Πολλές φορές θέλοντας να τονίσουν στις ομάδες μέσα από τις δηλώσεις τους για την ενότητα που κυριαρχεί στα ενδότερα, χρησιμοποιούν τον χαρακτηρισμό "οικογένεια", σε σημείο που κάποιες φορές γίνεται μάλιστα και υπερβολική χρήση.
Κάποιες στιγμές όμως έρχονται από μόνες τους για να επιβεβαιώσουν του λόγου τ' αληθές. Η στιγμή στην οποία τρέχουν όλοι στην Ανόρθωση να παρηγορήσουν τον Ουάρντα μετά το τελικό σφύριγμα τα λέει όλα. Για κάποιους είναι το φυσιολογικό, το επόμενο, το λογικό. Πολύ κυνική προσέγγιση αν με ρωτάτε.
Το ποδόσφαιρο είναι συναισθήματα, τα οποία αλλάζουν εν ριπή οφθαλμού. Έτσι και στον αγώνα του Σαββάτου. Πανηγύρια, χαμόγελα και χαρά για το κερδισμένο πέναλτι τα τελευταία λεπτά αντικαταστάθηκαν από λύπη, στεναχώρια και πίκρα για την εξέλιξη του. Αυτό που μένει όμως είναι η αντίδραση όλων την στιγμή εκείνη αλλά και ώρες μετά.
Δεν "σταύρωσαν" τον Ουάρντα για ένα χαμένο πέναλτι, όσο καθοριστικό κι' αν ήταν. Αντιθέτως τον αγκάλιασαν, την ίδια στιγμή που κι' ο κόσμος τον χειροκρότησε όσο ήταν στο γήπεδο ενώ στην συνέχεια και ώρες μετά την λήξη του αγώνα τον κατέκλυσε με μηνύματα υποστήριξης στα social media.
Μέσα από κάτι τέτοιες στιγμές το κλίμα εντός ομάδας αποκτά ισχυρότερους δεσμούς. Κι' αυτό είναι ένα από τα σημανικότερα που μπορεί να κρατήσει η "Κυρία" από το ντέρμπι και ενόψει συνέχειας.
Σάββας Πηλακούτας
