Το ποδόσφαιρο της εποχής μας (Κορωνοϊού επιτρέποντος), δεν έχει καμία σχέση με αυτό πριν από 15-20 χρόνια.
Μεγαλύτερα μπάτζετ, περισσότερα λεφτά, περισσότερες μεταγραφές, ξένοι κατά κύριο λόγο, με τις ομάδες μας να διακρίνονται στην Ευρώπη.
Υπάρχει ωστόσο κάτι το οποίο δεν μπορούν να... αγοράσουν όλα τα λεφτά του κόσμου και με αυτό παίρνουν την... ρεβάνς τους οι προηγούμενες δεκαετίας: Την πίστη και την ταύτιση των ποδοσφαιριστών με τις ομάδες τους.
Η αρχική φωτογραφία είναι ένα τρανό παράδειγμα.
Αγώνας το μακρινό σχετικά 2010, στο "Τάσος Μάρκου" ανάμεσα σε Ένωση και Εθνικό. Δευτερόλεπτα πριν την σέντρα, οι δύο αρχηγοί κατευθύνονται στο κέντρο για το στρίψιμο του νομίσματος. Εκεί στο ημικύκλιο, βλέπουμε να... σμίγουν οι πιο κάτω αριθμοί:
- 39 σεζόν: Χρίστος Πογιατζής 23 με τον Εθνικό - Δήμος Γούμενος 16 με την ΕΝΠ
- 768 συμμετοχές: Χρίστος Πογιατζής 416 με τον Εθνικό - Δήμος Γούμενος 352 με την ΕΝΠ
- 95 γκολ: Χρίστος Πογιατζής 57 με τον Εθνικό - Δήμος Γούμενος 38 με την ΕΝΠ
Ο Πογιατζής έκανε ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα το 1995 σε ηλικία 17 ετών και ο Γούμενος το 1997 στα 19 του. Ο πρώτος ήταν από τους πιο ντελικάτους παίκτες, ο ορισμός του δεκαριού με αριστερό πόδι που... έσταζε δηλητήριο ενώ ο δεύτερος είχε το πλεονέκτημα να μην έχει... φυσική θέση αφού είτε δεξί μπακ, είτε δεξί χαφ, είτε εξτρέμ, είτε αμυντικό χαφ, είτε κεντρικό χαφ είτε δεκάρι, όσες φορές αγωνίστηκε το έπραξε με ιδιαίτερη συνέπεια.
Στο ποδόσφαιρο του σήμερα, το να περιμένεις να δεις στην ομάδα σου ποδοσφαιριστή που θα αγωνιστεί για 15+ σεζόν, μοιάζει ουτοπικό. Ο κανόνας είναι οι πολλές και συνεχόμενες αλλαγές στα ρόστερ, οι 10-15 μεταγραφές ανά Καλοκαίρι, με τους παίκτες αυτούς να γίνονται παρελθόν για να ανοίξουν θέσεις για τους επόμενους, 2-3 χρόνια μετά.
Γι΄ αυτό και οι οπαδοί του σήμερα, θα δυσκολευτούν πολύ να ταυτιστούν με ποδοσφαιριστές των ομάδων τους, όπως τότε με Πογιατζή, Γούμενο αλλά και πολλούς άλλους της γενιάς τους...
