Το πρώτο επίσημο αγωνιστικό δείγμα από τη Νέα Σαλαμίνα είναι ικανό για να δημιουργήσει μια καλή βάση σχολιασμού για την δουλειά που έγινε στον προγραμματισμό ή γενικότερα της εφετινής δυναμικής της ομάδας.
Πιο κάτω επιχειρούμε μέσα από τρία θετικά και τρία αρνητικά στοιχεία να σκιαγραφήσουμε τους ερυθρόλευκους…
(↑) Δεν ήρθε ως το μεγάλο όνομα, ούτε ως ο ποδοσφαιριστής που θα καπάρωνε θέση βασικού στο κέντρο της άμυνας ωστόσο η πρώτη του παρουσία άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις. Ο λόγος για τον 24χρονο Αλέξανδρο Μιχαήλ που τα πήγε περίφημα ως παρτενέρ του Τόμοβιτς. Εμψυχωμένη εμφάνιση με σταθερά καλή απόδοση. Πολύ καλές, επίσης, ήταν οι αντιδράσεις του τόσο στο ψηλό όσο και χαμηλό παιχνίδι αφήνοντας πέρα για πέρα κάθε φίλο της ομάδας ευχαριστημένο. Αν έχει ανάλογη συνέχεια τότε η ομάδα της Αμμοχώστου πέτυχε διάνα στην επιλογή της. Η έξοδος του από το παιχνίδι ίσως ήταν από τους λόγους που στο β’ ημίχρονο κόντρα στην Ομόνοια χάλασε αμυντική συνοχή.
(↑) Όταν έχεις τέσσερις ποδοσφαιριστές απόντες που κρίνονται ως εντεκαδάτες επιλογές (Νάρσινγκ, Ντουρμισάι, Γκμπελέ, Κατσιαρής) συν τον Σεργίου (ανέτοιμο να βγάλει 90λεπτο) και έχεις μια τέτοια ανέλπιστα ανταγωνιστική εμφάνιση τότε σίγουρα αυτό καταδεικνύει πως η ομάδα αύξησε εκτός από ποσοτικά και ποιοτικά το βάθος του ρόστερ της.
(↑) Ξέχωρα από τους υπόλοιπους παλιούς γνώριμους, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για την εμφάνιση των Φερνάντεθ και Παπαγεωργίου. Όσο αγωνίστηκαν ήταν εξαιρετικοί δείχνοντας ανανεωμένοι και έτοιμοι για μια καλύτερη σεζόν σε σχέση με πέρυσι. Ο μεν πρώτος ήταν ο κύριος εμπνευστής των επιθετικών προσπαθειών δημιουργώντας αρκετά προβλήματα στον Ντιουνκού, ενώ ο δεύτερος πέρα από το γκολ είχε μια ''τσαμπουκαλεμένη'' εμφάνιση που αφήνει υποσχέσεις.
(↓) Είτε υπήρχαν απουσίες που περιόριζαν τις επιλογές στον πάγκο ή αναγκαστικές αλλαγές εν όσο η ομάδα απέδιδε και ήταν μπροστά στο σκορ κρίνεται αχρείαστη η οποιαδήποτε αλλαγή συστήματος που θα αποσυντόνιζε (σ.σ όπως και έγινε). Από την στιγμή που Ομόνοια δεν έβαζε δεύτερο επιθετικό κρίνεται τουλάχιστον ως αδικαιολόγητη η διαχείριση του Β’ μέρους με αλλαγή σχήματος με μαζική οπισθοχώρηση και η μετατροπή σε αμυντικογενή προσέγγιση. Αυτό στοίχησε στην φέρνοντας τον αντίπαλο συνεχώς στα καρέ της ομάδας. Ένα απλό φεσκάρισμα θα ήταν πιο ιδανική λύση. Υπήρχαν και νεαροί στο πάγκο που θα μπορούσαν να δώσουν σε κάθε περίπτωση λύσεις και φρεσκάδα. Περιττό να αναφέρουμε ότι επειδή υπάρχουν 5 διαθέσιμες αλλαγές πρέπει σώνει και καλά να γίνονται όλες.
(↓) Η τριάδα στην άμυνα όπως αποδείχθηκε δεν δουλεύτηκε στην προετοιμασία ή αν δουλεύτηκε δεν έγινε και τόσο καλά. Η συνύπαρξη Τόμοβιτς, Ντιακιτέ, Αζεβέδο έφερε πλήρη ασυνεννοησία στις τοποθετήσεις, αβίαστα λάθη και αχρείαστες πάσες προς τα πίσω. Ύπηρχαν 2-3 ενδεικτικές περιπτώσεις στο παιχνίδι που σίγουρα δεν άφησαν καθόλου ικανοποιημένη την τεχνική ηγεσία.
(↓) Αποκτήθηκε με σκοπό να δώσει λύσεις στα άκρα της επίθεσης αλλά αγωνιζόμενος για περίπου 20 λεπτά ως αλλαγή έδειξε αρκετά ανέτοιμος. Ο λόγος για τον νεοποκτηθέντα Μπαχάσα που σε 2-3 περιπτώσεις μπορούσε να κάνει το σπριντάρισμα για να βγάλει την ομάδα στην αντεπίθεση αλλά λες… και υπήρχε κάτι κρατόντας τον σε χαμηλή ταχύτητα. Δεν μιλάμε για ποιότητα, αλλά ετοιμότητα επομένως η διακοπή θα τον βοηθήσει να καλύψει το χαμένο έδαφος.
