Στην Ανόρθωση προκλήθηκε μεγάλη… φασαρία χθες, η οποία έφερε μαζί της φήμες και αναστάτωση. Μετά την ήττα στην πρεμιέρα, η συζήτηση επικεντρώθηκε στον προπονητή, έγινε λόγος για έκτακτες συναντήσεις, για ευθύνες, μέχρι και σενάρια αλλαγών...
Με αυτή την ευκαιρία, όμως, καλό είναι να υπενθυμίσουμε σε όλους ορισμένα δεδομένα που δεν μπορούν να αγνοούνται. Η Ανόρθωση βρίσκεται εν μέσω εμπάργκο, πορεύεται με τους ίδιους ποδοσφαιριστές, χωρίς καμία ενίσχυση, ενώ έχασε και τον Σένσι, ο οποίος έκανε χρήση της ρήτρας του συμβολαίου του και αποχώρησε.
Δεν λέμε ότι η Ανόρθωση θα παραδοθεί ή ότι δεν θα παλέψει. Υπενθυμίζουμε, όμως, πως πρόκειται για μια ομάδα που, λόγω των συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί, έχει συγκεκριμένο αγωνιστικό ταβάνι. Και αυτό θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη.
Τι περίμεναν, δηλαδή, όσοι μηδενίζουν τα πάντα; Ότι η Ανόρθωση θα πήγαινε στην πρεμιέρα και θα περνούσε σαν… σίφουνας από τη Λεμεσό; Μάλλον έχει έρθει η ώρα να… κάτσει η μπάλα στο χόρτο.
Η Ανόρθωση έχει μια δύσκολη χρονιά μπροστά της. Γι’ αυτό, άλλωστε, δίνει και τη μεγάλη μάχη με στόχο, αν τα καταφέρει, να βγει από το εμπάργκο τον Ιανουάριο και να μπορέσει να ενισχυθεί. Αυτή τη στιγμή, η Ανόρθωση χρειάζεται στήριξη. Και μόνο στήριξη.
Αν ο προπονητής προσέγγισε κάτι λάθος, ασφαλώς και θα πρέπει να το εντοπίσει και να το διορθώσει. Αυτό είναι μέρος της δουλειάς του και είναι και ευθύνη των υπευθύνων να το συζητήσουν μαζί του. Όμως όλα τα υπόλοιπα, έτσι όπως παρουσιάζονται, μοιάζουν υπερβολικά.
Χρειάζεται ψυχραιμία, υπομονή και, κυρίως, επίγνωση της πραγματικότητας. Η Ανόρθωση δεν έχει την πολυτέλεια να λειτουργεί μέσα σε κλίμα διαρκούς εσωστρέφειας. Είχε και... έχει μια δύσκολη μάχη μπροστά της.
