Η καριέρα του στο ΑΠΟΕΛ ολοκληρώθηκε το 1988. Που σημαίνει πως πολλοί από τους σημερινούς οπαδούς της ομάδας δεν τον είδαν ποτέ να παίζει όχι μόνο ζωντανά, αλλά ούτε σε... βίντεο αφού τα αρχεία από τότε είναι ελάχιστα. Όμως, όλοι τον ξέρουν. Ο Ίαν Μουρς, ο "Θρύλος που έπαιξε για τον Θρύλο" όπως έγραψαν οι Πορτοκαλί στο πανό του αγώνα με την Τότεναμ το 2017, είναι μια ξεχωριστή μορφή στην ιστορία του ΑΠΟΕΛ.
Ο συνδυασμός του χαρακτήρα του και των ποδοσφαιρικών του ικανοτήτων, δεν μπορούσαν να μην τον κατατάξουν σε μια ξεχωριστή κατηγορία.
Ο ψηλός, ξανθός Άγγλος ήρθε στην Κύπρο το 1983 και αφού είχε πίσω του μια αξιοσημείωτη πορεία στην Αγγλία (Stoke City, Tottenham, Western Suburbs, Leyton Orient, Bolton Wanderers, Barnsley).
Έπαιξε εδώ πέντε χρόνια και κατέκτησε ένα πρωτάθλημα, ένα κύπελλο (το 1983-84 σκοράροντας στον τελικό όπου το ΑΠΟΕΛ κέρδισε 3-1 τον Πεζοπορικό) και δυο ασπίδες. Έπαιξε σε 116 παιχνίδια και σκόραρε 39 φορές. Δυστυχώς μόλις μια δεκαετία μετά την φυγή του απ' το νησί μας, δηλαδή το 1998, έφυγε απ' την ζωή χτυπημένος απ' τον καρκίνο. Μόλις 43 χρονών αλλά αφήνοντας πίσω του ένα βαρύ όνομα και έχοντας την αγάπη του κόσμου της ομάδας που κ' αυτός αγάπησε.
* Στιγμιότυπο από τον τελικό κυπέλλου με τον Πεζοπορικό το 1983-84
Ειδικά το δίδυμο που έφτιαξε τότε στην επίθεση του ΑΠΟΕΛ μαζί με τον Γιάννο Ιωάννου, ήταν αξιομνημόνευτο. Παίκτες διαφορετικού στυλ, συμπλήρωνε ο ένας τον άλλο ιδανικά και ο πιο έμπειρος Μουρς καθοδηγούσε τον τότε νεαρό Γιάννο, με τους δυο να κάνουν φοβερές χρονιές.
Μιλώντας με συμπαίκτες του αλλά και με τον επί δεκαετίες γιατρό του ΑΠΟΕΛ, Κώστα Σχίζα, η διαπίστωση είναι εύκολη: Ο χαρακτήρας του ήταν αυτό που ξεχώριζαν όλοι και μετά το μεγάλο του ταλέντο. Ευγενικός, επαγγελματίας, "με ψυχή μωρού" όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο Γιάννος Ιωάννου.
Ο Τάκης Αντωνίου μας είπε πως "Για τον χαρακτήρα του δεν θα βρεις κανένα να σου πει κάτι αρνητικό. Όχι σήμερα επειδή έφυγε από την ζωή, αλλά πάντα. Παρόλο που ήταν το σημείο αναφοράς στο ΑΠΟΕΛ τότε, ήταν πάντα σωστός και επαγγελματίας. Θα έλεγα ότι αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν ο χαρακτήρας του. Ο 'αγαθός γίγαντας' θα έλεγα με δυο λέξεις. Χωρίς καμία υπερβολή, ήταν το βασικό του χαρακτηριστικό. Σαν ποδοσφαιριστής ήταν ασυναγώνιστος, ειδικά στην Κύπρο τότε. Είχε φανταστικά σωματικά προσόντα και πολύ καλή υποδοχή της μπάλας. Όλα αυτά τον έκαναν αδύνατο να τον μαρκάρεις. Εγώ τον ξέρω και σαν συμπαίκτη και σαν αντίπαλο. Ήταν ένας ήσυχος χαρακτήρας, που δεν ερχόταν σε αντιπαράθεση με κανένα. Εμένα και λόγω ηλικίας γιατί ήμουν μερικά χρόνια μεγαλύτερος, έβλεπα ότι με αντιμετώπιζε με σεβασμό".
* Γκολ του Μουρς στον αγώνα-φιέστα με τον Ερμή (5-0) μετά τον οποίο το ΑΠΟΕΛ πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1986
Ο Κωστάκης Μιαμηλιώτης θυμήθηκε την πρώτη εμφάνιση του με το ΑΠΟΕΛ και την αντίδραση μερίδας του κόσμου... "Ήρθε στην Κύπρο και την ίδια μέρα, μετά από λίγες ώρες, έπαιξε σε φιλικό με τον Χαλκάνωρα. Θυμάμαι μεγάλη αντίδραση από κάποιους οπαδούς του ΑΠΟΕΛ που έλεγαν ότι δεν κάνει, να φύγει! Ο άνθρωπος προσγειώθηκε πριν λίγες ώρες και κάποιοι τον έκριναν αμέσως. Όντως είχε κάποια παραπάνω κιλά όταν ήρθε και τον πρώτο καιρό μας έλεγε ότι τον επηρέαζε πολύ η ζέστη. Μετά συνήθισε και έγινε ένας από τους αγαπημένους του κόσμου. Για μένα είναι από τους καλύτερους παίκτες που πέρασαν και σαν χαρακτήρας ήταν εξαιρετικός, μας βοηθούσε όλους".
* O Άγγλος στον εξώστη αποθεώνεται από τον κόσμο του ΑΠΟΕΛ μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος (1986)
Ο Γιάννος Ιωάννου είχε πάρα πολλά να μας πει. Με την πάροδο των χρόνων είχαν έρθει πάρα πολύ κοντά... "Με συμβούλευε συνεχώς και ένιωθα πως πρέπει να ακούω αυτά που λέει. Είχα τα μάτια μου συνεχώς πάνω στον Ίαν, με βοήθησε αφάνταστα. Αν πέτυχα κάτι στην καριέρα μου, ένα μεγάλο κομμάτι ήταν λόγω του Ίαν, ήταν μεγάλη βοήθεια ειδικά στην ηλικία που τον έζησα".
Ο "Mr.Goal" θυμήθηκε και μια χαρακτηριστική ιστορία από την προετοιμασία του 1984, που δείχνει τι χαρακτήρας ήταν ο Άγγλος: "Πήγαμε στον Πεδουλά για προετοιμασία, καθαρά για φυσική κατάσταση. Απίστευτες προπονήσεις μέσα στα βουνά, πράγματα αδιανόητα για το σημερινό ποδόσφαιρο. Μετά από μερικές μέρες εγώ είχα σοβαρό πρόβλημα με τα πόδια μου. Ειλικρινά... έλιωσαν από το πολύ τρέξιμο και μια μέρα ήθελα να πω στον Μάρκοβιτς ότι δεν μπορώ να κάνω το πρόγραμμα. Δεν έβαλα καν παπούτσια για να του δείξω τα πόδια μου αλλά όταν είδα τα πόδια του Ίαν, αποφάσισα να μην πω τίποτε. Ήταν πραγματικά σε πολύ χειρότερη κατάσταση από τα δικά μου, τόσο πολύ που όταν τα είδα αναρωτήθηκα πως δεν κλαίει από τον πόνο! Αλλά δεν είπε σε κανένα τίποτε. Έκανε κανονικά όλο το πρόγραμμα, έτσι σιώπησα και εγώ. Τη νύχτα μου είπε ότι καταλάβαινε πόσο πονούσα αλλά με συμβούλευσε πως για να πετύχω κάτι, πρέπει να κάνω πράγματα πάνω από τις δυνάμεις μου. Οι κουβέντες του μου έχουν μείνει από τότε. Ήταν ένας καλόψυχος άνθρωπος, τον αγαπούσα πολύ. Πραγματικά είχε ψυχή μωρού".
* Ο Μουρς και οι συμπαίκτες του πανηγυρίζουν την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1986, αμέσως μετά το 5-0 επί του Ερμή
Ο Κώστας Σχίζας κρατά πολύ ωραίες αναμνήσεις από τον Μουρς. O γιατρός μάς διηγήθηκε μια ιστορία που δείχνει πόσο συνδέθηκε με τους ανθρώπους που γνώρισε στην Κύπρο...
"Το πρώτο παιχνίδι που έπαιξε νομίζω ήταν ένα φιλικό στο Δάλι. Ήταν η πρώτη μέρα που ήρθε στην Κύπρο. Κάποιοι έλεγαν 'να φύει το κρέας'. Τελικά αποδείχθηκε το αντίθετο, ήταν ένας παίκτης-χρυσάφι. Εγώ τον γνώρισα καλά και με τα χρόνια αναπτύξαμε πολύ καλή σχέση. Κάποια μεσημέρια βρεθόμασταν στο Hilton και τα λέγαμε. Θυμάμαι το πηγαίο χιούμορ του. Ήταν ένας έξυπνος άνθρωπος. Ένα χαρακτηριστικό συμβάν ήταν το 1989 όταν ταξιδέψαμε με την Εθνική για να παίξουμε με την Σκωτία. Ο Μουρς ήρθε οδικώς από την Αγγλία στην Σκωτία να μας βρει! Να δει την Εθνική Κύπρου και ειδικά τον Γιάννο Ιωάννου που ήταν πολύ καλοί φίλοι. Ποδοσφαιρικά θυμάμαι τις μπαλιές που έδινε στον Γιάννο. Ήταν ένας παίκτης που άφησε εποχή στις μνήμες των φιλάθλων, όχι μόνο του ΑΠΟΕΛ αλλά όλων των ομάδων. Τεράστιος παίκτης. Ακόμα και σήμερα μιλάμε με τα παιδιά του, ήρθαν και στο Μουσείο και στο παιχνίδι με την Τότεναμ".
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Νικόλας Γωγάκης
* Φώτο από το αρχείο του Δρ.Σχίζα. Ο Ίαν Μουρς μαζί με τον γιατρό και τον τότε πρόεδρο του ΑΠΟΕΛ Μιχαλάκη Ζιβανάρη, στο παλιό αεροδρόμιο Λάρνακας μετά την επιστροφή από την Φινλανδία και την πρόκριση επί της HJK (1986-87)
* Φώτο από το ΑΠΟΕΛ-Τότεναμ (2017) που ήταν αφιερωμένο στην μνήμη του. Τα παιδιά του παρέλαβαν τιμητική πλακέτα
Στο gallery περισσότερες φωτογραφίες από την δεκαετία του 1980 αλλά και την βράβευση το 2017
