Το να επιβληθείς σ΄ένα γκρουπ 20+ ανθρώπων μέσα σ΄ένα πλαίσιο ανταγωνισμού, πίεσης, ταχύτητας και συνεχόμενων αγώνων δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.
Όταν το κλίμα και η πορεία είναι καλά, το κάνει πιο εύκολο. Το πιο δύσκολο είναι όταν ο ανταγωνισμός, η πίεση, η ταχύτητα συνεχίζουν σ΄ένα πλαίσιο μη νικηφόρων αγώνων. Το πιο δύσκολο είναι σε εμπιστευτούν σ΄εκείνο το σημείο...
Ο Αλεξέι Σπιλέφσκι ήρθε πέρυσι στην Κύπρο και δεν… κουνήθηκαν πολλά φύλλα. Τι κι΄αν ο Άρης πριν την έλευσή του έδειξε σημάδια του δρόμου που ήθελε και βαδίζει φέτος. Πάλι δεν κουνήθηκαν… Πιο έντονος αέρας φύσηξε με τα πρώτα ψεγάδια του ποδοσφαίρου που θέλει να παίζει ο Άρης. Έντονος ρυθμός, δύναμη, ταχύτητα, πολλά γκολ κοκ.
Ο Σπιλέφσκι κατάφερε να χαρακτηρίζουν τα παιχνίδια της ομάδας του με ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, ΑΕΛ, Ανόρθωση, ΑΕΚ, Απόλλων ως ντέρμπι. Γιατί; Διότι δεν δυσκολεύτηκε να τους κερδίσει όλους έστω και μία φορά.
Αυτό όμως δεν είναι το πιο δύσκολο πράγμα που πέτυχε ο Λευκορώσος. Το πιο αξιοσημείωτο είναι πως έγινε εμπνευστής. Εμπνευστής στα δύσκολα. Εκεί όπου ο Άρης έδειχνε μπλοκαρισμένος και σχεδόν κολλημένος με το “Χ”. Ενέπνευσε τους παίκτες του να ξεκολλήσουν από αυτή την αρνητική κατάσταση. Δεν συμβιβάστηκε σε μία μέτρια χρονιά. Πίστεψε ότι έχει χρόνο το μέτριο να γίνει πρώτα… καλό και θα δούμε πόσο καλό στο τέλος του πρωταθλήματος.
Πριν την αποθέωση στους παίκτες του μετά τον Απόλλωνα προηγήθηκε το ξέσπασμα μπροστά στην εξέδρα των φίλων της ομάδας. Άραγε πόσο σημαντικό είναι για τον Μπαμπίκα ή τον Γιαγκό, τον Μουσούντα και τον Πηλέα να γνωρίζουν ότι ένας άνθρωπος όχι και τόσο μεγαλύτερος από αυτούς, βάζει πλάτη, όποτε και όταν το χρειάζονται;
Πόσο σημαντική είναι πλέον η εμπιστοσύνη που έχει όχι τόσο η διοίκηση του Άρη αλλά οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές στον ίδιο τον προπονητή;
Ο Άρης από τις 11/12/22 μέχρι τις 21/1/23 έδωσε 7 παιχνίδια, δεν κέρδισε κανέναν και αποκλείστηκε από το κύπελλο.
Με τους ίδιους (σχεδόν) παίκτες από τις 23/1 μέχρι σήμερα έδωσε 10 παιχνίδια. Κέρδισε τα 8 και έφερε 2 ισοπαλίες.
