ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Πορτοκαλί για την μαύρη επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Οι οργανωμένοι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ σημειώνουν:
5:30 το πρωί. Ένας εκκωφαντικός ήχος σπάει τη συνηθισμένη πρωινή καλοκαιρινή σιγή. Οι σειρήνες του πολέμου… Μεμιάς, όλα ζωντανεύουν. Αγνοούμενοι, χαροκαμένες μάνες, το λιμανάκι της Κερύνειας, βιασθέντες γυναίκες, πεσόντες στρατιώτες, η Λάπηθος, η Μόρφου, κατεστραμμένες εκκλησίες , βεβηλωμένες εικόνες αγίων..
Όλα ξαναζωντανεύουν και παρελαύνουν μπροστά μας, προσπαθώντας να μας αφυπνίσουν. Μπας και οι εικόνες καταφέρουν να ξυπνήσουν έναν λαό που έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Έναν λαό που ξ€χασ€. Έναν λαό που επικαλείται χίλιες δυο δικαιολογίες για να πάει να τροφοδοτήσει οικονομικά τον κατακτητή του, τον ... του.
Βάζοντας βενζίνη, αγοράζοντας τσιγάρα, τζογάροντας, παραθερίζοντας στις αιματοβαμμένες παραλιακές περιοχές… Για να γλιτώσει λίγα ευρώ τον μήνα. Τόσο φαίνεται κοστολογούμε την πατρίδα μας. Λίγα ψωροευρώ αξίζουν οι θυσίες των ηρώων μας.
Του Τάσου Μάρκου που μετατράπηκε σε σύγχρονο Λεωνίδα στη μάχη της Μιας Μηλιάς. Του Νικόλαου Κατούντα. Του Γεώργιου Κατσάνη. Των παλληκαριών της ΕΛΔΥΚ. Των καταδρομέων που στάληκαν με τα Νοράτλας. Του 286 ΜΤΠ. Και τόσων άλλων επιφανών και άγνωστων ηρώων που εγκατέλειψαν οικογένειες και πάλεψαν μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος τους για να κρατήσουν τον τόπο ελεύθερο.
Παρ ΄όλη την σημερινή κατάσταση που επικρατεί, έμειναν κάποιοι λίγοι που δεν ξέχασαν. Ίσως οι τελευταίοι ρομαντικοί. Που αρνούνται να προσκυνήσουν τον κατακτητή. Που δεν ξεπουλούν εαυτόν και την πατρίδα τους.
«Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού σαν τα σκουλήκια που πατεί μας μα για ν' αντισταθεί με το σπαθί, βρέθηκε σαν πολύ στοχαστική και σαν πολύ ονειρόπλεχτη η ψυχή μας.»
ΟΛΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ
ΤΟΥΡΚΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
