Θα’ χετε ακούσει πολλές φορές την ατάκα περί απλότητας του ποδοσφαίρου και ότι εμείς (όσοι ασχολούμαστε με αυτό) το κάνουμε περίπλοκο. Σε μεγάλο βαθμό ισχύει…
Πολλές φορές η πιο απλή κίνηση, είναι και η πιο σωστή. Όπως δηλαδή επέλεξε να κάνει ο Τιμούρ Κετσπάγια με τον καταρτισμό της μεσαίας του γραμμής στην φετινή Ανόρθωση.
Τι έκανε; Έφτιαξε ένα… ορθολογικό κέντρο. Όταν μια ομάδα παίζει με τρεις παίκτες στον άξονα της μεσαίας γραμμής τι χρειάζεται να έχει; Έναν που θα τρέχει σαν… σκυλί 90 λεπτά για να κλείνει κάθε τρύπα που θα δημιουργείται από την επιθετικότητα των συμπαικτών του, έναν που θα έχει ελεύθερο ρόλο και θα αποτελεί τον πλέι μέικερ, μοιράζοντας στην επιθετική τριάδα και έναν που θα είναι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, συμμετέχοντας και στις δύο καταστάσεις λειτουργώντας ως συνδετικός κρίκος.
Μιλώντας με θέσεις, έναν κόφτη (6άρι), έναν δημιουργικό χαφ (8άρι) και έναν επιτελικό χαφ (10άρι). Σε ελεύθερη μετάφραση, έναν Αρτυματά, έναν Μαργκάσα και έναν Ράγιος!
Στα δύο τελευταία παιχνίδια με την Πάφο και τον Απόλλωνα, η τριάδα αυτή ξεκίνησε μαζί στο αρχικό σχήμα αφού ο Μαργκάσα απουσίασε από τα πρώτα παιχνίδια λόγω τραυματισμού. Και δεν ήταν τυχαίο το ότι η «Κυρία» κυριάρχησε και στα δύο, κερδίζοντας κατά κράτος την μάχη του κέντρου και επιβάλλοντας τον ρυθμό της.
Ένας παίκτης με την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά του Ράγιος, χρειάζεται κι έναν προπονητή να τον διαχειριστεί σωστά. Να του βάλει άλλα δύο χαφ πίσω του που θα του επιτρέπουν να κάνει το παιχνίδι που ξέρει έχοντας ελεύθερο ρόλο. Όχι δηλαδή να έχει κι άλλους "Ράγιος" τριγύρω του, ούτε να περιπλανιέται στα άκρα...
Η αποθέωση του ορθολογικού, είναι και το κλειδί της ανόδου του Ισπανού και κατ' επέκταση του εξαιρετικού ξεκινήματος της Ανόρθωσης.
