Τα 40 τέρματα παθητικό της Ανόρθωσης, μαζί με τα 41 του ΑΠΟΕΛ, ήταν τα περισσότερα που δέχτηκαν ομάδες του πρώτου γκρουπ, με αποτέλεσμα να αποτελούν και το βασικότερο λόγο που η "Κυρία" πληγώθηκε στο φετινό πρωτάθλημα.
Όπως ήταν επόμενο, οι Αραγιούρι και Ρισβάνης, οι οποίοι ήταν δύο επιλογές που προορίζονταν ως βασικοί, αποτελούν εδώ και μερικές μέρες παρελθόν, με τον Λάρκου και τους συνεργάτες του πλέον, να βρίσκονται στο ψάξιμο για δύο ποιοτικούς κεντρικούς αμυντικούς.
Ένα από τα χαρακτηριστικά που λείπει τα τελευταία χρόνια από τους κεντρικούς αμυντικούς της Ανόρθωσης είναι η ταχύτητα, αλλά και το να μπορέσουν να κουβαλήσουν μπάλα, κερδίζοντας μέτρα για την υπόλοιπη ομάδα. Αν εξαιρέσουμε ίσως τον Σίλντενφελντ, ο οποίος δεν ήταν τόσο άσχημος με τη μπάλα και την ίδια στιγμή έβρισκε και τρόπους να σκοράρει, όλοι οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές υπολείπονταν βασικά στοιχεία μέσα από τα οποία ξεχωρίζει ένας ποιοτικός κεντρικός αμυντικός.
Οι λύσεις στις οποίες εστιάζουν στην Ανόρθωση αυτή τη μεταγραφική περίοδο για να καλύψουν το κενό που προέκυψε, θέλουν να έχουν τα δύο αυτά χαρακτηριστικά. Το ψάξιμο γίνεται λοιπόν, με σκοπό να βρεθεί ένας ποδοσφαιριστής τύπου Λούφτνερ ή Ρομπέρζ, ο οποίος θα ηγηθεί της αμυντικής γραμμής.
Για την ώρα, για τις θέσεις στο κέντρο της άμυνας υπάρχουν οι Π. Αρτυματάς, (ο οποίος επέστρεψε από τον δανεισμό του), Κορρέα (το κεφάλαιο του οποίο παραμένει ακόμη ανοιχτό) και ο Μάριος Αντωνιάδής, ο οποίος αν και αγωνίστηκε περισσότερο σαν λύση ανάγκης σε αυτή την θέση, εντούτοις τα πήγε πολύ καλύτερα από τους Αραγιούρι και Ρισβάνη, αφήνοντας τις καλύτερες δυνατές εντυπώσεις.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς τη σημαντικότητα του να αποκτηθούν ποδοσφαιριστές στη συγκεκριμένη θέση, την ίδια στιγμή που οι υπόλοιπες θέσεις στην άμυνα είναι καλυμένες από τους Κορέια, Κίκο, Αμπαρτζουμιάν και Μηνά Αντωνίου.
Σάββας Πηλακούτας
