Αλίμονο να θεωρεί κάποιος ότι δεν υπάρχουν ποιοτικοί ποδοσφαιριστές στο ρόστερ της Ανόρθωσης.
Ιδιαίτερα μεσοεπιθετικά, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, με τους Ουάρντα, Νινγκά, Ουαρίς, Χριστοδουλόπουλο, Εμπραλίτζε και όλους τους υπόλοιπους να αποτελούν επιλογές που θα ήθελε κάθε προπονητής να έχει στη διάθεση του.
Παρ’ όλα αυτά μέχρι στιγμής, φαίνεται να απουσιάζει τόσο η «χημεία» ανάμεσα τους, όσο και η απαραίτητη «ομοιογένεια». Παρατηρείται δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο επιτίθεται αλλά και αμύνεται η ομάδα, να γίνεται μεμονωμένα και μέσα από την ατομική ποιότητα κάποιων ποδοσφαιριστών και όχι ομαδικά.
Είναι κάτι λοιπόν που έχει «σημειώσει» και ο Μουνιόθ μελετώντας την Ανόρθωση και προσπαθεί τόσο μέσα από τις προπονήσεις όσο και μέσα από άλλες ενέργειες, να φέρει τους ποδοσφαιριστές κοντά, έτσι ώστε να ξεκινήσουν να αγωνίζονται ως σύνολο και όχι ως μονάδες.
Χρειάζεται και αυτό την απαραίτητη βελτίωση και στόχος του Ισπανού τεχνικού είναι άμεσα να αποδοθεί το ομαδικό πνεύμα και εντός αγωνιστικού χώρου. Αρχής γενομένης από τον αγώνα με τον Απόλλωνα.
Σάββας Πηλακούτας
