Από την στιγμή που γνωστοποιήθηκε ότι ο Τιμούρ Κετσπάγια θα αποτελέσει παρελθόν από την Ανόρθωση, ξεκίνησε μια «άτυπη» κόντρα ανάμεσα στους οπαδούς της ομάδας, με επίθετα όπως "Τιμουρικοί" και "αντιτιμουρικοί" να δίνουν και να παίρνουν.
Η συζήτηση στρέφεται περισσότερο γύρω από το κατά πόσο ήταν σωστή ή όχι η αντιμετώπιση που έλαβε ο Τιμούρ Κετσπάγια από την διοίκηση και στο κατά πόσο θα μπορέσει ο Νεόφυτος Λάρκου να βρει προπονητή αντάξιο με τον Γεωργιανό τεχνικό.
Η αλήθεια είναι ότι η κουβέντα ξέφυγε κατά πολύ από την ουσία γενικότερα, με τους μεν να χρησιμοποιούν ως επιχείρημα την αποτυχία του Κετσπάγια να βγάλει την ομάδα στην Ευρώπη σε συνδυασμό και με κάποιες δηλώσεις που ενόχλησαν τη φετινή σεζόν και τους δε να κατηγορούν την άλλη πλευρά για «προσωπολατρία», η οποία δεν τους αφήνει να δουν ξεκάθαρα κάποια πράγματα.
Η πραγματικότητα είναι ότι μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες και από τους κορυφαίους προπονητές στη σύγχρονη ιστορία της Ανόρθωσης αποχωρεί. Η διοίκηση θεώρησε ότι ο κύκλος του ολοκληρώθηκε και ότι χρειάζεται να πορευθούν με ένα νέο μοντέλο και ένα νέο προπονητή. Κατά πόσο η συγκεκριμένη εξέλιξη είναι σωστή ή όχι, θα το κρίνει η ιστορία.
Αυτή η απόφαση ωστόσο δεν αναιρεί τον σεβασμό που υπάρχει προς το πρόσωπο του 54χρονου προπονητή από κανένα. Ακόμη και όσοι επιθυμούν την αποδέσμευση του, δεν αμφισβητούν ούτε αμφιβάλουν για την ποιότητα του ως προπονητή. Είναι δεδομένο άλλωστε, ότι χρειάστηκε η επιστροφή του ίδιου στον πάγκο της Ανόρθωσης για να μπορέσει η ομάδα να επιστρέψει στις κατακτήσεις τίτλων (Κύπελλο) και σε άλλες διακρίσεις (ομίλους του Κόνφερενς Λιγκ).
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ωστόσο υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να παρθούν κάποιες αποφάσεις έστω και με βαριά καρδιά, ιδιαίτερα όταν αυτές αφορούν μια προσωπικότητα που «έγραψε» την δική της ξεχωριστή ιστορία στην ομάδα, τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως προπονητής.
Άλλωστε τα παραδείγματα είναι αρκετά τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Κύπρο, όπως είναι αυτό του Μουρίνιο στην Τσέλσι, την οποία βοήθησε να μεγαλουργήσει όντας στον πάγκο της, του Ζιντάν στην Ρεάλ Μαδρίτης, του Μπεργκ με την Ομόνοια, ακόμη και το πιο πρόσφατο με τον Καταλά στην ΑΕΚ.
Το θέμα βεβαίως πάντοτε είναι η επόμενη μέρα.
Είναι λογικό από την μια οι απαιτήσεις να είναι ψηλές μετά και το διαφαινόμενο διαζύγιο με ένα προπονητή, ο οποίος μπορεί να θεωρηθεί δίκαια επιτυχημένος για τα όσα κατάφερε συνολικά σε αυτά τα τρία χρόνια, αλλά δεν είναι λογικό από την άλλη να ξεκινάει μια κριτική χωρίς διάκριση σε όσους είναι υπεύθυνους στο κεφάλαιο προγραμματισμού, πριν ακόμη δούμε κομμάτι του έργου τους.
Δυστυχώς ή ευτυχώς (ο χρόνος θα δείξει ποιο από τα δύο θα είναι), ο Τιμούρ Κετσπάγια δεν θα είναι πλέον προπονητής της «Κυρίας».
Η προσπάθεια ωστόσο της Ανόρθωσης για επιστροφή στην κορυφή συνεχίζει να υφίσταται με άλλα πλέον πρόσωπα. Το σημαντικό λοιπόν είναι ο κόσμος να στηρίξει αυτή την προσπάθεια, καθώς οι όποιες συζητήσεις γίνονται, δεν εξυπηρετούν κάπου ουσιαστικά, αντιθέτως ζημιώνουν την ίδια την ομάδα αλλά και τον ίδιο τον Τιμούρ Κετσπάγια.
Ας αφήσουν λοιπόν όλοι στην άκρη τους όποιους εγωισμούς και ας αποχαιρετήσουν - όπως της αξίζει - μια τόσο σπουδαία προσωπικότητα όπως ο Τιμούρ Κετσπάγια και την ίδια στιγμή ας προετοιμάσουν το έδαφος για τον επόμενο που θα ακολουθήσει, χωρίς τοξικότητα και μουρμούρα.
Άλλωστε, ο κόσμος της "Κυρίας" εκτιμάει και σέβεται όσους τίμησαν τον "Φοίνικα", την ίδια στιγμή που απέδειξαν ότι όσο είναι ενωμένοι και δίπλα στην ομάδα, τότε η Ανόρθωση μπορεί να πετύχει σπουδαία και σημαντικά πράγματα.
Σάββας Πηλακούτας
