Ένας από τους λόγους που επέλεξε ο Μουνιόθ το 3-5-2 στον αγώνα με την Πάφο FC έχει να κάνει και με τον τρόπο που αναπτύσσεται μια ομάδα από την άμυνα.
Βεβαίως όλο αυτό έμεινε περισσότερο στη θεωρία παρά στην πράξη, καθώς κανένας από τους Χαρογιάν, Κορρέα και Μπαϊσίνιο δεν βοήθησαν στο να συμβεί και πρακτικά.
Η σκέψη ήταν σωστή ωστόσο καθώς ανάγκασε την Παφιακή ομάδα να βγει ψηλά και η μακρινή μπαλιά του Λόρια - που αποτελεί σημαντικό μέρος και μέλος αυτού του τρόπου παιχνιδιού - είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η μεγάλη φάση με Νινγκά και Ουαρίς, έστω κι αν γλίστρησε ο Κβίντα. Το όλο κομμάτι δούλεψε και αν υπήρχε η ανάλογη συγκέντρωση θα μετατρεπόταν σαφώς και σε τέρμα.
Από τακτικής άποψης ο Μουνιόθ τα πήγε άψογα, καθώς όσα δουλεύτηκαν στις προπονήσεις, σε μεγάλο βαθμό αποδόθηκαν και στο γήπεδο. Το μόνο που έλειπε ήταν η ουσία αλλά αυτό είναι περισσότερο και θέμα ατομικής ποιότητας των ποδοσφαιριστών παρά ευθύνη του προπονητή.
Σάββας Πηλακούτας
