Μια από τις μεγαλύτερες συζητήσεις που γίνονται από τον κόσμο της Ανόρθωσης, αφορά το διαβόητο 4-3-3, ένα σύστημα το οποίο όπως ανέφερε και ο αθλητικός διευθυντής της «Κυρίας», Νεόφυτος Λάρκου, είναι και αυτό με το οποίο προτίθεται να αγωνίζεται κατά βάση η ομάδα.
Για να είμαστε πιο σωστοί και σαφείς, ο Λάρκου την μέρα της παρουσίασης του, ανέφερε κατά λέξη: «Η φιλοσοφία είναι 4-2-3-1 ή 4-3-3. Το στυλ πρέπει να είναι κάθετο και επιθετικό. Τα χαρακτηριστικά των παικτών θα πρέπει να είναι γι’ αυτά τα συστήματα, να μπορούν δηλαδή να αξιοποιήσουν αυτή την φιλοσοφία».
Πως ακριβώς μια ομάδα ωστόσο αγωνίζεται με ένα σύστημα 4-3-3 και τι σημαίνει αυτό ακριβώς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο;
Κατ’ αρχάς θα ξεκινήσουμε από τα πιο απλά και ακολούθως θα προχωρήσουμε στα πιο σύνθετα. Όσο αφορά την πεντάδα στην άμυνα, είναι πολύ πιο εύκολο να κατανοήσουμε τα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών που επιλέγονται αλλά και τους ρόλους τους.
Ιδανικά ο τερματοφύλακας σε ένα σύστημα όπως το 4-3-3 χρειάζεται να είναι καλός με τη μπάλα στα πόδια, για να βοηθάει και αυτός στο «χτίσιμο» του παιχνιδιού από πίσω. Βεβαίως, ακόμα και στο υψηλότερο επίπεδο, λίγοι είναι οι τερματοφύλακες που είναι καλοί με τη μπάλα στα πόδια.
Οι Άλισον, Νόιερ, Έντερσον και Τερ Στέγκεν, είναι μερικοί από αυτούς, εξ’ ου και το σύστημα με το οποίο αγωνίζονται οι ομάδες των οποίων αποτελούν τερματοφύλακες.
Όσο αφορά τώρα την αμυντική τετράδα, οι κεντρικοί αμυντικοί θα πρέπει οπωσδήποτε να μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, είτε με γρήγορες πάσες είτε με μπαλιές είτε με ανεβάσματα όταν η ομάδα επιτίθεται, την ίδια στιγμή που οφείλουν να έχουν και γρήγορες επιστροφές σε περίπτωση που χαθεί η μπάλα.
Με αυτή την λογική έγινε λοιπόν και η επιλογή των Μπαϊσίνιο και Χαρογιάν, οι οποίοι δείχνουν να διαθέτουν αυτά χαρακτηριστικά. Βλέπουμε ακόμα και τον Κορρέα να προσαρμόζεται στα «θέλω» του Μίλανιτς, με τον Κύπριο αμυντικό να «κουβαλάει» και αυτός μπάλα ως ένα σημείο, βοηθώντας με αυτό τον τρόπο την επιθετική ανάπτυξη της ομάδας του.
Όσο για τους ακραίους μπακ, αυτοί θα πρέπει να έχουν τα απαραίτητα «πνευμόνια» και αντοχές για τα συνεχόμενα ανεβοκατεβάσματα που χρειάζεται το εν λόγω σύστημα. Είναι τέτοιοι ποδοσφαιριστές οι Κορέια και Αμπαρτζουμιάν θα ρωτούσε κάποιος; Καλύπτουν σίγουρα σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες της ομάδας τόσο μεσοεπιθετικά όσο και μεσοαμυντικά ενώ παράλληλα η πολυτέλεια που διαθέτουν με την πολύ καλή μπαλιά τους, βοηθά την Ανόρθωση να πετυχαίνει υπεραριθμία στην αντίπαλη περιοχή με τους τρεις μεσοεπιθετικούς και τον δημιουργικό μέσο να «γεμίζουν» τα τετράγωνα.
Τι γίνεται τώρα με τη μεσαία γραμμή. Εδώ λίγο πολύ βρίσκεται όλο το «ζουμί» του συστήματος και θα εξηγήσουμε το γιατί. Υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές επιλογές ως προς την τριάδα του κέντρου. Από ένα σύστημα flat μέχρι και δύο εκδοχές τριγώνου.
Η μια με αμυντικό μέσο μπροστά από την άμυνα (Αρτυματάς) και μπροστά του δύο ποδοσφαιριστές με πιο οργανωτικά και επιθετικά χαρακτηριστικά (Πάντσεον-Λάζαρος, Πάντσεον-Εμπραλίτζε) και η άλλη με δύο ποδοσφαιριστές μπροστά από την άμυνα με περισσότερο αμυντικούς προσανατολισμούς (Αρτυματάς-Σαμπό) και ένα κάπως πιο προωθημένο (Χριστοδουλόπουλος ή Ιωάννου). Αυτό δίνει την πολυτέλεια στους προπονητές να προσαρμόσουν το πλάνο τους αναλόγως του αντιπάλου.
Το σημαντικό στο 4-3-3 είναι οι ποδοσφαιριστές της μεσαίας γραμμής να έχουν πολύ καλή αντίληψη του χώρου, φοβερή ακρίβεια πάσας και την ίδια στιγμή να μπορούν να διασπάσουν με τις πάσες τους τις γραμμές της αντίπαλης άμυνας.
Συνήθως οι τρεις της μεσαίας γραμμής μοιράζονται από ένα ρόλο. Αν υποθέσουμε πως το τρίγωνο είναι με ένα μεσοαμυντικό και δύο ποδοσφαιριστές μπροστά του, οι ρόλοι έχουν ως εξής:
Ο παίκτης μπροστά από την άμυνα θεωρείται αυτός που λειτουργεί ως «κυματοθραύστης» των αντίπαλων επιθέσεων, την ίδια στιγμή που ο δεύτερος ποδοσφαιριστής του κέντρου επωμίζεται τον ρόλο του να κοντρολάρει την ροή του αγώνα.
Ο τρίτος ποδοσφαιριστής τώρα, θεωρείται ο οργανωτής και είναι αυτός που είναι υπεύθυνος για την δημιουργία επικίνδυνων καταστάσεων μπροστά από την αντίπαλη εστία. Τόσο με τις πάσες του όσο και με τα «τελειώματα» του. Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής αυτή την στιγμή σε αυτό το κομμάτι, δίκαια μπορεί να θεωρηθεί ο Κέβιν Ντε Μπρούιν.
Η τριάδα γενικότερα της Μάντσεστερ Σίτι με τον Ροντρίγκο στο ρόλο του «κυματοθραύστη» των επιθέσεων, του Γκούντογκαν ως αυτός που ελέγχει τον ρυθμό του αγώνα και του Βέλγου μεσοεπιθετικού ως οργανωτή, είναι το πιο ενδεικτικό παράδειγμα.
Όσο αφορά τη μεσοεπιθετική γραμμή τώρα, συνήθως οι winger είναι ποδοσφαιριστές που μπορούν να αξιοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό τις περιπτώσεις ένας εναντίον ενός, με παίκτες όπως τον Εμπραλίτζε, τον Νιγνκά και τον Ουάρντα να διαθέτουν τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.
Παίρνοντας την περίπτωση του φορ, αυτό συνήθως εξαρτάται από την προσέγγιση του εκάστοτε προπονητή. Κάποιοι προτιμούν ένα «βαρύ» φορ, ο οποίος θα κατεβάζει τις μακρινές μπαλιές και θα «σπάει» μπάλα στα εξτρεμ ενώ κάποιοι άλλοι ένα «ψευτοεννιάρι» το οποίο βγαίνει από την περιοχή, παρασύροντας από την μια τους αμυντικούς στο μαρκάρισμα του και από την άλλη ανοίγοντας χώρους στους εξτρεμ.
Παίρνοντας λοιπόν τις τρείς περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που μπορούν να αγωνιστούν ως σέντερ φορ (Νινγκά, Ράντονιτς και Γουαρίς), φαίνεται ότι στο μυαλό των υπευθύνων προγραμματισμού αλλά και του ίδιου του προπονητή, στόχος ήταν να διαθέτουν παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά, οι οποίοι αναλόγως της περίστασης θα προσφέρουν και τις ανάλογες λύσεις.
Το ερώτημα είναι κατά πόσο το 4-3-3 είναι το ιδανικό σύστημα για την Ανόρθωση με βάσει και τα χαρακτηριστικά των υφιστάμενων ποδοσφαιριστών. Η απάντηση μας είναι καταφατική αν και σίγουρα θα μπορούσε να γίνει μια ακόμη «πινελιά» με δημιουργικό ποδοσφαιριστή στη μεσαία γραμμή.
Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος έχει όλα τα στοιχεία και χαρακτηριστικά ενός δημιουργικού μέσου και ενός ποδοσφαιριστή που μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις με διάφορους τρόπους μπροστά από την αντίπαλη εστία, παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει άλλη αξιόπιστη επιλογή για τη συγκεκριμένη θέση. Εκτός κι’ αν δούμε τον Ιωάννου να αναλαμβάνει αυτό το ρόλο, ο οποίος ήταν από τους διακριθέντες του αγώνα με την Καρμιώτισσα.
Από εκεί και πέρα, εκτός από το ίδιο το σύστημα, μεγάλο ρόλο παίζει και η μέρα στην οποία θα βρεθούν οι ποδοσφαιριστές, όπως επίσης και οι ατομικές πρωτοβουλίες και εμπνεύσεις του κάθε ποδοσφαιριστή.
Όσο ιδανικό κι’ αν θεωρείται στη πράξη ένα σύστημα με βάση τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του, αν οι παίκτες στο γήπεδο δεν ακολουθήσουν πιστά την τακτική και όσα χρειάζονται να γίνουν, τότε μικρή σημασία έχει αν το σύστημα είναι 4-3-3 ή 4-4-1-1.
Για ακόμα πιο αναλυτική εξήγηση του συστήματος 4-3-3 μπορείτε να παρακολουθήσετε και το πιο κάτω βίντεο:
Σάββας Πηλακούτας
