Όλα έγιναν πολύ γρήγορα για τον Δημήτρη Χριστοφή. Το λέμε αυτό γιατί το κεφάλαιο Ομόνοια - Τζίμης έκλεισε όπως έκλεισε και το Ανόρθωση - Τζίμης άνοιξε όπως… άνοιξε.
Είναι ομολογουμένως λίγο περίεργο και ίσως δύσκολο διαχειρίσιμο ακόμα και για μας τους δημοσιογράφους. Πόσο μάλλον για το ίδιο τον παίκτη, την οικογένεια του, τον κόσμο της Ομόνοιας αλλά και αυτόν της Ανόρθωσης.
Είναι λογικό να βγαίνει προς τα έξω ένα αίσθημα μουδιάσματος των Ομονοιατών, ενθουσιασμού των Ανορθωσιατών και εσωτερικής έντασης του Δημήτρη. Τουλάχιστον αυτό κατάφερα να αφουγκραστώ από το απόγευμα του Σαββάτου.
Βασικά προσπαθώντας κανείς να ψυχολογήσει την κατάσταση το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί είναι το… “Τώρα θα σας δείξω” του Δημήτρη. Δεν είναι απαραίτητα λάθος αυτό, υπό την έννοια ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο χρειάζεται τον Χριστοφή, τα γκολ του, τις αγωνιστικές του εκρήξεις και ούτω καθεξής. Αποτελεί ωστόσο και μια μορφή αν μπορούμε να πούμε παγίδας… Για τον ίδιο παγίδας θα έλεγα καθώς δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι σε κάποιους παραμόνο στον εαυτό του. Γιατί αυτό που θέλει είναι να παίζει μπάλα έτσι;
Ίσως να μην φανταζόταν τα τελευταία χρόνια ότι θα το κάνει αυτό στην Ανόρθωση αλλά στο modern football είναι πολύ λογικό και θεμιτό να γίνει. Γιατί ο Χριστοφή δεν “τέλειωσε” επειδή σταμάτησε να χωράει στην Ομόνοια, ούτε θα γίνει… Θεός επειδή κατάφερε να σκοράρει με το καλησπέρα φορώντας την φανέλα της Ανόρθωσης.
Είναι λίγο περίεργο όλο αυτό.
Το σπριντ προς τον Τιμούρ λέει πράγματα. Λέει… ευχαριστώ, λέει θα σε βοηθήσω. Και κυρίως λέει ΕΙΜΑΙ ΔΩ.
Είναι αυτό που ίσως να χρειάζεται ο Δημήτρης. Ένα ριστάρτ. Και ο Τιμούρ έδειξε πολλάκις πως το ριστάρτ ενός παίκτη μπορεί να το κάνει…
