Ανακοίνωση απός τους οργανωμένους του ΑΠΟΕΛ για την σημερινή μέρα:
15η Ιουλίου 1974.
Πολλά λέγονται για την σημερινή μέρα. Λόγια και ισχυρισμοί που κυμαίνονται ανάμεσα στο ημίφως της αλήθειας και στο μισοσκόταδο του ψεύδους. Διότι δυστυχώς σε αυτόν τον τόπο μάθαμε να ζούμε με την αλήθεια που μας βολεύει. Η ωμή πραγματικότητα είναι πως η σημερινή μέρα δεν ήταν μια μέρα "κεραυνός εν αιθρία", αλλά το επακόλουθο μιας σκοτεινής δεκαετίας-από τις σκοτεινότερες που έχει να επιδείξει ο τόπος.
Όλα ξεκίνησαν από το βράδυ της 18ης Φεβρουαρίου 1959. Ήταν ήδη στην τελική ευθεία οι συζητήσεις για την επίλυση του Κυπριακού (οι γνωστές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου), όμως ο τότε εθνάρχης και πολιτικός ηγέτης του κυπριακού λαού Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ αρνείτο πεισματικά να τις υπογράψει. Ήξερε κατά βάθος ο Αρχιεπίσκοπος πως αν τις υπέγραφε, θα υπονόμευε το μέλλον της πατρίδας και του λαού του. Οι ηθικές αντιστάσεις του κάμφθηκαν με ένα παράξενο τρόπο εκείνο το βράδυ, μετά από την επίσκεψη δύο Βρετανών πρακτόρων στο δωμάτιο του λίγο πριν τα μεσάνυχτα(John Prendergast και Philip Green). Όπως μαρτυρεί το δεξί χέρι του Μακάριου, ο Σπύρος Κυπριανού, μόλις οι πράκτορες έφυγαν, ο Μακάριος του τηλεφώνησε και τον κάλεσε επείγων στο δωμάτιο του. Ο Κυπριανού έκπληκτος βρήκε ταραγμένο τον Μακάριο να καπνίζει αγχωμένος λέγοντας του: "Πρέπει να υπογράψω". Την επόμενη μέρα ο Μακάριος υπέγραψε. Είναι φανερό πως ο Μακάριος εκβιάστηκε από τους δύο Βρετανούς. Το ποιος ήταν ο εκβιασμός τους, μπορεί ο οποιοσδήποτε δε βολεύεται με τους μύθους να ψάξει να το βρει…
Ο κυπριακός λαός το 55-59 αγωνίστηκε για την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα. Για την Ένωση με την Ελλάδα υπέστησαν οι Κύπριοι αγχόνες, ολοκαυτώματα, βασανιστήρια, φυλακές και στερήσεις. Αυτή και μόνον η ιδέα, παρηγορούσε τις Κυπριοπούλες μάνες όταν μάθαιναν πως τα παιδιά τους, τα σπλάχνα τους, έδιναν τη ζωή τους. Όλος ο κόσμος και δικαίως, θεώρησε τα πρώτα χρόνια της κυπριακής ανεξαρτησίας ως το μεταβατικό στάδιο για την εκπλήρωση του προαιώνιου μας πόθου. Και πράγματι, η επταετία 1960-1967 ήταν κρίσιμη για το αν θα εκπληρωνόταν η προσταγή της Ιστορίας δέκα χιλιάδων χρόνων. Η ΕΝΩΣΗ. Είχαμε τις ευκαιρίες μας μεν, είχαμε και την ατυχία δε να έχουμε στο τιμόνι της κυπριακής κυβέρνησης έναν Μακάριο. Ένας Μακάριος που υπό την μέθη της εξουσίας είχε μετατραπεί σε έναν εγωπαθή παποκαίσαρα, θέλοντας πάση θυσία να κρατηθεί στην προεδρία εσαεί, με οποιοδήποτε κόστος. Οι δηλώσεις του και τα λεγόμενα του ανά καιρούς δείχνουν τόσο τον χαρακτήρα του, όσο και την ιδέα που είχε για τον εαυτό του: "Eγώ είμι η Κύπρος", "Είμαι ανάμεσα στους είκοσι πιο μεγάλους ηγέτες του 20ού αιώνα, αλλά υπερέχω των άλλων δεκαεννιά", "Έχετε δει σπουδαιότερο άνθρωπο από εμένα;" κ.α. Εξ΄ υπαιτιότητας του χάθηκε η ευκαιρία υλοποίησης της Ένωσης το 1963-1964 (τότε που οι Η.Π.Α ευνοούσαν την λύση Ένωσης) και εξ΄ υπαιτιότητας του έγινε το φιάσκο της Κοφίνου το 1967, που είχε ως αποτέλεσμα την αμυντική απογύμνωση της Κύπρου και την απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας…Ήταν έκδηλο πως η ακατανίκητη αρχομανία του, τα διπλά παιχνίδια που έπαιζε μεταξύ Η.Π.Α - Σοβ.Ένωσης και οι λανθασμένοι πολιτικοί χειρισμοί του οδηγούσαν την Κύπρο στον όλεθρο και την καταστροφή…
Δυστυχώς, ο Μιχαήλ Χριστοδούλου Μούσκος δεν έμεινε μόνο στα πιο πάνω. Με στόχο να ενταφιάσει οριστικά την Ένωση και να παραμείνει στον προεδρικό θώκο εσαεί, αποφάσισε να εγκαθιδρύσει μια αδυσώπητη δικτατορία, πνίγοντας κάθε αντίθετη φωνή. Απολύσεις δασκάλων και καθηγητών, καταπάτηση των ιερών κανόνων της εκκλησίας, τρομοκρατία και τραμπουκισμοί στον ανθυποψήφιο του Τάκη Ευδόκα στις εκλογές του΄68, δυσμενείς μεταθέσεις στρατιωτών, κλείσιμο αντιπολιτευόμενων εφημερίδων, ξυλοδαρμός μαθητών από τους επικουρικούς, ανατινάξεις αυτοκινήτων και περιουσιών ενωτικών, κακοποιήσεις πολιτών, φυλακίσεις, απάνθρωπα βασανιστήρια(υπάρχει η έκθεση του προέδρου της Διεθνούς Επιτροπής Νομικών Τζέφρι Γκάρετ), δολοφονίες( Νούρου, Παντελίδη, Παναγιώτου, Αριστοκλή Αυγουστή, Πέτρου Κουντουρέσιη και άλλων). Όλα αυτά και άλλα τόσα συνέβαιναν και ήταν φυσιολογικά κατά την "δημοκρατία" του Μακαρίου. Όλα αυτά ξεχνάνε κάθε 15 του Ιούλη οι κοστουμαρισμένοι πολιτικοί, οι αυτοβαφτιζόμενοι αντιστασιακοί (ναι, αυτοί που υμνούσαν και χρηματοδοτούνταν από τον χουντικό Ασλανίδη, αυτοί που μόλις έγινε το πραξικόπημα έτρεχαν να κρυφτούν στις σοσιαλιστικές πρεσβείες), οι παραχαράκτες της Ιστορίας.
Ναι, για το καλό του τόπου, ο Μακάριος έπρεπε να φύγει από την προεδρία. Ίσως και να ανατραπεί. Όχι όμως με το "΄πραξικόπημα" της 15η Ιουλίου 1974. Γιατί η 15η Ιουλίου 1974 ήταν μια προσχεδιασμένη ενέργεια από κάποιους που ήθελαν να παραδώσουν την Κύπρο στον Αττίλα. Και οι ένοχοι δεν ήταν μόνο κάποιοι Ελλαδίτες αξιωματικοί…
Κάποια επιπλέον ερωτήματα που έχουν οι υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι αυτές τις μέρες:
- Γιατί η επίθεση στο προεδρικό την 15η Ιουλίου ήταν σε σχήμα πετάλλου, αφήνοντας χώρο στον Μακάριο να δραπετεύσει;
- Γιατί οι Ελλαδίτες αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων(Μπονάνος, Γκιζίκης, Γαλατσάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου, Ντάβος) δεν καταδικάστηκαν για το πραξικόπημα και την εισβολή στην Κύπρο, αντιθέτως διατήρησαν τις θέσεις τους στην μεταπολίτευση;
- Αφού στην Ελλάδα καταδικάστηκαν οι πρωτεργάτες της 21ης Απριλίου, γιατί δεν έγιναν δίκες για το πραξικόπημα και την εισβολή στην Κύπρο; Τι εμπόδιζε την μεταπολίτευση να καταδικάσει αυτούς που για χρόνια έδειχνε ως υπαίτιους για την καταστροφή της Κύπρου;
- Γιατί για χρόνια κρατείτο κλειστός ο φάκελος της Κύπρου;
- Τι συζητήθηκε μεταξύ Καραμανλή και Μακάριου στο Παρίσι, στο σπίτι του Παναγιώτη Κόκα, τον Μάη του 74΄;
- Γιατί πριν στείλει ο Μακάριος την περιβόητη επιστολή στον Γκιζίκη, την έστειλε μέσω του Χάρη Βοβίδη στον Καραμανλή και τον βασιλιά για να την εγκρίνουν;
- Γιατί στις 19 του Ιούλη ο Μακάριος κάλεσε τους Τούρκους ως εγγυήτρια δύναμη να παρέμβουν;
- Στις 14 του Ιούλη ο Μακάριος προειδοποίησε τον προιστάμενο της ΚΥΠ, Γεώργιο Τομπάζο, να μετακινήσει την οικογένεια του από τον Ζέφυρο της Κερύνειας, γιατί από εκεί θα έμπαιναν οι Τούρκοι. Αυτό του είπε πως θα γινόταν μετά το πραξικόπημα. Πώς μπορούσε ο Μακάριος να γνωρίζει τι θα συνέβαινε τις επόμενες μέρες; Και αν πάλι γνώριζε, γιατί δεν έλαβε τα κατάλληλα μέτρα;
Αυτά εν ολίγοις για την σημερινή μέρα.. Γιατί λαός που δεν ξέρει την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ του, είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει…
