Προσπαθείς να σκεφτείς κάτι να γράψεις για τη φετινή Ανόρθωση και όσο περνάνε οι αγωνιστικές, τόσο περισσότερο δυσκολεύεσαι. Λιγοστεύουν και οι λέξεις. Περιμένει και ο κόσμος από τη πλευρά του μια νίκη για να νιώσει ξανά πως υπάρχει ελπίδα αλλά μάταια.
Συμφωνούμε ότι η Ανόρθωση έκανε την καλύτερη της φετινή εμφάνιση και ο Μουνιόθ δείχνει να παρουσιάζει την ομάδα πολύ πιο βελτιωμένη απ’ ότι ο Μίλανιτς. Συμφωνούμε επίσης ότι και η διαιτησία στη συνολική της εικόνα ελέγχεται. Όλα αυτά όμως δεν αρκούν ούτε από μόνα τους, ούτε ακόμα και σε συνδυασμούς για να ικανοποιήσουν ή να παρηγορήσουν τον οπαδό της «Κυρίας».
Το να συζητά δηλαδή ο φίλος της Ανόρθωσης ότι η ομάδα ήταν βελτιωμένη, άξιζε να κερδίσει αλλά δεν κέρδισε απέναντι σε μια ομάδα με πολύ χαμηλότερο προϋπολογισμό και εντελώς διαφορετικούς στόχους, είναι λες και συμβιβάζεται με μια κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με την ιστορία και την νοοτροπία της ομάδας.
Δυστυχώς φαίνεται πως ότι και να δοκιμάζει ο Μουνιόθ, τα κενά και οι παραλείψεις που υπάρχουν από τον λανθασμένο προγραμματισμό, δεν φαίνονται να βελτιώνονται εύκολα.
Ο Γουαρίς μπορεί να ξεχωρίζει για την ποιότητα του και να δημιουργεί φάσεις αλλά επιθετικός κορυφής δεν είναι. Ο Νινγκά μπορεί να σκοράρει αλλά ούτε και αυτόν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις φορ. Ο Ράντονιτς παρουσιάστηκε ως all around φορ, αλλά δεν μας έδειξε σε καμία περίπτωση πως μπορεί μια ομάδα να βασιστεί πάνω του στο θέμα σκοράρισμα.
Φαίνεται λοιπόν ότι η Ανόρθωση όσο και να προσπαθεί με διάφορους τρόπους να πετύχει κάποιο τέρμα, η απουσία ενός καθαρόαιμου επιθετικού, ξεκάθαρα είναι ο λόγος που δεν τα καταφέρνει. Κι’ αν θα έλεγε κανείς πως υπάρχει ένας εναλλακτικός τρόπος σκοραρίσματος όπως για παράδειγμα τα στημένα, ούτε και αυτό δείχνει να δίνει τις λύσεις. Περισσότερο δέχεται τέρματα από στημένα παρά πετυχαίνει. Είναι κάτι άλλωστε που εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί βλέποντας τα στατιστικά.
Δεν μπορώ να γνωρίζω τι άλλο «πείραμα» θα χρειαστεί να κάνει ο Μουνιόθ για να βρει την λύση στο εύκολο γκολ αλλά φαίνεται ότι η εξίσωση είναι για δυνατούς λύτες και για την ώρα δεν έχει βρεθεί ακόμη η απάντηση.
Οι εφτά βαθμοί σε 7 αγωνιστικές και το γεγονός ότι η ομάδα δεν κερδίζει μεγαλώνει την πίεση. Απ’ όλες τις πλευρές. Η πίεση παρ’ όλα αυτά είναι και ένα χαρακτηριστικό το οποίο ξεχωρίζει τους ποδοσφαιριστές με χαρακτήρα και οι οποίοι μαθαίνουν να ζουν μαζί της, (γνωρίζοντας πολύ καλά πως να την διαχειριστούν) και σε αυτούς που στο «βάρος» της λυγίζουν...
Σάββας Πηλακούτας
