όμως…
Μπήκε σίγουρα καλύτερα από τον Απόλλωνα και είχε κάποιες καλές προϋποθέσεις και στιγμές, με τους φιλοξενούμενους ωστόσο να ισορροπούν μετά το μισάωρο. Η μεγαλύτερη ευκαιρία της «Κυρίας» ήρθε στο 41ο λεπτό μετά από κεφαλιά του Ουάρντα μέσα στην περιοχή, η οποία όμως δεν είχε ούτε τη κατάλληλη δύναμη ούτε και την πορεία που θα δυσκόλευε τον Γιοβάνοβιτς.
Συμφωνούμε ότι υπήρξε βελτίωση ως ένα βαθμό στο κομμάτι της μεσοαμυντικής λειτουργίας αλλά και της γενικής συμπεριφοράς τουλάχιστον για μια ώρα παιχνιδιού, παρ’ όλα αυτά δεν υπήρξε η απαραίτητη προσήλωση καθ’ όλη την διάρκεια του αγώνα.
Αυτό φάνηκε άλλωστε και στη φάση του γκολ, με τον Απόλλωνα να σκοράρει από κόρνερ, σε μια φάση που ο Πίττας πετάχτηκε στον αέρα χωρίς κάποιος παίκτης να τον ακολουθήσει. Την ευθύνη του μαρκαρίσματος είχε εκείνη την στιγμή ο Πάντσεον, τον οποίο δεν θα χαρακτήριζες και ποδοσφαιριστή που κερδίζει εναέριες μονομαχίες.
Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι την ευθύνη του τέρματος έχει μονάχα ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής, αλλά η ευθύνη βαραίνει όλη την ομάδα για την πολύ κακή αντίδραση της.
Στο «ζουμί» τώρα της κουβέντας μας, η Ανόρθωση γνώρισε την τρίτη της ήττα σε ντέρμπι (προηγήθηκαν αυτές με ΑΠΟΕΛ και ΑΕΚ) και τη δεύτερη εντός έδρας. Σίγουρα τις λιγότερες ευθύνες τις έχει ο Μουνιόθ για την εικόνα της ομάδας, παρ’ όλα αυτά κάποιοι ποδοσφαιριστές δείχνουν ότι αδυνατούν να βοηθήσουν ή τουλάχιστον να αγωνιστούν σε μια ομάδα με τόσο μεγάλες απαιτήσεις όπως η Ανόρθωση.
Στο σημείο που βρίσκεται η «Κυρία» δεν μπορούν να γίνουν και πάρα πολλά πράγματα, παρά μόνο να ψάξει ο Μουνιόθ να δει πως μπορεί να αξιοποιήσει το υπάρχον ρόστερ και να έρθει επιτέλους και η ουσία που δεν είναι άλλη από τους βαθμούς της νίκης.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές όπως ο Χρυσοστόμου αλλά και ο Παρούτης, οι οποί ίσως μπορούν εφόσον τους δοθούν οι απαραίτητες ευκαιρίες να προσθέσουν μερικά χαρακτηριστικά που δείχνουν να λείπουν από την ομάδα της Αμμοχώστου. Ταχύτητα και τρεξίματα σε διάρκεια δηλαδή.
Δείχνει σε πολλά σημεία η Ανόρθωση να μην μπορεί να διατηρηθεί στην ίδια ταχύτητα δηλαδή, λες και αφήνει επίτηδες το πόδι από το «γκάζι». Γι’ αυτό πιθανό να ευθύνεται και η μεγάλη ηλικία κάποιων ποδοσφαιριστών, όπως και η ανετοιμότητα κάποιων άλλων. Υπάρχουν όμως λύσεις που πιθανό να μπορούν να δώσουν μερικές λύσεις σε αυτό το θέμα και τις αναφέραμε πιο πάνω.
Από εκεί και πέρα αν πάρεις μεμονωμένα το σημερινό παιχνίδι ίσως βγάλεις διαφορετικά συμπεράσματα απ’ ότι αν τα βάλεις όλα μαζί στη «σούμα». Κάτι τέτοιο ωστόσο με βάση τη βαθμολογική θέση της ομάδας και το τι προηγήθηκε δεν μπορεί να γίνει. Δεν μπορούμε να διαγράφουμε δηλαδή δεδομένα και αριθμούς αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι για το τελικό συμπέρασμα.
Αυτό που ενοχλεί περισσότερο τον Ανορθωσιάτη δεν είναι μια ήττα, αλλά το γεγονός ότι ακόμα και αντίπαλοι που δεν είναι καλύτεροι από την ίδια, βρίσκουν τρόπο να την κερδίσουν και μάλιστα εντός έδρας και με μια τέτοια ατμόσφαιρα. Αυτό πηγάζει λοιπόν περισσότερο από την νοοτροπία εντός μιας ομάδας ή οργανισμού και λιγότερο με την ποιότητα κάποιων ποδοσφαιριστών ή την επιλογή ενός προπονητή.
Βεβαίως, πρόκειται για ένα θέμα που χρίζει βαθύτερης ανάλυσης και συζήτησης και σαφώς δεν μπορεί να διορθωθεί ή να λυθεί τόσο άμεσα και εύκολα. Αυτή την στιγμή το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να προετοιμαστεί η ομάδα ενόψει του επόμενου αγώνα που ακολουθεί, έτσι ώστε επιτέλους η Ανόρθωση να έχει βαθμολογικό κέρδος και βήμα βήμα να δει τι μπορεί από αγωνιστικής πλευράς να βελτιωθεί. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Σάββας Πηλακούτας
