Δεν ξέρω πόση ουσία έχει το να κάτσει κανείς να αναλύσει το ψεσινό παιχνίδι. Να μπει δηλαδή στην διαδικασία του αγωνιστικού για να βρει τι δεν έκανε σωστό η Ανόρθωση και αποκλείστηκε.
Η απάντηση δεν βρίσκεται τόσο στο θέμα εμφάνισης, όσο στο γεγονός ότι η φετινή ομάδα δεν φτιάχτηκε σε καμία περίπτωση για να διεκδικήσει τον οποιοδήποτε τίτλο. Οι ποδοσφαιριστές του ρόστερ όπως αυτό φτιάχτηκε το Καλοκαίρι και οι οποίοι μπορούν να αγωνιστούν σε ομάδα με υψηλούς στόχους είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Δύο παιχνίδια υπήρχαν τη φετινή σεζόν με πίεση και αποδείχτηκαν όλοι κατώτεροι των περιστάσεων στην Ανόρθωση. Ειδικά όσοι βρίσκονταν εντός αγωνιστικού χώρου.
Οι μεγαλύτερες ευθύνες ανήκουν πρώτα στους παίκτες αλλά το δικό της μερίδιο ευθύνης έχει και η τεχνική ηγεσία για τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισε τον αγώνα αλλά και τις επιλογές προσώπων που εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκαν λανθασμένες.
Μια ομάδα με προσωπικότητα ή αν θέλετε με παίκτες προσωπικότητες θα αξιοποιούσαν στο έπακρο ένα γήπεδο γεμάτο σε κάθε γωνιά του και θα «έπνιγαν» τον αντίπαλο από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αντί αυτού, οι πλείστοι ποδοσφαιριστές κρυβόντουσαν ή δεν ζητούσαν μπάλα, με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να μην υπάρχουν οι ανάλογες επιλογές ή βοήθειες σε όποιο παίκτη κρατούσε μπάλα και έψαχνε τρόπους να ανεβάσει την ομάδα.
Στο τέλος της ημέρας προκρίθηκε η ομάδα που το ήθελε περισσότερο και ήταν πιο ψυχωμένη και αυτή είναι ο Ολυμπιακός.
Ο επαναληπτικός ήταν ουσιαστικά ο καθρέφτης ολόκληρης της φετινής σεζόν, η οποία ξεκίνησε και αυτή με ελπίδες. Ελπίδες οι οποίες ωστόσο αποδείχτηκαν φρούδες.
Πως βρίσκει η επόμενη μέρα την Ανόρθωση; Να μαζεύει τα κομμάτια της για να δει τι θα κάνει για την επόμενη σεζόν. Χρειάζεται να καθαρίσει το μυαλό που ακόμη και σήμερα ίσως να είναι σε μεγάλο βαθμό θολό και να παρθούν οι ανάλογες αποφάσεις για το καλύτερο δυνατό για την «Κυρία» και το μέλλον της.
Είναι ώρα για γενναίες αποφάσεις και τομές. Φτάνει να γίνουν με ένα σοβαρό πλάνο και όραμα και όχι απλά για τις αρχικές εντυπώσεις που συνήθως φέρνει μια αλλαγή.
Σε διαφορετική περίπτωση σε κάθε μεγάλη στιγμή που θα προκύπτει, το “Αντώνης Παπαδόπουλος" θα καταλήγει να έχει οπαδούς (ειδικά νεαρούς) να φεύγουν με σκυμμένα κεφάλια και με λύπη στο πρόσωπο τους αντί για χαμόγελο.
Όσο για την περηφάνια, αυτή ό,τι και να συμβεί, ό,τι κι' αν γίνει, ο οπαδός της Ανόρθωσης θα τη κουβαλάει μέσα του και αυτό δεν πρόκειται να το αλλάξει ούτε μια, ούτε δύο, ούτε και περισσότερες κακιές χρονιές στην πορεία του χρόνου.
Το dna νικητή δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί, απλά ησυχάζει για λίγο. Μέχρι να βρεθεί κάποιος να το ζωντανέψει ξανά. Για την ώρα βλέπουμε περιστασιακά κάποιες “σπίθες” οι οποίες ωστόσο δεν φτάνουν για να αναζωπυρώσουν την φλόγα που σιγοκαίει μέσα στον κάθε Ανορθωσιάτη.
Ας διαβάσουν ξανά τις τελευταίες γραμμές οι υπεύθυνοι και όσοι θα πάρουν αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της ομάδας και ας δουν ξανά και τα βίντεο με τον κόσμο της ομάδας στις κερκίδες, με την ελπίδα να ενεργήσουν επιτέλους με τρόπο τέτοιο, ο οποίος θα επαναφέρει την Ανόρθωση εκεί που πραγματικά της αξίζει.
Σάββας Πηλακούτας
