Ο Νίκος Αλέφαντος έφυγε την προηγούμενη εβδομάδα από την ζωή, αφήνοντας για κληρονομιά τις μπόλικες ατάκες του, οι οποίες... καθιερώθηκαν στην ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) διάλεκτο.
Το 2013, ο ΑΛΕ εξέδωσε την αυτοβιογραφία του, στην οποία υπάρχει ένα κεφάλαιο για κάθε σταθμό της προπονητικής του καριέρας. Σε περίοπτη θέση φυσικά, η θητεία του στο ΑΠΟΕΛ στην οποία πανηγύρισε και τον μοναδικό του τίτλο.
Η ιστοσελίδα μας www.kerkida.net σας παρουσιάζει τα κυριότερα σημεία από το κεφάλαιο με τίτλο: "Στον ουρανό με τον ΑΠΟΕΛ", στο οποίο ο Νικόλας αναφέρθηκε στην παρουσία του στο νησί μας.
Mοναδικός αλλά μεγάλος στόχος ήταν το Κύπελλο
"Είμαι στα ντουζένια μου μετά τον Ολυμπιακό και έρχεται ξαφνικά η κλήση από την Κύπρο και τον ΑΠΟΕΛ. Με κάλεσε ο Πρόεδρος, ένας καλός Πρόεδρος, για να αντικαταστήσω τον Γκμοχ. Ο Γκμοχ ήτανε στον ΑΠΟΕΛ το 1997, αλλά έμεινε πίσω στο πρωτάθλημα 12 βαθμούς. Ήταν μπροστά η Ανόρθωση με τον Μιτόσεβιτς και το πρωτάθλημα το είχε χαμένο. Εμένα με φωνάξανε για τρεις μήνες στο τέλος της περιόδου για να αντικαταστήσω έναν μεγάλο προπονητή.
Με διψήφια διαφορά και λίγα ματς να απομένουν, το πρωτάθλημα δεν ήταν ορατός στόχος. Αυτό το ήξερε και ο Πρόεδρος και προς τιμήν του μου ξεκαθάρισε πως μοναδικός αλλά μεγάλος στόχος ήταν το Κύπελλο. Τα λόγια του ήταν χαρακτηριστικά 'Θέλουμε το Κύπελλο για να κλείσουμε καλά την σεζόν'.
Ποδοσφαιρική επανάσταση χωρίς να χυθεί αίμα
"Τελικά πήγα στην Κύπρο και έκανα επανάσταση! Ποδοσφαιρική επανάσταση χωρίς να χυθεί αίμα! Όπως ακριβώς είχα κάνει και με τον Ηρακλή λίγα χρόνια νωρίτερα. Εκεί δεν είχανε ιδέα τι πάει να πει 5-3-2 ή 3-5-2, ενώ εγώ το γνώριζα άριστα. Είδα σε κάποιες προπονήσεις την ομάδα και άρχισα να τους μαθαίνω το σύστημα. Αφού μελέτησα τα χαρακτηριστικά των παικτών, τους άλλαξα θέσεις. Έναν Χατζηλούκα ο οποίος έπαιζε χαφ και εξτρέμ, χαφ κυρίως, τον έκανα μπακ αριστερό. Τον Ιωάννου από κυνηγό τον έφερα χαφ, στους τρεις. Έναν Φασουλιώτη, ωραίος, έξω αριστερά, ντριμπλέρ, τον έκανα προωθημένο. Σέντερ φορ τον Σωτηρίου. Ένα αριστερό μπακ, τον Αριστοκλέους, πολύ καλός. Έπαιξα ένα 5-3-2, εκπληκτικά.
Στην αρχή στο Κύπελλο βγάλαμε έξω κάποιες μικρότερες ομάδες (Άρης, Νέα Σαλαμίνα) και φτάσαμε στα ημιτελικά. Απέναντι στην Ανόρθωση του Μιτόσεβιτς, ο οποίος ήταν ήδη δύο χρόνια εκεί πρωταθλητής και πήγαινε για τρίτο! Πρώτος ημιτελικός στην έδρα τους. Τους κάνω πρώτος γκολ, κέρδιζα 1-0 στο πρώτο ημίχρονο, αυτοί με ισοφάρισαν και μου κάνανε ένα γκολ στο 85' και χάνω τελικά το πρώτο παιχνίδι με 2-1.
Στην ρεβάνς του ημιτελικού λοιπόν έρχονται στην έδρα μου και τους νικάω 3-1. Εκεί να δεις τι γινόταν, πανζουρλισμός στα αποδυτήρια. Φεύγω και πάω στους δημοσιογράφους χαρούμενος, δικαιώθηκα... Πεθάνανε οι άλλοι".
Να γίνεται της π...! Χαμός!
"Και παίζω τελικό Κυπέλλου με την Ομόνοια. Τελικός με την Ομόνοια είναι όπως το δικό μας Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός. Τι να λέμε; 20 χιλιάδες κόσμου και βάλε. Φτάνει η μέρα του τελικού και κατεβαίνω με το 5-3-2. Μαγικό έτσι; Μπροστά όλοι βγαίναμε, Ηρακλή θύμιζε. Επανάσταση Κυρίου. Πού να ξέρανε το 5-3-2, ούτε είχαν φανταστεί ποτέ ότι θα δούνε τον Ιωάννου στα χαφ, το Χατζηλούκα από χαφ, μπακ αριστερό, γιατί έβγαινε και γρήγορα, τον χαφ να μετατρέπεται σε δεύτερο σέντερ φορ! Να γίνεται της π...! Χαμός!
Στην Ομόνοια ο προπονητής Ανδρέας Μιχαηλίδης έβλεπε πως ο τελικός πήγαινε στην παράταση και κρατούσε δύο αλλαγές για εκεί. Όμως εγώ ήδη είχα κάνει τις αλλαγές μου και είχα φρεσκάρει την ομάδα μου νωρίτερα και χτύπησα με τον Φασουλιώτη στο 88' και τον Σωτηρίου στο φινάλε.
Έκανα το 2-0 και πήρα το τρόπαιο! Και να φωνάζει όλο το γήπεδο το όνομα μου. Όλο το γήπεδο να σείεται "Αλέφαντοοοοος, Αλέφαντοοοοος". Παίρνω το Κύπελλο έτσι όπως γίνεται στην Αγγλία και το σηκώνω ψηλά. Χαμός, πανηγυρισμοί, φωνές. Πάμε στα αποδυτήρια, εκεί γίνεται πανζουρλισμός. Καταβαίνει κάτω ο Πρόεδρος με αγκαλιάζει, φιλιόμαστε, κτλ. 'Γίγαντα', μου λέει. 'Σε ευχαριστώ, είσαι φοβερός άνθρωπος. Κοίτα σε παρακαλώ πολύ. Όλοι αυτοί που δεν σε θέλανε, κλαίνε τώρα. Να μπούνε μέσα στα αποδυτήρια να πανηγυρίσουνε με τους παίκτες;'
"Πρόεδρε, με συγχωρείς, να σου μιλήσω λίγο; Ξέρεις πόσο σε εκτιμώ, πόσο σε αγαπώ. Ξεσκίστε τα όλα, εγώ φεύγω. Ετοίμασε μου το πριμ αύριο".
Το όνειρο που βγήκε αληθινό
"Αξίζει εδώ να πω για το όνειρο που είχα δει πριν από τον τελικό. Είμαι θρήσκος και αυτά όλα τα πιστεύω κάργα. Όλα κι όλα. Πιστεύω στους Αγίους, ο Άγιος Νικόλαος είναι ο προστάτης μου, με έχει σώσει από πολλές κακοτοπιές. Ο Άγιος Γεώργιος στη γειτονιά μου είναι θαυματουργός.
Πριν από τον τελικό λοιπόν βλέπω στον ύπνο μου ότι έτρεχα στον Αρδηττό. Όταν πας πίσω φαίνεται φάτσα ο Λυκαβητός, έτρεχα , ήτανε χιονισμένος όλος ο Αρδηττός, μου σηκώνεται η τρίχα και τώρα που το διηγούμαι, είδα τον Άγιο Γεώργιο, δηλαδή την εικόνα του και όλο το άλλο τοπίο ήταν χιονισμένο! Τρομερό. Ασύλληπτο. Λαμπερό. Αυτό ήταν, θα πάρω το Κύπελλο λέω από μέσα μου.
Την επόμενη ημέρα παίρνω τηλέφωνο την γυναίκα μου, τη Ρούλα. Της εξιστόρησα το όνειρο και την έστειλα να δώσει λεφτά στην εκκλησία. Έτσι είναι, άλλοι τρώγανε τα λεφτά στα μπουζούκια και ο Νίκος στις εκκλησίες. Ωραία ιστορία και το όνειρο βέβαια βγήκε αληθινό".
Το κόκκινο μπλουζάκι και το... αίτημα των οπαδών
"Έγινε και ένα άλλο ωραίο περιστατικό πριν από τον τελικό. Ήρθαν και με βρήκαν από τον σύνδεσμο φιλάθλων του ΑΠΟΕΛ και είχαν ένα ασυνήθιστο, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, αίτημα: 'Κοίταξε να δεις κύριε Νίκο. Εμείς σε αγαπάμε, σε λατρεύουμε, σε στηρίζουμε, γιατί με εσένα η ομάδα αποδίδει ωραίο ποδόσφαιρο, κάνουμε νίκες, αλλά έχουμε ένα πρόβλημα και αποφασίσαμε να έρθουμε να σ' το πούμε τώρα, πριν τον τελικό'.
Ειλικρινά, δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ αυτό που άκουσα στην συνέχεια. 'Όπως ξέρεις, είμαστε όλοι δεξιοί και η ομάδα μας το ίδιο, γι' αυτό και μας εκνευρίζει το κόκκινο μπλουζάκι που φοράς συνέχεια. Σε παρακαλούμε, θέλουμε στον τελικό να το βγάλεις'!
Δεν έχασα την ψυχραιμία μου και σε ήρεμο τόνο τους απάντησα, ωστόσο ξεκάθαρα: 'Βασιλιάδες ακούστε... Το κόκκινο είναι το χρώμα που μου έδωσε ο Θεός, με κάνει ταύρο, παίρνω νίκες, χαλάω τον κόσμο, δεν πιάνομαι. Εγώ θα κατέβω με το κόκκινο, θα πάρω και το Κύπελλο με το θέλημα του Θεού και μετά κάντε ότι γουστάρετε. Εγώ φεύγω και πάω Αθήνα'.
Έτσι απλά και αντρίκεια τους ξηγήθηκα. Δεν μπορούσα να το αποχωριστώ. Μου δίνει ζωή, όταν έχω το κόκκινο αισθάνομαι ταύρος".
Τα στιγμιότυπα του πρώτου ημιτελικού με την Ανόρθωση:
Τα στιγμιότυπα του δεύτερου ημιτελικού με την Ανόρθωση:
Τα στιγμιότυπα του τελικού με την Ομόνοια:
