Μετά από τρεις επίσημους αγώνες, υπάρχει ένα καλό δείγμα για τα πρώτα συμπεράσματα σχετικά με την φετινή ΕΝΠ.
Είναι μια νέα ομάδα, με νέο προπονητή, νέους ποδοσφαιριστές, νέα αγωνιστική φιλοσοφία και φυσικά πολύ περιορισμένο μπάτζετ. Γι’ αυτό και οι πιθανότητες να ήταν η ομάδα πανέτοιμη μέσα Σεπτεμβρίου, ήταν λίγο πολύ ουτοπικό…
Το ότι χρειάζεται χρόνος, ήταν αυτονόητο. Τομείς που η Ένωση δείχνει καλά στοιχεία, μέσα απ’ την δουλειά μπορεί να γίνουν καλύτερα ωστόσο αυτό που προκαλεί ανησυχία είναι ένας τομέας που δεν έδειξε… τίποτα.
Σε αυτούς τους τρεις πρώτους αγώνες, πιθανότατα η ΕΝΠ να είναι η ομάδα με το χαμηλότερο ποσοστό κατοχής στο πρωτάθλημα. Με την Καρμιώτισσα και το ΑΠΟΕΛ ήταν σε παθητικό ρόλο σε όλο το 90λεπτο, με την Ομόνοια 29Μ ήταν κάπως καλύτερα τα πράγματα αλλά όχι σε σημείο που να νιώσεις ότι έχει την κατοχή, την κυκλοφορία και τον έλεγχο.
Λείπει ο ποδοσφαιριστής που θα κρατήσει μπάλα στην μεσαία γραμμή, θα προσφέρει ηρεμία και θα είναι ο συνδετικός κρίκος με την επιθετική γραμμή. Κάποιοι παίκτες αποκτήθηκαν με αυτή την προοπτική, αλλά είτε είναι στα ρηχά, είτε δεν πρόλαβαν να αγωνιστούν.
Το σίγουρο είναι ότι για να ελπίζει σε καλύτερες μέρες η Ένωση, πρέπει να… ζωντανέψει μεσοεπιθετικά. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει ο Όρι Γκούτμαν να βρει τον τρόπο για να γίνει πιο δημιουργική στην μεσαία γραμμή, να κρατήσει μπάλα, να δώσει χρόνο σε όλη την ομάδα να ανέβει ψηλά και να συμμετέχει στην επίθεση αλλά και να αναγκάσει τους αντίπαλους να οπισθοχωρήσουν.
