Όμορφο κείμενο για τον Άρη Λεμεσού το οποίο δημοσιεύθηκε στη σελίδα της ομάδας:
Κάτι για τον Άρη….
Είναι αλήθεια πως στο ποδόσφαιρο και γενικά στα ομαδικά αθλήματα υπάρχουν οι ομάδες που αποκαλούνται από τους φιλάθλους , μεγάλες , μικρές ή μικρομεσαίες. Ποιος και τι όμως ορίζει το μέγεθος ενός αθλητικού συλλόγου; Με ποιο κριτήριο να καλουπώσεις τα όνειρα και τα πάθη των οπαδών; Κάποιοι θα απαντήσουν ότι μεγάλη ομάδα, είναι αυτή που ακολουθούν πλατιές μάζες οπαδών ή αυτή που έχει κατακτήσει ένα σημαντικό αριθμό τροπαίων. Είναι λάθος όμως. Μεγάλη ομάδα, είναι αυτή που την έχεις στην καρδιά σου από την ημέρα της γέννησης σου και την κρατάς εκεί μέχρι να πεθάνεις. Μεγάλη ομάδα είναι αυτή που θα πανηγυρίσεις την κάθε επιτυχία της , μικρή ή μεγάλη, σημαντική ή ασήμαντη και θα στεναχωρηθείς σε κάθε αποτυχία της. Όπως για εμάς ο ΑΡΗΣ.
Για εμάς ο Άρης είναι έρωτας … είχε πει κάποτε ο αείμνηστος δάσκαλος Κωστής Κολώτας. Και πως να μην είναι έρωτας... πως να μην είσαι ερωτευμένος με τον Άρη , όταν μεγάλωσες μαζί του. Όταν αυτά τα τέσσερα γράμματα έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην καθημερινότητα σου. Θυμάμαι ατέλειωτες πράσινες ιστορίες από τον πατέρα μου. Ιστορίες που κρατώ μέσα μου και τις φέρνω στην ανάμνηση μου, σαν να ζω ξανά εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια στην βεράντα του σπιτιού μας. Ο ΑΡΗΣ!, έλεγε ο πατέρας μου, και τεντωνόμουν να ακούσω , να μάθω, να απορροφήσω κάθε του λέξη, κάθε πληροφορία. Δεν με ένοιαζε αν η ιστορία είχε μέσα νίκη , ήττα ή ισοπαλία . Για εμένα, πρωταγωνιστής ήταν πάντα ο ΑΡΗΣ, ακόμα κι αν έχανε. Ο Άρης, μας κυνηγάει από την ημέρα της γέννησης μας και είναι αλήθεια πως και εμείς τον κυνηγάμε σαν άρρωστοι που ψάχνουν το φάρμακο τους. Ξυπνούμε και κοιμόμαστε με αυτά τα τέσσερα γράμματα στα χείλη μας.
Έχουν περάσει τα χρόνια και πως μεγαλώσαμε τώρα. Μα ο ΑΡΗΣ παραμένει ακόμα στην καθημερινότητα μας. Και έχουμε περάσει δύσκολα, πολύ δύσκολα. Έχουμε ζήσει υποβιβασμούς, ήττες και πολλές άλλες άσχημες στιγμές που στα αλήθεια δεν αντέχονταν , μα ο ΑΡΗΣ παραμένει εκεί, στην καρδία μας, βασικό μέλος της οικογένειας μας, να ορίζει την καθημερινότητα μας. Είναι αλήθεια πως περιμένουμε και εμείς τις καλές μέρες να έρθουν ξανά. Και θα έρθουν. Θα ζήσουμε και εμείς κάτι από αυτές τις καλές μέρες που μας διηγήθηκαν στις ιστορίες τους οι πατεράδες μας.
Για τα παιδιά μας τι να γράψω; Αυτά είναι πολύ πιο παθιασμένα από εμάς. Το έχουν κι αυτά στο αίμα τους. Αυτό το πάθος για τον Άρη που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και δυναμώνει. Λες και κάθε γενιά κληροδοτεί το πάθος για τον Άρη, σε μία πιο εξελιγμένη έκδοση.
Με αυτά λοιπόν που μας έκαναν Αρειανούς και που μας δυναμώνουν το πάθος μέρα με την μέρα, αυτά που κρατάμε σαν φυλαχτό στις ψυχές μας, για αυτά τα απλά, τα λίγα, ελάχιστα… Γίνε ΑΡΗΣ να γουστάρεις και πάμε Αρειανάρα μου!
Τ Α Ξ Ι Α Ρ Χ Ο Σ ✏🇳🇬
